De inkt vloeit uit de pen,
woorden vormen zich op papier,
en rijgen zich aaneen, tot verzen,
vullen strofen en gedichten,
tot een aanbidding van het woord,
het begin van alles.
Hallo, misschien mij toch even voorstellen. Ik ben Roger, en al bijna vijftig jaar woonachtig in Rotselaar. Ik schrijf al vrij lang gedichten. De eerste pogingen dateren uit mijn tijd aan het Leuvense SPC (het 'Kot'), en aan de KUL). Toen probeerde ik nog bekende stijlen na te bootsen. Nu ik mijn eerste overzicht aan het samenstellen ben (van 1999 tot nu), moet ik toch vaststellen, dat mijn eigen stijl in die tien jaren enorm veranderd is.
Ik zal zeker mijn best doen. Alvast bedankt voor de complimenten. Hierbij nog een gedicht uit dezelfde reeks.
Guinevre
Spelend siert de zachte bries
jouw haren, vrouwelijk golvend
omhullen de lange, zachtblonde lokken
je aardse vormen, Venus gelijkend
lok je, betoverend,
doorheen je vurige ogen,
lerend de lessen van herboren worden.
Vlammend wordt de ziel doorboord,
van één, in jouw blik gevangen,
en in haar veelheid blootgelegd.
Als je maar lang genoeg wacht kom zelfs ik eens voorbij *glimlacht*; dat tijdsgebrek toch. Maar nu ik even wat heb kom ik je alvast een heel fijn herfstweekend wensen.
septemberochtend
stil verliest zich vroegte
haar koude klemt
vocht op de huid
nevelend contouren ver
ligt zwaar het licht
op ’t matte nog van ogen
klanken, dof en zacht
als was ‘t verloren roepen
zwijgen de oren
grijze wolken, eng geweefd
omarmen dag
licht is mijn hart
**********
sunset 19-09-2008
**********
Groetjes, sunset
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
sneller en sneller
volgen de akkoorden,
ze vullen mijn hoofd
met verlangens
naar een verre droom,
het beloofde land –
ik volg mijn lot,
waar het mij ook brengt,
beelden van ijzige steppen,
of mistige bergtoppen,
de hitte van de evenaar
of gewoon het Noordzeestrand.
ik word vervuld
van een ritme,
de drums op het podium,
een monotoon duet.
wilder en wilder
warrelen de tonen
om mij heen,
draaien om mijn as,
overal wil ik heen.
jaren geleden al
gaf ik mij voor het eerst over
aan het verlangen naar poëzie.
waar ik mijn inspiratie haalde,
wie zal het vertellen ?
van Ostaijen trok mij aan,
en misschien ook wel Marsman.
tenslotte zocht ik het veel verder,
en zo belandde ik in Weimar.
onder het alziend oog
van deze grootmeester
evolueerde mijn schrijven
tot wat het nu geworden is.
beperkt blijft het dichterlijk publiek,
maar aan allen die er van genieten,
dank.
misschien schrijf ik ooit
nog wel eens
...
een meesterwerk.
langzaam tastende handen,
een streling voor het haar.
een vinger glijdt
langs neus en lippen,
en tekent met zachte toets
de contouren van een vrouw
die liefde geeft,
en liefde neemt.
als woorden die vloeien uit zijn pen,
en vorm geven aan het papier,
zo bemint de dichter zijn geliefde,
in eenheid en verscheidenheid,
door zijn muze geïnspireerd.
