Wat denken jullie over euthanasie?

Ik vind dat het moet kunnen ja. Je hond of poes bezorg je ook een "waardig einde" en ik vind het zinloos om iemand nutteloos te laten lijden...

Best zou het natuurlijk zijn als de patiënt zelf dit reeds te kennen heeft gegeven voor hij niet meer helder kon denken... dit om "misbruik" te voorkomen.

Wanneer het om een zwaar zieke patiënt gaat, en deze het op een helder moment nog vraagt is het aan de behandelend geneesheer om te beslissen - hij alleen kan zeker weten of zijn patiënt terminaal is...

Maar in sommige gevallen moet ook de familie kunnen beslissen vind ik.

Indien de persoon in kwestie er met zijn volle verstand om gevraagd heeft en de nodige formulieren ingevuld heeft moesten de dokters verplicht zijn van dat uit te voeren wanneer het dan zover is. En dan zou de familie er niets meer over te zeggen mogen hebben.

Van de andere kant stel ik het dan ook zo : indien een patient er zelf niet om gevraagd heeft en het toch onomkeerbaar en niet meer levenswaardig is, zouden enkele dokters er in eer en geweten over moeten mogen beslissen. En vb de dag nadien de familie verwittigen dat de patient ontslapen is tijdens de nacht.

Ik weet niet waarom daar zo geheimzinnig moet over gedaan worden.Ik vind dat iedereen zelf mag beslissen wanneer ze willen gaan.Over het algemeen zijn het de dokters die zogezegd gewetensbezwaren hebben maar is dat wel zo,zij weten toch het best hoe de patient gesteld is(dat is toch mijn verondertstelling)

Ik vind dat het moet kunnen ja. Je hond of poes bezorg je ook een "waardig einde" en ik vind het zinloos om iemand nutteloos te laten lijden...

zeker waar !!!!!

Ik sta daar ook volledig achter en ben zelfs in het bezit van een wilsbeschikking.
vele jaren geleden ben ik lid geweest van recht van waardig sterven.
Die mensen hebben het toch mogelijk gemmakt dat het nu toegestaan word.


Groetjes Gerarda

Zelfbeschikkingsrecht, dus euthanasie is een recht. Ik maakte het van nabij mee bij mijn zus. Zij wou en verkreeg in 2009 euthanasie na 18 jaar ziekte (ME/cvs).

Zij genoot met volle teugen van het leven..

“Krijg je het leven, vind ik dat je verplicht bent het zinvol te maken, op welke manier dan ook.” schreef ze ooit in een boekje.

Maar ook schreef ze: “ Het leven is héérlijk, zalig, te mooi om er als een vod te moeten naar kijken, enkel kijken en niet te kunnen meeleven!” en “Er breekt een tijdstip aan waarop men tot de conclusie komt dat het zinloos is, zijn leven langer te willen rekken..”

Ze wist zeer goed wat ze besliste en ik had er veel respect voor.

Lees mijn verhaal:2 items hieronder,kan helpen,is wel zeer hard voor nabestaande,je partner laten doodspuiten..............;groeten,moser.

Zotspook, (wat een alias), ergens heb ik hier eens gelezen dat u juist de vijftig bent gepasseerd. Is dat niet héél vroeg om nu reeds naar euthanasie te informeren? Ja, misschien beter laat dan nooit, (of bent u terminaal?), maar ná uw eerste berichtje hierboven laat u niets meer van u horen. Geen enkele reactie meer! U bent toch niet overleden hoop ik.

lowieke
volgens mij moet zotspook haar onderschrift wel eens gaan wijzigen !!!
ik zie hier al een jaar of zes : ik wil hier ook eens komen kijken ,en ben al over de vijftig !!!! zou ze dan nu misschien al zestig of meer zijn zijn ???
Zotspook ,
zet daar een mooi kort gedichtje in de plaats !!!

Is dat niet héél vroeg om nu reeds naar euthanasie te informeren?

Vind ik niet hoor Lowieke !!!
Ik ben 54 jaar en zal mijn voorzorgen OOK nemen,of beter op papier zetten

Nutteloos lijden is waanzinnig !!

Beste groeten

Allee ik zie dat ik hier nog is moet komen spoken, dit was een onderwerp dat we als eindwerk moesten maken bij het volgen van een kursus voor zorgkundige tja ik werk nu bij oudjes en het ministerie heeft er niet beter op gevonden dan dat alle verzorgenden moesten geregistreerd worden en zo een kursus voor zorgkundige moesten volgen. En geslaagd ben ik ook nog erbij. Ik ben inderdaad in de vijftig.

Beste Mensen,

Euthanasie is iets zeer ernstigs.
Heb het van nabij meegemaakt in de familie. Eerst was er ongeloof vanwege de andere niet zieke familieleden. Na diepe bedenkingen achteraf...EN kennis van de situatie....een vrouw, echtgenote van een schoonbroer, jaaaren ziek en vechtend tegen kanker...darmkanker!
Patiente zelf wou geen zware medicatie waardoor ze als een zombie verder door het leven zou gaan - maar men praatte haar "palliatieve chemotherapie" aan !!!! ZE WOU HELEMAAL GEEN CHEMOTHERAPIE !!
Maar ook zij hield van het leven en ging moedig door met ALLE MOGELIJKE THERAPIEN...en na meer dan 5jaar vechten is ze dan via de wettelijke procedures van Euthanasie heen gegaan....
Ik was toevallig op bezoek in het ziekenhuis toen de chirurg haar vertelde dat hij niets meer kon doen ! het was de laatste ingreep die niets nieuws bracht
...het is moeilijk oordelen als men niet precies weet....
Heb haar nog gesproken enkele dagen voor het einde !

Pavlos

Een heel beladen onderwerp
Er is veel te weinig juiste info om en rond en de dokters zijn nog helemaal niet gewonnen om de mensen "op te geven", zolang ze denken dat er nog iets niet uitgeprobeerd is, je weet maar nooit.

Na jaren behandeling, kliniek in, kliniek uit, werd ook mijn man en mij meegedeeld dat er geen ingrepen meer mogelijk waren, dat hij ongeneeslijk ziek was.
Daarenboven stond het geneesmiddel voor de ene kwaal lijnrecht op de werking van het geneesmiddel voor een andere kwaal.
Na rijp en grondig beraad samen met de behandelende geneesheer en de huisarts besloot mijn man te gaan voor :"stoppen met alle therapie en onderzoek".
Op 13/8/2011 is hij overleden, palliatief gesedeerd: zonder pijn, waardig, vredig, zijn lot aanvaardend.
18 maanden hebben we nog gehad van kwaliteitsvol leven, meer dan een jaar langer dan voorspeld.
Ik denk dat dat anderhalve jaar zonder labo's, zonder scans, zonder angstig uitslagen afwachten , maar genietend van alle gelukkige momenten die op onze weg kwamen, het mooiste geschenk geweest is dat ik van mijn man gekregen heb....

Hij heeft aan euthanasie gedacht. Hij wist dat noch ik, noch de huisarts, daar achter stonden. Hij had het volste recht om zelf te beslissen wat hij er mee deed. Alleen: ik heb hem laten verstaan dat dat dan ook een heel autonome beslissing zou zijn, waar hij dan ook alles maar dan ook alles alleen zou voor in orde moeten brengen...
Na goede voorlichting heeft hij voor palliatieve sedatie gekozen....
Ook daar ben ik hem heel dankbaar voor...

Het is nu, vandaag nog, dat je uit de voeten moet gaan, om je de kans te gunnen dat je de keuze kunt maken als de tijd daar is . want als je het NU niet doet is het te laat en dan beslissen anderen of je wel dan niet waardig en pijnloos kunt henengaan .

Ik weet heel goed dat als de pailliative zorgen goed worden toegediend er velen onder ons niet gaan vragen om euthanasie , maarre er zijn nog vele klinieken die zo een speciale afdeling nog niet hebben en zelfs in gasthuisberg de KUL dus hebben ze maar een beperkt aantal bedden .

Iemmand zei hier dat vijftig jaar te vroeg is om daarover te raadplegen, maar dat vind ik juist niet. Heb zojuist eenvoudige papieren meegekregen van de dokter, die het wettelijk mogelijk maken, om alles duidelijk te regelen via je huisarts en met weliswaar met twee afzonderlijke getuigen .

Weet goed dat er pijnen zijn en dit kan je formeel eerlijk vragen aan je arts die moeilijk of zelfs niet te stillen of te verdoven zijn zoals zenuwpijnen en pijnen die gepaard gaan met de vreselijke ziekte van botkanker en andere aandoeningen .

mvg-werewoef