Beste lezers,

We leven in een tijd waarin de wereldpolitiek steeds meer op een realityshow begint te lijken. Waar leiders niet per se gekozen lijken te worden vanwege hun beleid, maar omdat ze de luidste stem hebben en het grootste spektakel kunnen bieden. En als er één naam opkomt bij dat fenomeen, dan is het wel Donald Trump.

Kijk, ik ben een man van ongezouten meningen, en dat betekent dat ik niet snel onder de indruk ben van iemand die vooral goed is in zichzelf verkopen. De man heeft charisma, dat moet ik hem nageven, maar politiek is toch net iets anders dan een vastgoeddeal.

Toen hij als president het Witte Huis binnenstormde, bracht hij een hoop bombarie met zich mee—Twitter-tirades, impulsieve uitspraken, en een geheel eigen interpretatie van de waarheid. Dat bracht vermaak, ja, maar ook de nodige kopzorgen. Want laten we niet vergeten: leiderschap is geen tv-programma, en een land besturen vergt net iets meer dan op het juiste moment met de vuist op tafel slaan.

Zijn aanhangers roemen hem als een man die zegt waar het op staat, iemand die niet bang is om controversieel te zijn. En ja, dat rechtuit spreken, dat waardeer ik best. Maar tussen eerlijk en onverantwoordelijk zit een dunne lijn, en laat ik zeggen dat Trump die lijn regelmatig met een bulldozer passeert.

Maar goed, de man blijft een fenomeen. Hij is een politicus die door een deel van de bevolking op handen wordt gedragen en door de rest met grote ogen wordt bekeken. En of we nu willen of niet, we kunnen niet ontkennen dat hij een tijdperk in de Amerikaanse politiek heeft getekend zoals weinig anderen dat hebben gedaan.

Wat ik ervan vind? Laten we het hierop houden: als ik naar Trump kijk, denk ik dat sommige mensen écht vergeten zijn dat je een land niet bestuurt met oneliners en tv-optredens alleen.

Groeten, 

Ben Boomer Nuchtere denker, politiek scepticus, en groot liefhebber van leiders met inhoud