Ben Boomer kijkt al uit naar de grote vakantie met zijn kleinkinderen.
Beste lezers,
Hier zit ik dan, Ben Boomer, in de tweede helft van juni. De vogels fluiten, en de geur van vers gemaaid gras vult de lucht. Het is bijna zover: de grote vakantie staat voor de deur. Voor veel grootouders betekent dat rust en kalmte, maar voor mij... wel, laten we zeggen dat mijn leven er dan even anders uitziet.
Laten we beginnen met mijn kleindochter Amelie. Ze is 7 jaar oud en een echte paardenliefhebster. Elk bezoek aan de manege is voor haar een avontuur. Voor mij daarentegen, een strijd tegen hooikoorts en de eeuwige geur van paardenmest. Toch kan ik niet ontkennen dat het gezicht van Amelie, stralend van geluk terwijl ze trots op haar pony zit, mij doet vergeten dat mijn rug bijna breekt van het tillen van haar op dat zadel. En als we dan terug naar huis rijden, schalt K3 uit de luidsprekers. Als Amelie en ik samen "Oya Lélé" meezingen, voel ik me weer even 30 jaar jonger. Hoewel, met mijn stemgeluid krijg ik eerder een uitnodiging om nooit meer te zingen.
Dan is er nog Robbe, mijn kleinzoon van 5 jaar. Robbe wil later profvoetballer worden, iets wat hij met trots verkondigt terwijl hij al struikelend over zijn eigen voeten achter de bal aanrent. Zijn enthousiasme is aanstekelijk. Dus daar sta ik dan, in mijn tuintje, de zelfbenoemde coach van Team Robbe. Ik moet toegeven dat ik mijn oude voetbalschoenen weer heb afgestoft, en hoewel mijn knieën dat niet altijd appreciëren, probeer ik mijn best te doen om Robbe’s droom te ondersteunen. Zijn schoten missen vaak het doel, maar dat enthousiasme en die lach als hij eindelijk scoort, zijn onbetaalbaar. Al moet ik soms schuilen achter de tuinmuur als de bal weer eens richting mijn auto gaat. Mijn vrouw zegt altijd dat ik wat minder fanatiek moet meespelen, vooral na het incident waarbij ik over de tuinslang struikelde en op spectaculaire wijze neerkwam. Ah, wat zijn kleinkinderen toch een bron van vreugde... en blauwe plekken.
Dus wat zijn de plannen voor de zomervakantie? Nou, we beginnen met een kampeeravontuur in de achtertuin. Ja, je hoort het goed, een heus kampeeravontuur! De tent staat al weken klaar en de zaklampen zijn voorzien van nieuwe batterijen. Amelie zal verhalen vertellen over dappere prinsessen en eenhoorns, terwijl Robbe de ‘kampvuur’-voetbaltrucs zal demonstreren. Ik heb zelfs een voorraad marshmallows ingeslagen, hoewel ik betwijfel of ze de eerste nacht zullen overleven.
Daarnaast staat er een bezoek aan de dierentuin op de agenda. Amelie verheugt zich al op de paarden en de pinguïns, en Robbe kan niet wachten om de leeuwen en tijgers te zien. Ik daarentegen, ben vooral benieuwd naar het aantal keren dat ik "Opa, ik moet plassen!" zal horen terwijl we in de rij staan bij de ijsjeskraam. Maar ach, dat hoort erbij, toch?
En vergeet de ijsjes niet. Elke dag een nieuw avontuur: van aardbei tot pistache, en misschien zelfs een gewaagde mix van chocolade en munt. Hoewel ik betwijfel of mijn lactose-intolerantie dat net zo leuk vindt als de kleinkinderen.
Vorige zomer hadden we een knutselmarathon in de garage. Amelie maakte de mooiste tekeningen van regenbogen en prinsessen, terwijl Robbe zijn innerlijke Picasso ontdekte door onze oude tuinstoelen te beschilderen met... voetballen, natuurlijk. De verfplekken op mijn shirt zijn nog steeds niet helemaal verdwenen, maar elke vlek herinnert me aan een dag vol lachen en creativiteit.
Dit jaar heb ik een nieuw plan: een fietstocht naar het park. Amelie zal op haar roze fiets rijden, terwijl Robbe op zijn koersfietsje mee peddelt. Ik heb mijn oude fiets uit de schuur gehaald en grondig opgepoetst. We zullen een picknick meenemen en misschien zelfs vliegers oplaten. Ik zie het al voor me: de kleinkinderen die gierend van plezier rondrennen, terwijl ik probeer een vlieger hoog te houden zonder verstrikt te raken in de touwen.
Dan is er nog de dagtrip naar het strand. Amelie met haar schepje en emmertje, Robbe die een poging doet om de grootste zandkasteel ooit te bouwen, en ik... ik zal waarschijnlijk zand uit mijn schoenen schudden voor de komende maand. Maar niets kan op tegen de vreugde in hun ogen als ze schelpen verzamelen en in de golven springen.
Dus daar heb je het, mijn lieve lezers. Terwijl de zomer aanbreekt en de dagen langer worden, ben ik klaar voor het avontuur. Het is een uitdaging om met de kleinkinderen op stap te gaan, maar het is de beste uitdaging die ik me kan voorstellen. En tussen ons gezegd en gezwegen, ik zou het voor geen goud willen missen. Het zijn deze momenten die me eraan herinneren hoe waardevol en kostbaar tijd met familie is, ook al gaat dat gepaard met een beetje chaos en veel gelach.
Tot de volgende keer, en geniet van jullie zomeravonturen!
Met een glimlach, Ben Boomer
