Milo ging naar de vissersschool. Verzuipen in zee, moest voortaan geleerd worden.
Elke dag met de tram naar Knokke-Heist. Het koste mij handenvol geld, en ik had het al niet breed.
Die middag aan tafel, liep het mis. Kosterken had zonder plichtplegingen beslag gelegd op Ingel zijn plaatsje. Milo scheen dat niet goed te verdragen. Hij wrikkelde ongemakkelijk rond op zijn stoel.
“ Zit er een nagel door het zitvlak?” vroeg kosterken gemelijk.
Toen ik de jongen vorsend aankeek mompelde hij: “ hoer.”
In dat ene woord lag een hele wereld van verwijt. Maar hij meende dat niet.
Niemand had het zien aankomen. Naar de herkomst van die oorvijg had iedereen het raden. Milo tuimelde met zijn stoel tegen de vensterbank. Een pot geraniums viel aan scherven.
Dat was geen muilpeer, maar de stamp van een paard. En die kreupele klokkenluider had nauwelijks bewogen. Wie had dat kunnen vermoeden van zo een misbaksel?
Er druppelde een beetje bloed aan de lip van Milo, en hij zag bleek als een vaatdoek. Maar hij gaf geen krimp.
De anderen sprongen recht en liepen opgewonden rond de tafel. Heen en weer om de plek waar kosterken gezapig verder at. Alsof er niets was gebeurd. Jonge wolven rond een beer. Ik vond die hele vertoning maar niets. In de grond een gepaste les voor mijn oudste, maar het blijft toch altijd je kind.
Ik hield mijn hart vast bij de gedachte aan later. Wat, als zij eenmaal volwassen werden?
Twee dagen later stond kosterken met pak en zak voor mijn deur.
“ Trees, we hangen in de muit, binnen de veertien dagen kunnen we getrouwd zijn.”
Ik vond het nogal pover gesteld met kosterkes huisraad. Amper een stootkarretje.
Toegegeven, ik had mij de zaken enigszins anders voorgesteld. Kosterke had de reputatie er warmpjes in te zitten. Ik zag geen duit van zijn ponk, en nog minder leek hij geneigd voor zijn onderhoud op te draaien. Mijnheer leefde op mijn kosten. Was enkel de ogen dicht te knijpen, alhoewel het vehikel kon eten voor twee. Aan werken was de rest van zijn familie dood. Maar hij vitte wel voortdurend op mijn jongen, die liever lui waren dan moe.
Aan tafel eigende hij zich altijd de beste beetjes toe. Verhuisde ons bed zonder plichtplegingen naar het warmste kamertje. Gelegen boven de beerput. Soms waren mijn jongen bang geweest dat de bouwvallige vloer het op een dag zou begeven. Maar in steenkoude winters sliepen ze er graag.
Wanneer kosterkes plicht hem riep voelde ik mij meer op mijn gemak. Het huis haalde opgelucht adem. Daar kon die mispel andere klokken laten luiden. Tegen de pastoor had hij zoveel praats niet. Zeker daarom dat hij thuis zijn duivels ontbond.
De smid, van schuin tegenover sprak op een dag: “Trees jong, voor mij is het eender, maar kosterke zit meer in ‘De halve Maan’ dan in zijn toren.
Ik antwoordde hem om er van af te zijn: “Smid, als het de waarheid is, is het wreed, maar als het leugens zijn, zijn het grote”.
Ik had altijd geweten dat het scharminkel stekezot liep van Alida. Al lang, voor hij mij achter de biezen zat. Hij was het lief van de sluwe bazin uit ‘De halve Maan’. Maar ik dacht dat dit afgelopen was. Hij had voor mij gekozen?
De smid was niet te vertrouwen. Met handen als koolschoppen aan zijn lijf en het vervaarlijk rollen van zijn ogen maakt hij mij bang.
Op een keer wou hij met alle geweld van de wereld mijn achterste zwart maken. Ik heb hem toen op zijn gezicht geslagen. Hij bleef maar lachen, en toonde mij de puttekens van zijn ogen. Eens te meer kwam het voor de pinnen. Mannen zijn allemaal gelijk.
Soms bad ik in stilte, dat kosterke verstrikt mocht raken in zijn klokzeel. Laat ons zeggen, een simpel werkongeval. Met opgezwollen bakkes, blauw als de schalies van de kerktoren. Zo droomde ik het mij - de pastoor zou het mij op een dag komen vertellen. Ik heb de klokkenluider gevonden. Verhangen.
*******************
Elke dag met de tram naar Knokke-Heist. Het koste mij handenvol geld, en ik had het al niet breed.
Die middag aan tafel, liep het mis. Kosterken had zonder plichtplegingen beslag gelegd op Ingel zijn plaatsje. Milo scheen dat niet goed te verdragen. Hij wrikkelde ongemakkelijk rond op zijn stoel.
“ Zit er een nagel door het zitvlak?” vroeg kosterken gemelijk.
Toen ik de jongen vorsend aankeek mompelde hij: “ hoer.”
In dat ene woord lag een hele wereld van verwijt. Maar hij meende dat niet.
Niemand had het zien aankomen. Naar de herkomst van die oorvijg had iedereen het raden. Milo tuimelde met zijn stoel tegen de vensterbank. Een pot geraniums viel aan scherven.
Dat was geen muilpeer, maar de stamp van een paard. En die kreupele klokkenluider had nauwelijks bewogen. Wie had dat kunnen vermoeden van zo een misbaksel?
Er druppelde een beetje bloed aan de lip van Milo, en hij zag bleek als een vaatdoek. Maar hij gaf geen krimp.
De anderen sprongen recht en liepen opgewonden rond de tafel. Heen en weer om de plek waar kosterken gezapig verder at. Alsof er niets was gebeurd. Jonge wolven rond een beer. Ik vond die hele vertoning maar niets. In de grond een gepaste les voor mijn oudste, maar het blijft toch altijd je kind.
Ik hield mijn hart vast bij de gedachte aan later. Wat, als zij eenmaal volwassen werden?
Twee dagen later stond kosterken met pak en zak voor mijn deur.
“ Trees, we hangen in de muit, binnen de veertien dagen kunnen we getrouwd zijn.”
Ik vond het nogal pover gesteld met kosterkes huisraad. Amper een stootkarretje.
Toegegeven, ik had mij de zaken enigszins anders voorgesteld. Kosterke had de reputatie er warmpjes in te zitten. Ik zag geen duit van zijn ponk, en nog minder leek hij geneigd voor zijn onderhoud op te draaien. Mijnheer leefde op mijn kosten. Was enkel de ogen dicht te knijpen, alhoewel het vehikel kon eten voor twee. Aan werken was de rest van zijn familie dood. Maar hij vitte wel voortdurend op mijn jongen, die liever lui waren dan moe.
Aan tafel eigende hij zich altijd de beste beetjes toe. Verhuisde ons bed zonder plichtplegingen naar het warmste kamertje. Gelegen boven de beerput. Soms waren mijn jongen bang geweest dat de bouwvallige vloer het op een dag zou begeven. Maar in steenkoude winters sliepen ze er graag.
Wanneer kosterkes plicht hem riep voelde ik mij meer op mijn gemak. Het huis haalde opgelucht adem. Daar kon die mispel andere klokken laten luiden. Tegen de pastoor had hij zoveel praats niet. Zeker daarom dat hij thuis zijn duivels ontbond.
De smid, van schuin tegenover sprak op een dag: “Trees jong, voor mij is het eender, maar kosterke zit meer in ‘De halve Maan’ dan in zijn toren.
Ik antwoordde hem om er van af te zijn: “Smid, als het de waarheid is, is het wreed, maar als het leugens zijn, zijn het grote”.
Ik had altijd geweten dat het scharminkel stekezot liep van Alida. Al lang, voor hij mij achter de biezen zat. Hij was het lief van de sluwe bazin uit ‘De halve Maan’. Maar ik dacht dat dit afgelopen was. Hij had voor mij gekozen?
De smid was niet te vertrouwen. Met handen als koolschoppen aan zijn lijf en het vervaarlijk rollen van zijn ogen maakt hij mij bang.
Op een keer wou hij met alle geweld van de wereld mijn achterste zwart maken. Ik heb hem toen op zijn gezicht geslagen. Hij bleef maar lachen, en toonde mij de puttekens van zijn ogen. Eens te meer kwam het voor de pinnen. Mannen zijn allemaal gelijk.
Soms bad ik in stilte, dat kosterke verstrikt mocht raken in zijn klokzeel. Laat ons zeggen, een simpel werkongeval. Met opgezwollen bakkes, blauw als de schalies van de kerktoren. Zo droomde ik het mij - de pastoor zou het mij op een dag komen vertellen. Ik heb de klokkenluider gevonden. Verhangen.
*******************
Aan de schipper kent men zijn gasten
