Op gevaar af nog maar eens beticht te worden over geen menselijke gevoelens te beschikken, heb ik toch enkele serieuze bedenkingen bij de foto van de verdronken man met zijn kind, dat onder zijn pull ? shirt ? is geschoven, al zwemmend en vechtend tegen de harde stroming om de overkant te bereiken.
Wat heb ik hierover vernomen ?
De beelden laten zien dat tientallen mensen, tot hun middel in het kabbelende water door de rivier stappen. Een brede rivier. En dit is belangrijk !
Ik heb niemand zien uitglijden of vallen, zo onmenselijk gevaarlijk zal dat dus wel niet geweest zijn.
Goed, vergezeld van de commentaar die we onderhand allemaal van buiten kennen, toont men dan beelden van een man en een kindje die met het gezicht naar beneden aangespoeld zijn in een soort mini - inhammetje, langs de weelderig begroeide rivieroever. De oever van een rivier van max 8 m breed.
De lichamen worden goed op hun plek gehouden door een paar takken die daar (toevallig) ook zijn aangespoeld. Dat komt de "late" persfotografen goed uit, de lichamen kunnen niet wegdrijven want ze worden tegengehouden in deze "woeste" stroom. Ik zag geen woeste rivier, ik zag een kabbelend water dat geen haast vertoonde zich kwaad of woest te maken. De perscommentaar komt hierop neer :
de man stond met zijn kind aan de oever en bracht het naar de tegenoverliggende oever waar hij zei tegen het kind : blijf hier. Hij keerde terug naar de andere oever waarop hij direct moest op zijn stappen terugkeren aangezien zijn kleine zich in het water had begeven, papa achterna.
Het water is dan (plots) woest geworden en de vader heeft al zijn kracht nodig om zichzelf en zijn kleintje te redden. In het kolkende water slaagt hij erin zijn kind in zijn pull te schuiven ( ? ) die hij zelf nog steeds aan heeft.
We zijn dan op de plaats van het drama : op een heel andere plaats, in een heel andere omgeving, waar aan de oeverbegroeiing niet te merken is dat er daar geregeld waterellende is. Als iemand moet vechten om boven water te blijven terwijl hij een doodsbang kind dat tegenspartelt in zulke omstandigheden, in zijn bovenkleding schuift, lijkt mij dat een onmogelijkheid. De "apotheose" dient zich dan aan.
Het kind heeft vooraleer het stierf, in opperste liefde voor zijn vader, zijn armpje om zijn vader geslagen, gevangen in zijn pull of in wat voor kledingstuk dan ook.
Gestorven in liefde, was de teneur van de berichtgeving en tussen de lijnen : WIJ moeten beschaamd zijn want dit is onze schuld.
Degene die dit gewetenloos misbruiken voor hun ideologie en die de hele boel framen zijn politiek correct in tegenstelling tot mij : ik ben een nazihond, een racist, een fascist en noem maar op. Stilaan begin ik dit als eretitels te zien.
Wat heb ik hierover vernomen ?
De beelden laten zien dat tientallen mensen, tot hun middel in het kabbelende water door de rivier stappen. Een brede rivier. En dit is belangrijk !
Ik heb niemand zien uitglijden of vallen, zo onmenselijk gevaarlijk zal dat dus wel niet geweest zijn.
Goed, vergezeld van de commentaar die we onderhand allemaal van buiten kennen, toont men dan beelden van een man en een kindje die met het gezicht naar beneden aangespoeld zijn in een soort mini - inhammetje, langs de weelderig begroeide rivieroever. De oever van een rivier van max 8 m breed.
De lichamen worden goed op hun plek gehouden door een paar takken die daar (toevallig) ook zijn aangespoeld. Dat komt de "late" persfotografen goed uit, de lichamen kunnen niet wegdrijven want ze worden tegengehouden in deze "woeste" stroom. Ik zag geen woeste rivier, ik zag een kabbelend water dat geen haast vertoonde zich kwaad of woest te maken. De perscommentaar komt hierop neer :
de man stond met zijn kind aan de oever en bracht het naar de tegenoverliggende oever waar hij zei tegen het kind : blijf hier. Hij keerde terug naar de andere oever waarop hij direct moest op zijn stappen terugkeren aangezien zijn kleine zich in het water had begeven, papa achterna.
Het water is dan (plots) woest geworden en de vader heeft al zijn kracht nodig om zichzelf en zijn kleintje te redden. In het kolkende water slaagt hij erin zijn kind in zijn pull te schuiven ( ? ) die hij zelf nog steeds aan heeft.
We zijn dan op de plaats van het drama : op een heel andere plaats, in een heel andere omgeving, waar aan de oeverbegroeiing niet te merken is dat er daar geregeld waterellende is. Als iemand moet vechten om boven water te blijven terwijl hij een doodsbang kind dat tegenspartelt in zulke omstandigheden, in zijn bovenkleding schuift, lijkt mij dat een onmogelijkheid. De "apotheose" dient zich dan aan.
Het kind heeft vooraleer het stierf, in opperste liefde voor zijn vader, zijn armpje om zijn vader geslagen, gevangen in zijn pull of in wat voor kledingstuk dan ook.
Gestorven in liefde, was de teneur van de berichtgeving en tussen de lijnen : WIJ moeten beschaamd zijn want dit is onze schuld.
Degene die dit gewetenloos misbruiken voor hun ideologie en die de hele boel framen zijn politiek correct in tegenstelling tot mij : ik ben een nazihond, een racist, een fascist en noem maar op. Stilaan begin ik dit als eretitels te zien.
wat baet den uyl een bril
als de caers niet branden wil
als de caers niet branden wil
