Ben een Vlaamse, woonachtig in Groot-Brussel.
Als nick-name koos ik mijn grootmoeders' voornaam.
Ik lees reeds lang in stilte op Poëzie en Proza.
Vandaag zet ik een eerste stap(je) met een eigen werk(je).
De zee zingt mee
met duizend stemmen in mijn hoofd
warrelen samen stug omhoog
een weifelend geloof blijft na
en klinkt niet meer als voorheen
gebouwd, gesteund, gestut
door moeder, school en kerk
ze zijn nu weg
de moeder en de school
en ook het werk
van de kerk
brokkelt langzaam af
het is al bijna dood
wat doe ik er nog mee
ik weet het niet
het vreet aan mij
en niemand die het ziet
want eenzaamheid van binnen
toont geen verdriet
mag ik jullie danken om mijn 'aankomst' hier niet ongemerkt te laten.
Ik lees reeds vrij lang bij 'Poëzie en Proza', doch dat schreef ik reeds.
Ik volg niet alle topics - tijd te weinig, door kinderen en kleinkinderen.
Bosrankje, Robol, Ria en Jure volg ik wel, als oud-gedienden hier.
Toeval, niet?
Ik wil trachten om nu en dan iets te schrijven, doch kan er geen regel-
maat bij beloven.
Ik schrijf voor mezelf als een bepaalde gedachte, een sterk idee, groeit
in mij en me bezig houdt. Dan moet er nog een inspiratievol moment
komen om de juiste woorden, zinnen, ritme te krijgen. Zo werkt dat.
Tot nog eens,
Een dag in de Westhoek
schudt doorheen -
hij blijft nazinderen,
hopelijk nog heel lang.
Doe zoals vele duizenden Britten
die van Ieper een Engelse stad maken.
Ga er heen
en neem de drie kroonstukken
op je programma;
maar neem er de tijd voor.
Dan wordt alles anders, of
... niets blijft wat het was...
Ik heb je mooie pagina gelezen en genoot van je heerlijke gedichten., die vlot geschreven zijn
Zoals het ontstaan van uw gedicht verloopt, zo loopt het ook bij mij
Ik zal je nog vaak met genoegen bezoeken
Nog veel schrijf genot, veel tijd en evenveel inspiratie!
