STEENARM, STRAATRIJK
Ooit was vader met een schilderij, dat al een tijdje in onze woonkamer hing, naar de Gentse antiekbuurt gereden. Hij hoopte het te kunnen verkopen voor een mooie prijs. Mijn ouders hadden het werk toevallig ontdekt toen ze een lelijke, vulgair-erotische tekening hadden gekregen en deze wilden weggooien.
Vader had immers bemerkt dat er achter deze lelijke tekening een ander werk verborgen zat. Na een beetje prutsen kwam er een grote verrassing tevoorschijn, mijn kunstzinnige ouders herkenden het meteen. Het was een schilderij van Leonardo da Vinci met een afbeelding van Johannes de Doper! Vader was in die tijd berooid en wilde het werk dus eerst en vooral laten schatten, het was zijn laatste strohalm.
Toen hij bij één van zijn Gentse bevriende antiquairs aankwam, deed hij het schilderij vol ongeduld uit de doeken. De man keek nogal verwonderd en nam deskundig een loep bij de hand. Vader wachtte vol spanning af.
'Ik moet je teleurstellen’, kuchte de expert na grondig onderzoek. 'Dit is een reproductie die bovendien op oud karton is gekleefd, het is niks waard.'
Zwaar ontmoedigd stapte vader naar zijn auto en borg het knoeiwerk terug in de kofferbak. Maar hij had nu wel een borrel nodig. Hij vond een ouderwets cafeetje, wat verderop. Voor alle zekerheid wilde hij de straatnaam checken alvorens naar de drankgelegenheid te stappen, zodat hij straks de weg naar zijn auto nog zou kennen.
'Lees ik dat goed?' vroeg vader zich plots verbaasd af. Hij bevond zich op de Antonius Triestlaan en de adellijke familie Triest was aangetrouwd via zijn oudste zuster!
Vader grinnikte: ik ben dan wel steenarm maar ook een beetje straatrijk!
Ooit was vader met een schilderij, dat al een tijdje in onze woonkamer hing, naar de Gentse antiekbuurt gereden. Hij hoopte het te kunnen verkopen voor een mooie prijs. Mijn ouders hadden het werk toevallig ontdekt toen ze een lelijke, vulgair-erotische tekening hadden gekregen en deze wilden weggooien.
Vader had immers bemerkt dat er achter deze lelijke tekening een ander werk verborgen zat. Na een beetje prutsen kwam er een grote verrassing tevoorschijn, mijn kunstzinnige ouders herkenden het meteen. Het was een schilderij van Leonardo da Vinci met een afbeelding van Johannes de Doper! Vader was in die tijd berooid en wilde het werk dus eerst en vooral laten schatten, het was zijn laatste strohalm.
Toen hij bij één van zijn Gentse bevriende antiquairs aankwam, deed hij het schilderij vol ongeduld uit de doeken. De man keek nogal verwonderd en nam deskundig een loep bij de hand. Vader wachtte vol spanning af.
'Ik moet je teleurstellen’, kuchte de expert na grondig onderzoek. 'Dit is een reproductie die bovendien op oud karton is gekleefd, het is niks waard.'
Zwaar ontmoedigd stapte vader naar zijn auto en borg het knoeiwerk terug in de kofferbak. Maar hij had nu wel een borrel nodig. Hij vond een ouderwets cafeetje, wat verderop. Voor alle zekerheid wilde hij de straatnaam checken alvorens naar de drankgelegenheid te stappen, zodat hij straks de weg naar zijn auto nog zou kennen.
'Lees ik dat goed?' vroeg vader zich plots verbaasd af. Hij bevond zich op de Antonius Triestlaan en de adellijke familie Triest was aangetrouwd via zijn oudste zuster!
Vader grinnikte: ik ben dan wel steenarm maar ook een beetje straatrijk!