SAVED BY HELLS BELLS
Toen ik aan mijn eerste schooljaar Latijn-Grieks begon was ik een braaf jongetje die ietwat ongemakkelijk aan zijn lessenaar zat. De school, een prestigieus paterscollege was in heel het land bekend vanwege zijn goede kwaliteit maar ook vanwege zijn enorme strengheid. De meeste jongens daar waren des fils à papa! Ik had de eerste maanden geen enkel contact met mijn klasgenoten en ook op de bus die mij naar huis bracht werd ik bekeken als een paria. Jawel, het lag wellicht ook aan mij, ik ben altijd al een outcast geweest. Bovendien kleedde ik mij in die tijd nogal sjofel en waste mijn vettig haar slechts één keer per week.
Toch begon ik na een tijd mijn draai te vinden. De rijkste jongen van de klas, John, zocht mij regelmatig op, voornamelijk tijdens de pauze, op het speelplein terwijl de andere jochies voetbalden.
John en ik praatten veel over muziek, hij was fan van AC/DC en ik, ach, ik had pas The Stones ontdekt via mijn oudere broer Tom. Maar ik hield niet van Johns idolen! John daarentegen was ook in de ban van de Jagger/Richard-songs! Hij was echter niet meteen fan, na veel gezeur nam hij met tegenzin mijn twee muziekcassettes aan! De volgende ochtend hoorde ik hem luid door de klassengangen zingen: 'I can't get no satisfaction! But I try, try try...'
Mijn norse leraar wiskunde snauwde hem af met een vermaning. Toen John de volgende dag hardnekkig herbegon kreeg hij een hele namiddag strafstudie! Dat betekende dat hij een paar duizend keer na elkaar een kladschrift moest volschrijven met: 'Ik luister nooit meer naar decadente muziek!'
Om John te steunen had ik op mijn zwarte lederen pennenzak de bandnaam AC/DC in felrode inkt aangebracht. Maar tijdens een eindtoets algebra klikklakte de oude leraar monotoon met zijn chique krokodillederen schoenen door het klaslokaal, van voor naar achter en terug , dwars tussen de lessenaars door als een cipier die iedereen bewaakte, iedereen in het vizier hield en ik was mij van geen kwaad bewust, keek soms diep nadenkend naar de helderblauwe lucht en plots... hield de pater halt naast mijn stoel, kuchte even en boog zich over mijn schouder, mijn hartslag ging wild tekeer, na een korte ijzige stilte klonk zijn stem kil en hees terwijl hij geïrriteerd naar mijn pennenzak wees: 'Waar staan die rode initialen voor, jongeman?!' Ik schrok hevig en stamelde: 'Die...die staan voor... voor Aendenboom Claude/Dichter Claudelaire!' De hele klas brulde het uit van plezier.
John draaide zich even om naar mij en knipoogde zijn tanden bloot! Nog voor de bitse leerkracht iets kon terugzeggen luidden de duivelse schoolklokken klokslag 12 uur. De toets was ten einde! Saved by the bell!
Alle leerlingen stormden snel uit het lokaal, ik als eerste uiteraard!
Toen ik aan mijn eerste schooljaar Latijn-Grieks begon was ik een braaf jongetje die ietwat ongemakkelijk aan zijn lessenaar zat. De school, een prestigieus paterscollege was in heel het land bekend vanwege zijn goede kwaliteit maar ook vanwege zijn enorme strengheid. De meeste jongens daar waren des fils à papa! Ik had de eerste maanden geen enkel contact met mijn klasgenoten en ook op de bus die mij naar huis bracht werd ik bekeken als een paria. Jawel, het lag wellicht ook aan mij, ik ben altijd al een outcast geweest. Bovendien kleedde ik mij in die tijd nogal sjofel en waste mijn vettig haar slechts één keer per week.
Toch begon ik na een tijd mijn draai te vinden. De rijkste jongen van de klas, John, zocht mij regelmatig op, voornamelijk tijdens de pauze, op het speelplein terwijl de andere jochies voetbalden.
John en ik praatten veel over muziek, hij was fan van AC/DC en ik, ach, ik had pas The Stones ontdekt via mijn oudere broer Tom. Maar ik hield niet van Johns idolen! John daarentegen was ook in de ban van de Jagger/Richard-songs! Hij was echter niet meteen fan, na veel gezeur nam hij met tegenzin mijn twee muziekcassettes aan! De volgende ochtend hoorde ik hem luid door de klassengangen zingen: 'I can't get no satisfaction! But I try, try try...'
Mijn norse leraar wiskunde snauwde hem af met een vermaning. Toen John de volgende dag hardnekkig herbegon kreeg hij een hele namiddag strafstudie! Dat betekende dat hij een paar duizend keer na elkaar een kladschrift moest volschrijven met: 'Ik luister nooit meer naar decadente muziek!'
Om John te steunen had ik op mijn zwarte lederen pennenzak de bandnaam AC/DC in felrode inkt aangebracht. Maar tijdens een eindtoets algebra klikklakte de oude leraar monotoon met zijn chique krokodillederen schoenen door het klaslokaal, van voor naar achter en terug , dwars tussen de lessenaars door als een cipier die iedereen bewaakte, iedereen in het vizier hield en ik was mij van geen kwaad bewust, keek soms diep nadenkend naar de helderblauwe lucht en plots... hield de pater halt naast mijn stoel, kuchte even en boog zich over mijn schouder, mijn hartslag ging wild tekeer, na een korte ijzige stilte klonk zijn stem kil en hees terwijl hij geïrriteerd naar mijn pennenzak wees: 'Waar staan die rode initialen voor, jongeman?!' Ik schrok hevig en stamelde: 'Die...die staan voor... voor Aendenboom Claude/Dichter Claudelaire!' De hele klas brulde het uit van plezier.
John draaide zich even om naar mij en knipoogde zijn tanden bloot! Nog voor de bitse leerkracht iets kon terugzeggen luidden de duivelse schoolklokken klokslag 12 uur. De toets was ten einde! Saved by the bell!
Alle leerlingen stormden snel uit het lokaal, ik als eerste uiteraard!
Laatst gewijzigd door Claudio op 27 sep 2021, 06:58, 1 keer totaal gewijzigd.