Beste, lieve mensen allemaal,
Jullie ontroeren me fel.
Ik wou gisteravond reageren, doch ik zou dan meer emotioneel
overgekomen zijn, dan ik zelf zou willen. Daarom geef ik nu,
's morgens, een 'beter in de hand gehouden' reactie.
Ik wil hier ook geen bedankformule voor elkeen afzonderlijk
meegeven; het zou toch telkens dezelfde tekst moeten zijn,
als je begrijpt wat ik bedoel.
Misschien kort een uitzondering voor:
- onze moderator Tilly, waarvan ik tot heden alleen maar 'echte'
moderatorteksten las; in de zin van 'deze topic wordt ... afgesloten',
of '... weer heropend', en andere tussenkomsten die dan weer
met een vermanende vinger werden geschreven. Bedankt.
-ria (+anderen misschien): een kleine rechtzetting.
Mijn vrouw stierf in 1973 en sedert december 2006 is er nu
Martha. Al die tijd daartussen was ik niet 'moederziel' alleen;
er waren een paar korte, steunende, helpende relaties,
waarvoor dank M en M.
En nu, mijn echte reactie, zoals ik me voel na jullie tussenkomst.
Hoofdgevoel: beschaamd en 'gegeneerd'.
Alhoewel ik met geen enkel woord heb overdreven, liggen de
meest ondraaglijke perioden wel al achter de rug.
Op dit ogenblik is de situatie houdbaar.
We moeten wel steeds week na week attend opvolgen en evalu-
eren. De schrik en het doodsbang ongerust zijn tijdens het weg-
lopen is er evenwel niet meer.
De eerste keren dat J weg was, zijn we met drie wagens gaan
rondrijden; doch daarna niet meer - we vonden hem toch nooit.
Na maximum drie dagen kwam hij telkens weer boven water,
al of niet met hulp van de politie. J heeft ook een feilloos zesde
zintuig dat hem waarschuwt bij gevaar. Hij heeft ook een ijzer-
sterke fysische gezondheid.
Zo heeft hij eens een nacht (bij -7°) doorgebracht, midden
sneeuw en ijs, onder het afdak van zijn vroegere kleuterschool.
Het was tussen kerst en nieuw, dus was het daar veilig.
Hoewel hij schrik had in het donker, koos hij eens een kerk als
vluchtplaats. Hij liet er zich opsluiten en verbleef op het doksaal,
van Witte donderdag tot Paas-zaterdag. Er is in die periode geen
orgelspel; dus zat hij veilig daarboven. Vooraf deponeerde hij
drank en koeken in een biechtstoel. Achteraf vond de pastoor
er de verpakkingen en een volgeplaste vaas.
Nog een paar merkwardigheden.
- Een paar jaar geleden keek hij op TV naar de wielerwedstrijd
Gent-Wevelgem. Ik kwam binnen en vroeg achteloos: "waar zijn
ze al"? "Bijna aan de kerk van ...". "Hoe"? "En daar slaan ze links
af, en aan de volgende lichten gaan ze naar rechts en dan ...".
"Hoe weet je dat"? "Van vorig jaar".
-Zijn grootmoeder (-nog altijd dezelfde van eergisteren-), die een
grote pianiste was, gaf hem ook pianoles. Hij had volgens haar
goede 'pianohanden' en talent; wat zeker waar was, doch het is
daar bij gebleven. Wanneer hij een nieuw stuk van twee bladzijden
moest studeren, speelde hij heel traag, ogen op het blad en op de toetsen, de twee bladzijden. Daarna moest de techniek en het
tempo er nog in, doch ...het boek mocht weg. De noten zaten
in zijn hoofd. Dat heeft hij zeker niet van mij; ik moet altijd de
partituur vóór mij hebben.
Tot daar.
Nogmaals herhalen dat het thema 'kind' bij robol, me er toe aanzet-
te om er iets over te schrijven. Daar zal het nu wel definitief bij
blijven.
Nog eens 'bedankt aan allen', doch weet ... er zijn nu geen 'grote'
problemen meer.
warme groeten in vriendschap - -denook- -
Oh ja, ik vergat bovenaan:
... 2 dagen en 458 lezers later ...
Jullie ontroeren me fel.
Ik wou gisteravond reageren, doch ik zou dan meer emotioneel
overgekomen zijn, dan ik zelf zou willen. Daarom geef ik nu,
's morgens, een 'beter in de hand gehouden' reactie.
Ik wil hier ook geen bedankformule voor elkeen afzonderlijk
meegeven; het zou toch telkens dezelfde tekst moeten zijn,
als je begrijpt wat ik bedoel.
Misschien kort een uitzondering voor:
- onze moderator Tilly, waarvan ik tot heden alleen maar 'echte'
moderatorteksten las; in de zin van 'deze topic wordt ... afgesloten',
of '... weer heropend', en andere tussenkomsten die dan weer
met een vermanende vinger werden geschreven. Bedankt.
-ria (+anderen misschien): een kleine rechtzetting.
Mijn vrouw stierf in 1973 en sedert december 2006 is er nu
Martha. Al die tijd daartussen was ik niet 'moederziel' alleen;
er waren een paar korte, steunende, helpende relaties,
waarvoor dank M en M.
En nu, mijn echte reactie, zoals ik me voel na jullie tussenkomst.
Hoofdgevoel: beschaamd en 'gegeneerd'.
Alhoewel ik met geen enkel woord heb overdreven, liggen de
meest ondraaglijke perioden wel al achter de rug.
Op dit ogenblik is de situatie houdbaar.
We moeten wel steeds week na week attend opvolgen en evalu-
eren. De schrik en het doodsbang ongerust zijn tijdens het weg-
lopen is er evenwel niet meer.
De eerste keren dat J weg was, zijn we met drie wagens gaan
rondrijden; doch daarna niet meer - we vonden hem toch nooit.
Na maximum drie dagen kwam hij telkens weer boven water,
al of niet met hulp van de politie. J heeft ook een feilloos zesde
zintuig dat hem waarschuwt bij gevaar. Hij heeft ook een ijzer-
sterke fysische gezondheid.
Zo heeft hij eens een nacht (bij -7°) doorgebracht, midden
sneeuw en ijs, onder het afdak van zijn vroegere kleuterschool.
Het was tussen kerst en nieuw, dus was het daar veilig.
Hoewel hij schrik had in het donker, koos hij eens een kerk als
vluchtplaats. Hij liet er zich opsluiten en verbleef op het doksaal,
van Witte donderdag tot Paas-zaterdag. Er is in die periode geen
orgelspel; dus zat hij veilig daarboven. Vooraf deponeerde hij
drank en koeken in een biechtstoel. Achteraf vond de pastoor
er de verpakkingen en een volgeplaste vaas.
Nog een paar merkwardigheden.
- Een paar jaar geleden keek hij op TV naar de wielerwedstrijd
Gent-Wevelgem. Ik kwam binnen en vroeg achteloos: "waar zijn
ze al"? "Bijna aan de kerk van ...". "Hoe"? "En daar slaan ze links
af, en aan de volgende lichten gaan ze naar rechts en dan ...".
"Hoe weet je dat"? "Van vorig jaar".
-Zijn grootmoeder (-nog altijd dezelfde van eergisteren-), die een
grote pianiste was, gaf hem ook pianoles. Hij had volgens haar
goede 'pianohanden' en talent; wat zeker waar was, doch het is
daar bij gebleven. Wanneer hij een nieuw stuk van twee bladzijden
moest studeren, speelde hij heel traag, ogen op het blad en op de toetsen, de twee bladzijden. Daarna moest de techniek en het
tempo er nog in, doch ...het boek mocht weg. De noten zaten
in zijn hoofd. Dat heeft hij zeker niet van mij; ik moet altijd de
partituur vóór mij hebben.
Tot daar.
Nogmaals herhalen dat het thema 'kind' bij robol, me er toe aanzet-
te om er iets over te schrijven. Daar zal het nu wel definitief bij
blijven.
Nog eens 'bedankt aan allen', doch weet ... er zijn nu geen 'grote'
problemen meer.
warme groeten in vriendschap - -denook- -
Oh ja, ik vergat bovenaan:
... 2 dagen en 458 lezers later ...
