Een Gordiaanse knoop of een Salomonsoordeel
O, mijn geliefde
huis en thuis, mijn tweede huid,
mijn nest, mijn schuiloord,
mijn geschreven ziel, mijn stenen lichaam ...
zal ik je moeten achterlaten?
Toen op 25 januari 2009 mijn dochter terugkwam,
na dertien jaar Senegal, confisqueerde zij deze woning
met gans haar gezin.
Opa trok naar zolder.
Om er te wonen, slapen, eten, koken
etcetera. Om te leven.
Op 8 maart 2010 verhuisde dochter
naar een erg krap flatje,
samen met haar aanhang.
Hun destijdse enthousiasme is sterk afgekoeld.
En langs de weg
wordt elke 'te huur' een wens.
Die niet uitkomt.
En resideert allenige opa
in zijn bel-etage
als koning van dit trappenhuis.
Morgen heb ik een afspraak
met de toekomst.
Een flatje met een tuintje.
A room with a view. In de verte ligt mijn stad.
Zal ik begeven
of mijn geweten overreden.
Morgen zien we wel weer.
Neem ik afscheid van de bomen,
de hagen, de trappen die mij dragen...
mijn geliefde etages.
En zullen mijn nazaten
mijn teder imperium innemen.
Alsof mijn hemel hun aarde was.
Vraagteken.
***
De traagheid van een portefeuille
Opa-taxi, I myself, djokkert met de snelheid
van een voortvluchtige slak over de Ring rond m'n stad.
Achteraan palaberen mijn dagelijkse klanten.
De jongste, pas afgestudeerd LO, eerste leerjaar,
is niet langer analfabete. Zij roept mij tot de orde:
'Opa jij rijdt veel te snel.' Ik schrik me een aap.
'Ik kan niet lezen.' verklaart ze.
Links en rechts bespeur ik enkel groen.
Wat valt er te lezen, vraag ik me af.
En terug tussen de huizen, hoor ik haar spellen:
'Te huur'. Aha.
'Mama', gaat ze verder, 'waarom pak jij altijd 'Te huur'.
Neem nu toch eens 'Te koop'. Om te bellen.'
Mama is altijd te laat met haar GSM.
Hoe moet je zoiets orthografisch uitleggen?
Die traagheid van een povere portefeuille.
En het is nog wekenlang vakantie. Om te spellen.
***
Wat ik nooit begrepen heb
Ze plaatsen gouden kranen.
Op het toilet en in de keuken.
Werken de week vol. En op vrijdag volgt
nog gauw de kuis van heel dat leeg gebouw.
Zaterdag en zondag, men heet dat weekend,
hangen ze hun 'mobiel verblijf' aan de trekhaak.
Zo blijft hun huis alleen achter.
Voor de buren. Zelf parkeren ze zich.
Op één of andere zompige weide.
Struikelen over elkaar. En hun voeten.
En straks begint dan weer de week.
Het goud, het stof, het werk.
Maar nooit een nest.
PS.
Ooit had ik een collega met een sjieke Vlaamse villa.
In Wallonië. Ik zag de matte glans van haar kranen.
En hoorde op maandag de verre reisverhalen.
Waarom ruik ik dit Madeleintje van Proust. Nu.
Na meer dan dertig jaar. Tja.
Nooit had ik een nest als dit.
Verlatingsangst, misschien?
PS.
Voor lezers die mijn dagboek 'Mes petits bleus' niet kennen,
is dit wellicht onduidelijk. Sorry. Dat ik je hiermee overval.