Doelgerichtheid versus Zingeving

Ik heb voorlopig enkel het eerst en laatste bericht gelezen hier, 
maar aangezien dit topic  wat  gestopt is gooi ik de mijne ermaar in.

De mens (en sommige andere dieren in beperkte mate) heeft sinds enige 100 000 jaren  een niveau  van intelligentie bereikt  waardoor we een blijkbaar onweerstaanbare drang hebben tot nieuwsgierigheid naar onze omgeving die de (onbewuste) behoefte van louter overleven tot de  voortplanting ver overstijgt.

Die nieuwsgierigheid lijkt mij het simple gevolg van het besef dat men de omgeving en zichzelf kan aanpassen om zichzelf en bij uitbreiding de soort voordelig te zijn . Hoe meer men zoekt hoe meer men vindt. En dat lijkt mij dan ook de doel en zin van het leven, het optimaliseren van de leefomstandigheden/het leven en zich niet louter  onderwerpen aan een blind Darwinistisch mechanisme en  de grilligheden van de natuur.

Iedereen die zich daar mee bezig houdt of er indirect aan mee werkt dat dit  gebeurt/kan gebeuren  zal al meer dan voldoende bezigheid hebben om een zinvol en doelgericht leven te leiden. 

Of dat nog ergens een hoger doel dient of diepere zin heeft zal mij worst wezen, evenals of daarbuiten nog iets in die aard te vinden is. Gepraat daarover zou enkel goed moeten zijn als  koffiekletsmateriaal voor degenen die een excuus zoeken om wat aan de kant  te staan leuteren bij dit  (meer dan voldoende) alles.

" "nderwerpen aan een blind Darwinistisch mechanisme "

Dat "blind" Darwinistisch mechanisme heeft er net voor gezorgd dat we qua intellect (en dat kunnen gebruiken )ver uitstijgen boven andere wezens, dat  wij nieuwsgierig zijn en dat we onze behoefte tot enkel  louter overleven achter ons kunnen laten.