
*
*
*
45 JAAR GELEDEN GELEZEN EN GOEDGEKEURD DOOR NORMAN
*
*
*
De visser Oerashima Taro
In het midden van het Japanse hoofdeiland strekt zich een grote binnenzee uit .
In deze zee liggen grote eilanden met grillig gevormde rotsen verspreid en eilandjes die bedekt zijn met pijnbomen en ceders . Langs de kust liggen vredige vissersdorpjes aan een beschutte baai .
Het is zeker al meer dan vijfentwintig eeuwen geleden dat de jeugdige visser Oerashima Taro op een morgen in zijn platte boot het haventje uitvoer .
Hij was in zijn dorp bekend als een flinke en vlijtige jongeman die zijn vak zo goed verstond dat hij altijd met een rijkere buit naar huis kwam dan de andere vissers . Men zou kunnen veronderstellen dat de andere vissers wel eens jaloers op hem waren , maar omdat Oerashima zo'n aardige en behulpzame kerel was , mocht iedereen hem graag . Ook zijn ouders , die al heel oud waren , stond hij met raad en daad bij .
Op deze mooie zomerdag had Oerashima echter geen geluk . Er waren al enkele uren verlopen en nog had hij niets gevangen . Telkens wanneer hij zijn net ophaalde , was het leeg . Eindelijk vond hij er een kleine schildpad in .
Omdat de schildpad in Japan wordt beschouwd als een dier dat aan de drakenkoning van de zee toebehoort , gaf hij hem terstond de vrijheid .
Intussen was het middag geworden . De behaaglijke warmte en het zachte deinen van de boot maakten Oerashima slaperig en zonder het zelf te willen , viel hij in slaap .
Hij ontwaakte pas toen er een zachte hand over zijn gezicht streelde en hij een beeldschone vrouw voor hem zag staan . Zij had lang zwart haar dat bijna tot haar voeten reikte , en zij droeg een gebloemd gewaad dat met een purperen ceintuur was dichtgebonden . Oerashima wist niet of hij waakte of droomde toen hij een lieflijke stem hoorde zeggen : " Wees niet bevreesd Oerashima , ik ben de dochter van de drakenkoning van de zee . Om mij gemakkelijk te kunnen verplaatsen , heb ik vanmorgen de gedaante van een kleine schildpad aangenomen . Die schildpad heb jij gevangen en weer de vrijheid gegeven . Daarvoor wil ik je niet alleen bedanken , maar ook belonen . Ben je ooit in het paleis van de drakenkoning van de zee geweest ? "
De visser moest daarop ontkennend antwoorden
Dan heb je heel wat gemist , vervolgde de prinses . Het is één van de mooiste plaatsen ter wereld , maar het is wel ver hier vandaan . Als je wil zal ik je erheen brengen .
Ik zou het paleis graag zien , zei Oerashima , maar hoe moet ik er komen ? Ik ben immers maar een gewone sterveling , en ik kan onmogelijk zo lang onder water blijven .
Geen nood , zei de prinses , je hoeft zelf niet te zwemmen . Ik zal mij in een grote schildpad veranderen , dan kun je op mijn rug gaan zitten . En floep , op hetzelfde ogenblik zwom er een schildpad naast de boot , die Oerashima vriendelijk uitnodigde op zijn rug plaats te nemen . Zonder de minste moeite daalden zij af naar de diepten van de oceaan . Al heel gauw zag Oerashima in de verte het bloedkoralen dak van het paleis in het water opdoemen .
De prinses nam weer haar eigen gedaante aan en zei vriendelijk : Treed binnen Oerashima , je bent van harte welkom .
Voor de poort lagen twee dolfijnen die de wacht hielden . Toen zij het paleis binnengingen stond daar een hele erewacht van brasems , tongen , botten en inktvissen , die allemaal een diepe buiging maakten . Het paleis was vorstelijk ingericht en het ontbrak er niet aan goud , zilver en edelstenen , maar de meubels waren alleen van koraal en zeesterren gemaakt .
Ga toch zitten beste vriend , zei de prinses met een innemend lachje , terwijl zij haar gast een plaats aanwees . Oerashima voelde zich nu niet bepaald als een vis in het water , maar de prinses , die zijn verlegenheid wel opmerkte , zei dat het wel zou wennen op den duur . Oerashima werd aan de drakenkoning voorgesteld .
Ik ben blij hier eindelijk weer eens een mens te ontmoeten , en nog wel één van het goede soort , zoals ik van mijn dochter , Otoshime Sama , gehoord heb . Maak het je hier gemakkelijk en laat het je aan niets ontbreken , sprak de vorst .
Het ontbrak Oerashima ook aan niets . Er werden kostelijke maaltijden voor hem aangericht , waarbij het meest uitgelezen zeebanket en de sake niet ontbraken . Een orkestje van zeer muzikale vissen verzorgde de tafelmuziek , en een vissenballet voerde gracieuze dansen uit . Toen hij al die pracht en praal aanschouwde , viel de visser , die maar een eenvoudig huisje gewend was , van de ene verbazing in de andere . Maar het allermooiste had hij nog niet gezien . Na de maaltijd leidde de prinses hem rond door het park , dat het paleis aan alle kanten omgaf . Het oostelijk deel van de paleistuin was beplant met pruimen en kersenbomen , die in volle bloei stonden . Een koor van nachtegalen zong in de takken , en bonte vlinders vlogen van bloem tot bloem . In de zuidelijke tuin waren de bomen even groen als 's zomers . Het was er heerlijk warm , en het geluid van sprinkhanen en krekels was overal te horen . In het westelijk park zag men esdoorns in late herfsttooi en chrysanten en asters die in volle bloei stonden . Al wandelend kwamen zij in het noordelijk park , waar de bomen en de grond met een zilverwitte sneeuwlaag waren bedekt. Op het meertje in het midden lag ijs .
Oerashima wist eigenlijk niet welke tuin hij het mooist vond , maar Otoshime fluisterde hem in het oor : Laten wij vanavond nog eens naar het lentepark gaan, het is de tuin der liefde .
Toen zij er die avond waren , werden Oerashima en de dochter van de drakenkoning , man en vrouw , en beloofden zij elkaar eeuwige trouw . Het leven verliep hier zorgeloos en vredig , in dit oord van de eeuwige jeugd . De visser was gelukkig met zijn jonge vrouw , en hij dacht niet aan tijd , noch aan de wereld die hij verlaten had .
&&&&&
Op een dag , toen hij door het winterpark wandelde , dacht hij opeens : Zou het nou winter zijn in mijn dorp , of zomer ? Hoe zouden mijn ouders het maken ? Zal ik hen nog ooit terugzien ? Misschien denken zij wel dat ik op zee ben omgekomen , omdat zij nooit meer iets van mij hebben gehoord . Nee , ik moet naar huis , om het hen te vertellen .
Vanaf dat moment had Oerashima rust noch duur . Het prachtige paleis , met zijn toverachtige tuinen , het gemakkelijke leven dat hij hier leidde , en zelfs de liefde en aanhankelijkheid van Otoshime , lieten hem koud . Zijn vrouw merkte wel dat hij steeds in gedachten verzonken was , en zij vroeg hem naar de oorzaak
O , ik wil terug , ik wil naar mijn dorp , zei de visser .
De prinses barstte in tranen en zei vroeg snikkend : Waarom wil je mij verlaten Oerashima ? Ben ik niet altijd goed voor je geweest en heb ik je niet alles gegeven wat je maar kon verlangen ? Zet dat plan toch uit je hoofd en blijf voorlopig bij mij .
Ik ga toch niet voorgoed weg zei Oerashima , ik beloof je terug te komen . Maar de plicht gebiedt mij om mijn ouders te bezoeken . Zij moeten toch weten dat ik nog leef en gelukkig ben .
Dan is er niets aan te doen , zei de prinses . Wanneer het werkelijk zo is , zal ik je naar je ouders laten brengen , maar ik zal je iets meegeven als onderpand van onze liefde . Zij overhandigde Oerashima een prachtig gelakkeerde doos ; die met een zijden koord was dichtgebonden .
Deze juwelendoos , zei ze , bevat iets heel kostbaars . Je mag hem echter onder geen enkele omstandigheid openen . Wanneer je het toch doet , zal er iets verschrikkelijks gebeuren .
Oerashima beloofde bij alles wat hem heilig was , dat hij de doos nooit zou openen . Hij nam afscheid van Otoshime en haar vader en beloofde spoedig terug te keren . Daarna besteeg hij de grote schildpad die buiten op hem wachtte . In een wip hadden zij de oppervlakte van het water bereikt en stevenden zij recht op het geboortedorp van de visser af . De schildpad zette Oerashima op het strand af en plonsde daarna weer in het water .
De visser vond het dorp erg veranderd . Sommige oude huizen waren door nieuwe vervangen , en er waren straten bijgekomen die hij nog nooit gezien had . Alleen het haventje en de omringende heuvels waren hetzelfde gebleven . Van de mensen die hij tegenkwam herkende hij niemand meer , maar het huis waarin hij altijd gewoond had stond er nog . Hij zag een oude man naar buiten komen die hem verwonderd aankeek .
Zijn mijn ouders misschien verhuisd , vroeg Oerashima .
Hoe is uw naam , als ik u vragen mag , zei de grijsaard .
Ik ben Oerashima Taro , de visser .
Oerashima Taro . Oerashima Taro . Die naam heb ik wel eens horen noemen .
Is dat niet die visser die eens is uitgevaren en nooit meer teruggekomen ?
Nooit meer teruggekomen , viel Oerashima hem geërgerd in de rede , het is nog geen vijf dagen geleden dat ik ben uitgevaren .
Onmogelijk , zei de man , die Oerashima leefde hier driehonderd jaar geleden . Zijn ouders zijn van verdriet gestorven , toen hij niet meer terugkwam . Misschien ben je zijn geest ?
Ik ben geen geest , maar een man van vlees en bloed , zei de visser , terwijl hij met zijn voeten stampte om het te bewijzen ( In Japan hebben de geesten immers geen voeten )
De oude man schudde eens met zijn hoofd , ging toen weer naar binnen en liet Oerashima verbijsterd achter .
Oerashima wist niet meer wat hij ervan denken moest . Hij vroeg aan iedereen die hij ontmoette naar zijn ouders , maar niemand die hen nog kende , of zich hun naam herinnerde . Wanhopig ging hij op een steen langs de weg zitten en dacht na . Hoe prachtig hij het ook in het drakenpaleis had gevonden , het was zeker dat daar geen tijd bestond , en het was hem eveneens duidelijk dat hij op deze aarde niets meer te zoeken had . Hij wilde weer terug naar zijn prinses , maar hoe moest hij er komen ?
Alleen zou hij de weg nooit kunnen vinden . Toen dacht hij aan de juwelendoos die hij had meegenomen . Ik heb wel beloofd hem niet open te maken , dacht hij , maar de doos bevat misschien iets dat mij zal kunnen helpen de weg naar het drakenpaleis te vinden .
Langzaam en voorzichtig maakte hij het zijden lint los en lichtte het deksel op . Er steeg een kleine purperen wolk uit de doos die even langs zijn gezicht streek en daarna kronkelend naar boven steeg . Oerashima voelde zijn ledematen verstijven . Zijn haar werd sneeuwwit , in zijn gezicht vielen diepe rimpels als in een doorploegd land . Zijn rug werd helemaal krom . Hij voelde hoe de ouderdom als een ijzige wind door zijn hele lichaam voer , en het leven langzaam uit hem wegvloeide . Als in een nevel zag hij nog eenmaal de diepblauwe zee voor zich , waarop vissersboten met volle zeilen als grote watervogels dreven . Toen blies hij de laatste adem uit .
*
*
*




