Lieve lezers,
Kijk, ik ben niet iemand die snel roept: “Vroeger was alles beter”, maar laat me jullie één ding vertellen—veel van wat tegenwoordig als nieuw en revolutionair wordt verkocht, heb ik allang meegemaakt. In de jaren ’70, om precies te zijn.
Neem bijvoorbeeld modetrends. Jongeren lopen nu rond met wijd uitlopende broeken, oversized zonnebrillen en kapsels die rechtstreeks uit een oude discofilm lijken te komen. Nou, beste mensen, nieuwsflits: dat deden wij toen óók. Alleen noemden we het geen ‘retro-chique’, maar gewoon de dagelijkse kledingkeuze. En het was niet om hip te zijn, het was gewoon wat je droeg zonder een Instagram-stylist nodig te hebben.
Of kijk naar muziek—iedere keer als ik een nieuwe hit hoor waarin een oude klassieker wordt gesampled, schud ik lachend mijn hoofd. De muziek die ooit onze jeugdrevolutie begeleidde, wordt nu opnieuw verpakt en voorgeschoteld aan een generatie die denkt dat ze iets nieuws ontdekt hebben. Ik zeg: luister eens naar het origineel, en je zult begrijpen waarom wij in die tijd écht wisten hoe je een plaat draaide.
Maar de grootste déjà vu? De politieke chaos. Mensen doen nu alsof we in ongekende tijden leven, alsof dit de eerste keer is dat leiders zich in bochten wringen en het publiek in verbazing achterlaten. Nou, laat me jullie wat vertellen—in de jaren ’70 hadden we ook onze portie bizarre beslissingen, controversiële figuren, en politici die zich liever bezighielden met hun ego dan met het volk. Geschiedenis herhaalt zich, beste mensen, alleen de haarstijlen veranderen.
Dus ja, wanneer ik de wereld van nu bekijk, moet ik regelmatig grinniken. Want wat men nu als nieuw, vooruitstrevend en revolutionair bestempelt, heb ik allang gezien, allang meegemaakt en allang beoordeeld. En geloof me, veel daarvan was toen nét iets origineler.
Groeten, Ben Boomer Ervaringsdeskundige in trends die steeds opnieuw worden uitgevonden
