Wie de Maaskant kent, denkt onmiddellijk aan de Steenweg. Als belangrijke verkeersader, verbindt hij Tongeren met Maaseik en tussenin liggen bepaalde plaatsen, die zich iedereen wel kan heugen. Alhoewel vroeger die naam beter tot zijn recht kwam, heeft de staat hem herdoopt tot Rijksweg. Wat ze daar rijk aan vinden, dat laat ik nu in het midden. Nog nooit zoveel ongevallen gebeurd als op die oude weg, omdat hij veel te smal was. De bekendste plekken zijn dan bijvoorbeeld; Tournebridge, dat zou een draaibrug zijn geweest over het kanaal om van daaruit naar Maastricht te kunnen, waarschijnlijk om boter te smokkelen of om in de oorlog de soldaten door te laten. Als je dan richting Eisden rijdt, passeer je de Kluit, Bogavic, het statige college waar vroeger de jongens tot priester opgeleid werden en je kon er ook voor schoolmeester studeren. Men hoefde niet naar het seminarie in Heusden of in Rekem, het was allemaal kort bij de deur.
Vervolgens kom je aan de Nijverheidslaan, het woord zegt het al zelf, er werd daar veel aan nijverheid gedaan.
De St-Barbarawerf is een scheepwerf waar de schepen werden binnengeloodst om kapotte onderdelen te vervangen en de ‘Mijn’ dat zijn de 2 alombekendste van die streek. Het schipperskwartier waar menig kanaalreiziger zich kon laven aan plaatselijke geneugden en ondeugden, ligt er wat verkommerd bij op het ogenblik. De oude kolenmijnsitadel die is nu omgetoverd tot een cinemazaal en tekenschool of beter gezegd, een kunstacademie, je mag er je kunsten laten botvieren en menig kunstenaar is daar geboren of herboren.
De kantines, die waar vroeger de kompels inwoonden, zijn nu gerestaureerd tot fraaie appartementen en de huizen die behoorden tot de mijn, zijn bijna allemaal opgeknapt, je herkent geen enkele straat meer terug. In die buurt is een dorpje opgetrokken, het merkendorp, het is te vergelijken met Hamelen, de rattenvanger van hamelen logeert hier zeg ik dan als ik voor de zoveelste keer met mijn fietske langsrij. Ieder winkelke heeft zijn eigen uitbeelding van uit een sprookje, waarschijnlijk heeft iedereen er behoefte aan om zich even een prinses te wanen.
Verder langs die Vlaamse wegen kom je in Leut het kasteel van Villain tegen, het oude hospitaal, dat veel mijnwerkers een verpozing heeft bezorgd en waar ze terecht konden voor hun aangetaste longen is nu een bejaardentehuis geworden. In de grote zaal beneden, daar lagen de kompels langs elkaar, kleur bestond toen niet, men voelde zich verbonden met elkaar, ieder had zijn eigen stoflongen. Nu wandelen bejaarde mensen door het park en af en toe kan je een praatje maken met zo iemand. Zij zijn tenslotte de brug naar ons verleden, de verhalen die zij zich nog kunnen herinneren, doen menig modern mens bibberen.
In Lanklaar en in de Tombos, zouden er weervolven hebben rondgedwaald, verzekerde iemand mij een keertje. Sindsdien let ik goed op als ik die griezelige plaatsen voorbijfiets, er moest maar eens zo’n schurftig gedrocht met lange schaarnagels uit de struiken tevoorschijn springen, pardoes op je achterzit, heb je meteen een platte tube. Dat zullen dan veel rubberinlegkruisjes worden, ben je zo stil! Of zou je die ook nog op je schouders moeten meenemen en dat is een beetje teveel verlangd van mij want ik heb geen bagagedrager.
De Steenweg waar zovele ongevallen zijn gebeurd, die werd verbreed. De oude huisjes zijn niet meer, ze werden vervangen door villa’s en het is één winkelstraat geworden. Een alléé van kleurige flitspalen en vallende sterren.
Als je nu dat traject doet, rij je verloren in de rotondes, je moet een kaart of een goede GPS hebben om je weg terug te vinden die vroeger afgebakend was met lichten. Eén rotonde te ver genomen en je zit met gemak in Holland waar je over de grens je weg terug moet vinden door diezelfde wirwar van rotondes die je opnieuw tegenkomt. Deze keer had ik niks aan te geven, je mag gewoon doorrijden en je wordt nog nagewuifd om je aan te moedigen zo vlug mogelijk nog eens verkeerd te rijden.
De oude Steenweg, rijk gevuld met vele herinneringen, hij is niet meer. Het is nu een brede gevaarlijke baan, het is een Rijksweg geworden, rijk aan rotondes en obstakels.
Vervolgens kom je aan de Nijverheidslaan, het woord zegt het al zelf, er werd daar veel aan nijverheid gedaan.
De St-Barbarawerf is een scheepwerf waar de schepen werden binnengeloodst om kapotte onderdelen te vervangen en de ‘Mijn’ dat zijn de 2 alombekendste van die streek. Het schipperskwartier waar menig kanaalreiziger zich kon laven aan plaatselijke geneugden en ondeugden, ligt er wat verkommerd bij op het ogenblik. De oude kolenmijnsitadel die is nu omgetoverd tot een cinemazaal en tekenschool of beter gezegd, een kunstacademie, je mag er je kunsten laten botvieren en menig kunstenaar is daar geboren of herboren.
De kantines, die waar vroeger de kompels inwoonden, zijn nu gerestaureerd tot fraaie appartementen en de huizen die behoorden tot de mijn, zijn bijna allemaal opgeknapt, je herkent geen enkele straat meer terug. In die buurt is een dorpje opgetrokken, het merkendorp, het is te vergelijken met Hamelen, de rattenvanger van hamelen logeert hier zeg ik dan als ik voor de zoveelste keer met mijn fietske langsrij. Ieder winkelke heeft zijn eigen uitbeelding van uit een sprookje, waarschijnlijk heeft iedereen er behoefte aan om zich even een prinses te wanen.
Verder langs die Vlaamse wegen kom je in Leut het kasteel van Villain tegen, het oude hospitaal, dat veel mijnwerkers een verpozing heeft bezorgd en waar ze terecht konden voor hun aangetaste longen is nu een bejaardentehuis geworden. In de grote zaal beneden, daar lagen de kompels langs elkaar, kleur bestond toen niet, men voelde zich verbonden met elkaar, ieder had zijn eigen stoflongen. Nu wandelen bejaarde mensen door het park en af en toe kan je een praatje maken met zo iemand. Zij zijn tenslotte de brug naar ons verleden, de verhalen die zij zich nog kunnen herinneren, doen menig modern mens bibberen.
In Lanklaar en in de Tombos, zouden er weervolven hebben rondgedwaald, verzekerde iemand mij een keertje. Sindsdien let ik goed op als ik die griezelige plaatsen voorbijfiets, er moest maar eens zo’n schurftig gedrocht met lange schaarnagels uit de struiken tevoorschijn springen, pardoes op je achterzit, heb je meteen een platte tube. Dat zullen dan veel rubberinlegkruisjes worden, ben je zo stil! Of zou je die ook nog op je schouders moeten meenemen en dat is een beetje teveel verlangd van mij want ik heb geen bagagedrager.
De Steenweg waar zovele ongevallen zijn gebeurd, die werd verbreed. De oude huisjes zijn niet meer, ze werden vervangen door villa’s en het is één winkelstraat geworden. Een alléé van kleurige flitspalen en vallende sterren.
Als je nu dat traject doet, rij je verloren in de rotondes, je moet een kaart of een goede GPS hebben om je weg terug te vinden die vroeger afgebakend was met lichten. Eén rotonde te ver genomen en je zit met gemak in Holland waar je over de grens je weg terug moet vinden door diezelfde wirwar van rotondes die je opnieuw tegenkomt. Deze keer had ik niks aan te geven, je mag gewoon doorrijden en je wordt nog nagewuifd om je aan te moedigen zo vlug mogelijk nog eens verkeerd te rijden.
De oude Steenweg, rijk gevuld met vele herinneringen, hij is niet meer. Het is nu een brede gevaarlijke baan, het is een Rijksweg geworden, rijk aan rotondes en obstakels.