Ben Boomer wrijft zich nu al in de handen bij wijze van voorpret voor de vele uren entertainment die de verkiezingen zullen brengen.
Beste medeboomer,
Ik hoop dat deze column je bereikt op een rustig momentje, misschien met een kopje koffie en wat heerlijk lekkers binnen handbereik. Want laten we eerlijk zijn, in onze drukke levens verdienen we het om af en toe te genieten van de kleine geneugten, toch?
Maar te midden van onze genietmomenten mogen we niet vergeten dat er een belangrijke datum nadert: 9 juni, de dag van de Vlaamse, federale en Europese verkiezingen. Nu, ik hoor sommigen onder jullie al zuchten en kreunen bij het idee om weer naar het stemlokaal te moeten trekken. "Waarom zou ik gaan stemmen?" hoor ik je denken.
Wel, laat me je eraan herinneren dat het recht om te stemmen niet zomaar uit de lucht is komen vallen. Het is geen vanzelfsprekendheid die we zomaar kunnen negeren. Onze voorgangers hebben hard gevochten, sommigen hebben zelfs het ultieme offer gebracht, zodat wij vandaag de dag vrijelijk onze stem kunnen uitbrengen.
Denk aan de vrouwen die hebben gestreden voor het vrouwenkiesrecht, aan de mannen en vrouwen die hebben gedemonstreerd voor gelijke rechten en aan de activisten die hebben gevochten voor een eerlijk en rechtvaardig democratisch systeem. Zij hebben de weg vrijgemaakt, met bloed, zweet en tranen, zodat wij nu het privilege hebben om onze stem te laten horen.
Maar onze verantwoordelijkheid stopt daar niet. Integendeel, het is aan ons om die erfenis te eren door onze stem uit te brengen. Want alleen door te stemmen kunnen we onze stem laten gelden, onze visie voor de toekomst uitdragen en onze samenleving vormgeven.
En laten we eerlijk zijn, het is ook gewoon leuk om deel uit te maken van het democratische proces. Het is als een groot feest, waarbij elke stem een dansje is op de vloer van de toekomst van ons land. En wie houdt er nu niet van een goed feestje?
Maar laten we ook kijken naar de toekomst. We hebben zoveel te bieden, zoveel wijsheid en levenservaring die we kunnen inzetten om onze maatschappij te helpen evolueren naar een betere versie van zichzelf. Door te stemmen, kunnen we onze stem laten gelden en onze wensen en noden duidelijk maken aan de politici die ons land besturen.
En laten we eerlijk zijn, het is ook gewoon leuk om deel uit te maken van het democratische proces. Het is als een groot feest, waarbij iedere stem een dansje is op de vloer van de toekomst van ons land. En hey, wie houdt er nu niet van een goed feestje?
Terwijl ik hier nu al geniet van mijn kopje koffie en een stukje taart, kan ik niet anders dan glimlachen bij de gedachte aan de komende weken voorafgaand aan de verkiezingen. Want laten we eerlijk zijn, er is niets zo vermakelijk als het spektakel van de politieke campagnes.
In de aanloop naar de verkiezingen heb ik mezelf voorgenomen om alle televisieprogramma's te volgen waarin de kandidaten zichzelf voorstellen. Het is als een soort politieke talentenjacht, waarin ze proberen ons te overtuigen van hun kunnen en hun visie voor de toekomst. Soms kom ik niet meer bij van het lachen bij het horen van sommige beloftes. Wie had gedacht dat politiek zo entertainend kon zijn?
En na de verkiezingen? Wel, dan komt het echte genot. Met een grote stapel kranten en een rood potlood bij de hand zal ik genieten van het doorstrepen van de programmapunten die het niet hebben gehaald. Het is als een soort politieke sudoku, waarbij ik de beloftes afstreep die in rook zijn opgegaan zodra de stemmen zijn geteld. Een kleine overwinning voor de kritische kijker in mij.
Dus laten we ons voorbereiden op een aantal boeiende weken vol politiek spektakel, met een vleugje humor en een flinke dosis koffie en taart. En laten we daarna, gewapend met ons rood potlood, de politici herinneren aan de beloftes die ze hebben gemaakt. Want als er één ding is dat ik heb geleerd in al die jaren, is het wel dat we de politiek niet altijd te serieus moeten nemen.
Nu, ik weet dat sommigen van jullie misschien denken: "Maar Ben, ik kan toch gewoon thuisblijven en de resultaten afwachten op televisie?" En ja, dat kan zeker. Ik zal zelf ook comfortabel thuis zitten, met een grote bak popcorn en mijn favoriete taart binnen handbereik, terwijl ik zap tussen de verschillende zenders om het spektakel van winnaars en verliezers te aanschouwen. Maar laten we niet vergeten dat onze stemmen het echte verschil maken. Dus laten we samen opstaan en ons laten horen op 9 juni.
Terwijl ik hier mijn krant doorblader en geniet van mijn kopje koffie, kan ik niet anders dan glimlachen bij de gedachte aan de periode na de verkiezingen. Want laten we eerlijk zijn, het echte politieke theater begint pas echt wanneer de stemmen zijn geteld en de kaarten op tafel liggen.
De verliezers wringen zich in allerlei bochten om hun nederlaag niet te hoeven toegeven. Het is als een soort politieke acrobatiek, waarbij ze proberen te balanceren op een koord van excuses en rechtvaardigingen. Soms vraag ik me af of ze zelf nog geloven wat ze zeggen.
Ondertussen wachten de winnaars de moeilijke taak van het vormen van een coalitie. Het is als een ingewikkeld schaakspel, waarbij elke zet nauwkeurig moet worden overwogen. En laten we eerlijk zijn, het is niet altijd even makkelijk om tot een compromis te komen met politici die allemaal hun eigen agenda hebben.
Maar te midden van al dit politieke spel, laten we niet vergeten waar het echt om draait. Het gaat niet alleen om wie er wint of verliest, maar om het vormgeven van de toekomst van ons land. Laten we hopen dat de politici uiteindelijk de belangen van het volk vooropstellen en samenwerken voor een betere toekomst voor ons allemaal.
Dus laten we samen achterover leunen, met ons rood potlood in de hand, en genieten van het politieke schouwspel dat zich voor onze ogen afspeelt. En laten we ondertussen niet vergeten om af en toe een stukje taart te eten. Want zelfs in de wereld van de politiek is er altijd ruimte voor wat zoetigheid.
Met vriendelijke groeten,
Ben Boomer
