Nolens heeft het warm
29° nog daar in het zuiden.
Maar de wind van de zee
legt koelte over zijn woorden.
En over haar.
Ik bekeer me terug tot Toon Tellegen.
De eekhoorn en de mier.
Mischien wisten zij alles.
Ik weet immers niets.
Geen roman in de ochtend.
Ik wil brevieren.
Mediteren. En dan verkies ik inhoud.
Zeker als die verpakt wordt in schoonheid.
...
27-05-11
Weemoed
Dit onbestemd gevoel
dat aanleunt bij heimwee, gemis en verlangen,
lijkt mij een soort verdrietige vreugde.
Om deze contradictie
aan te voelen, moet je, vrees ik,
dichter bij de dood dan bij geboorte staan.
Weemoed is weerloos.
Het is ook een warm gevoel.
En dat ervaar ik
telkens ik Toon Tellegen lees.
Bizar, maar als ik, zoals elke ochtend,
door de voren van Nolens ploeg,
in die omgewoelde hersenen, dan komt er geen gevoel
naar boven. Maar inzicht en reflectie.
Herkenning. Die, als het ware, buiten mijzelf ligt.
In Toon verdrink ik.
...
12-02-11
Afgelopen
'Denk je dat wij ooit afgelopen zijn, Eekhoorn?'
vroeg de mier op een keer.
De eekhoorn keek hem verbaasd aan.
'Nou, zoals een feest afgelopen is,' zei de mier.
'Of een reis.'
De eekhoorn kon zich dat niet voorstellen.
...
Uit 'Misschien wisten zij alles' - Pag. 360
Toon Tellegen
Misschien
moet er wel heel wat stilte
door je hoofd waaien,
moet je dalen leegte
doortrekken
en bergen hoop achterlaten
om de flinterdunne filosofie
van Toon te doorzien
tot aan de ziel van het bestaan ...
misschien ben ik nog niet genoeg 'afgelopen' ...
...
08-02-11
Geluk in willekeurige volgorde
Een haan die driemaal liegt.
Het geloof in een kaars die brandt.
En God die alles ziet.
Twee kontjes in een wei.
Tussen het hoge gras van mei.
En God
die één oog dichtknijpt. (*)
...
Toon Tellegen
is de grootste filosoof die ik ken.
Ik ben dan ook maar een kleine man.
Eénmeterzesenzeventig gelukkig.
Dankzij Toon.
Hij schrijft mij terug in een korte broek.
Toen denken nog dicht bij de grachtkant lag.
Luisteren naar de buren. En de zomer.
En nog niet weten dat dit het leven was.
(*) Enkel voor oude Rooms-katholieken.
In illo tempore hing er in menig huis een spreuk:
"God ziet mij. Hier vloekt men niet."
De afbeelding was een driehoek waarbinnen één streng oog.
...
08-11-10
De ziekte van verwondering
"De meeuw en de potvis dansten het hele strand over, tot aan de duinen,
en weer terug, langs het water, en zij besloten hun dans met een sprong die zo hoog was dat zij wel leken in de lucht te verdwijnen. Toen ploften zij weer in het natte zand neer. Misschien, dacht de potvis, ben ik wel gelukkig nu. Wat hem betreft mocht de tijd verder stilstaan, die nacht, midden op het strand op het feest van de meeuw."
Pag. 232
Uit 'Misschien wisten zij alles. - Toon Tellegen.
...
Er is wat mis met mij.
Misschien ben ik wel heel lang geleden ontsnapt
uit een sprookje van Toon.
En ben ik vergeten dat ik een huismus was,
die ervan droomde ooit een zwaluw te worden.
Nu nog op mijn leeftijd, die geacht wordt wijs te zijn en volwassen,
word ik ontroerd. Als een ongedesemd jongetje.
Ik vermoed dat ik weet waar de kwaal haar oorsprong vindt.
Misschien lijd ik wel aan een overdosis 'verwondering'.
En dat belemmert, vrees ik, de groei naar een 'grote mens'.
Die sterk is en verstandig. Die houdt van een villa.
Met zwembad. En een zwarte 4 x 4 voor de ijzeren poort.
En die met voorkennis van zaken zijn portefeuille beheert.
Als ware het zijn kind.
Ach, nu is het toch te laat om dat nog allemaal te leren.
