Mijn vrouw heeft 6 jaar geleden euthanasie laten uitvoeren, bij ons thuis.
Er doken meer en meer symptomen op, een tiental jaren na ons huwelijk: niet lang kunnen stappen, pijn, weinig gevoel in de vingers... En dan kwam de diagnose: MS ofte Multiple Sclerose.
Niet het soort van ups en downs, maar de geleidelijk neergaande vorm. Injecties die uiteindelijk geen verschil meer maken.
Een paar jaar was ik mantelzorger, we hadden een tillift, ziekenhuisbed, je noemt het maar.
Tot ze het moe werd. De ondraaglijke pijn, het onvermogen om nog maar iets te kunnen doen. En ze wou eruit voor ze helemaal 'weg' zou zijn. Haar leven werd een vernedering en ze was een heel sterke vrouw.
Dat viel zwaar, want ze was niet enkel mijn vrouw, maar ook mijn beste vriendin en mijn ultieme levensgenoot. Vroeger gingen we op stap, op reis, heerlijke fietstochtjes maken (ik zie nog steeds haar glunderend gezichtje voor me).
En ja, ik had het moeilijk met de keuze. Haar gevoel voor humor was nog steeds top, we schertsten over alles, onder andere de keuze die ik moest maken qua doodskist. Zwarte humor, maar met relativering.
En toen kwam die dag dat de dokters (2) aanklopten. De meest geladen dag van mijn leven. Ze had zelf de muziek uitgekozen, songs die ik nu nog steeds niet kan beluisteren. Het was enkel ons en de dokters, een bewuste beslissing. Misschien niet de juiste, want de dokters zaten nog een half uur nadien hun papierwerk te maken aan de tafel terwijl ik gewoon dacht "Ga dan toch weg!". En eerlijk gezegd is er toen wel wat onherroepelijk gebroken, binnenin.
En de lijkwagen arriveerde een uur later. Tijd om buiten een sigaret te roken (ook niet gezond, ik weet het wel) en blikken te werpen naar binnen. Waar ze normaal zou wuiven vanop haar bed. Nu lag ze stil. En een beetje later werden de lippen al wat blauw. Ik heb de mensen van het funerarium geholpen haar te verplaatsen. Wat kan een dood lichaam zwaar zijn!
Mijn excuses voor dit lange verhaal. Ik wou hier enkel mijn mening komen geven. Euthanasie moet kunnen. Het is geen zelfmoord, het is bewust kiezen voor een waardevol einde als er geen uitweg meer is. Het belangrijkste is: luisteren. Luisteren naar de mens zelf, niet zelf oordelen.
Zo wilde ze het, zo is het geschied. Ik zal haar de rest van mijn leven missen, maar ze wou "vrij" zijn en dat was haar recht.
In een ideale wereld zag ik me met haar door de straten lopen, op een gezegende leeftijd, hand in hand. Af en toe (te weinig!) zie ik bejaarde koppels zo wandelen en het brengt bijna tranen in mijn ogen.
Maar ik heb haar gekend en bemind, er is nog haar familie en mijn familie en alles is goed. Alles kent uiteindelijk wel een einde.
Soms is het niet enkel "leven en laten leven", maar ook "leven en laten sterven".
Er doken meer en meer symptomen op, een tiental jaren na ons huwelijk: niet lang kunnen stappen, pijn, weinig gevoel in de vingers... En dan kwam de diagnose: MS ofte Multiple Sclerose.
Niet het soort van ups en downs, maar de geleidelijk neergaande vorm. Injecties die uiteindelijk geen verschil meer maken.
Een paar jaar was ik mantelzorger, we hadden een tillift, ziekenhuisbed, je noemt het maar.
Tot ze het moe werd. De ondraaglijke pijn, het onvermogen om nog maar iets te kunnen doen. En ze wou eruit voor ze helemaal 'weg' zou zijn. Haar leven werd een vernedering en ze was een heel sterke vrouw.
Dat viel zwaar, want ze was niet enkel mijn vrouw, maar ook mijn beste vriendin en mijn ultieme levensgenoot. Vroeger gingen we op stap, op reis, heerlijke fietstochtjes maken (ik zie nog steeds haar glunderend gezichtje voor me).
En ja, ik had het moeilijk met de keuze. Haar gevoel voor humor was nog steeds top, we schertsten over alles, onder andere de keuze die ik moest maken qua doodskist. Zwarte humor, maar met relativering.
En toen kwam die dag dat de dokters (2) aanklopten. De meest geladen dag van mijn leven. Ze had zelf de muziek uitgekozen, songs die ik nu nog steeds niet kan beluisteren. Het was enkel ons en de dokters, een bewuste beslissing. Misschien niet de juiste, want de dokters zaten nog een half uur nadien hun papierwerk te maken aan de tafel terwijl ik gewoon dacht "Ga dan toch weg!". En eerlijk gezegd is er toen wel wat onherroepelijk gebroken, binnenin.
En de lijkwagen arriveerde een uur later. Tijd om buiten een sigaret te roken (ook niet gezond, ik weet het wel) en blikken te werpen naar binnen. Waar ze normaal zou wuiven vanop haar bed. Nu lag ze stil. En een beetje later werden de lippen al wat blauw. Ik heb de mensen van het funerarium geholpen haar te verplaatsen. Wat kan een dood lichaam zwaar zijn!
Mijn excuses voor dit lange verhaal. Ik wou hier enkel mijn mening komen geven. Euthanasie moet kunnen. Het is geen zelfmoord, het is bewust kiezen voor een waardevol einde als er geen uitweg meer is. Het belangrijkste is: luisteren. Luisteren naar de mens zelf, niet zelf oordelen.
Zo wilde ze het, zo is het geschied. Ik zal haar de rest van mijn leven missen, maar ze wou "vrij" zijn en dat was haar recht.
In een ideale wereld zag ik me met haar door de straten lopen, op een gezegende leeftijd, hand in hand. Af en toe (te weinig!) zie ik bejaarde koppels zo wandelen en het brengt bijna tranen in mijn ogen.
Maar ik heb haar gekend en bemind, er is nog haar familie en mijn familie en alles is goed. Alles kent uiteindelijk wel een einde.
Soms is het niet enkel "leven en laten leven", maar ook "leven en laten sterven".
