Ben Boomer is weer in een nostalgische bui...
Beste boomers, laten we samen eens terugspoelen. Nee, niet met een simpele druk op een touchscreen, maar met een ouderwetse draaiknop, zoals bij onze vertrouwde cassettespeler. Weet je nog? Je ging met een potlood in de weer om de verfrommelde band weer gelukkig te maken. De jeugd van tegenwoordig? Die kijkt je glazig aan als je over een cassette begint. Spotify heeft al die romantiek om zeep geholpen.
Maar goed, dat is slechts een van de vele verdwenen schatten uit onze jeugd. Hier zijn er nog een paar die ons dierbaar waren, maar die de jongere generatie nooit meer in handen zal hebben:
Die goede oude bakelieten telefoon, waarmee bellen nog een hele klus was. Een nummer verkeerd draaien? Dan kon je helemaal opnieuw beginnen! En het snoer? Lang genoeg om door de halve woonkamer te wandelen, maar nét te kort om discreet een geheimpje te fluisteren zonder dat je moeder het hoorde. En wat doet de jeugd nu? Ze swipen, ze klikken, en vooral: ze staren naar hun scherm zonder echt te bellen.
's Winters de ijzige woonkamer binnenstappen en eerst een vuurtje moeten stoken om het een beetje warm te krijgen – dat was pas overleven! Eerst vulde je de kolenkit, dan maakte je de kachel aan, en als je pech had, stikte je bijna in de rook. Tegenwoordig draaien ze gewoon aan een thermostaat. Klaar. Letterlijk.
Ooit was er een tijd dat vakantiefoto's niet met één veeg op Instagram verschenen, maar projectmatig werden vertoond. De diaprojector werd klaargezet, het scherm werd uitgerold en dan begon het grote spektakel. Foto na foto van een onherkenbaar landschap, met onvermijdelijk een dia ondersteboven om de sfeer erin te houden. Familieleden deden alsof ze geïnteresseerd waren, maar de echte traditie was die ene oom die altijd in slaap viel.
Vroeger kwam de melkboer gewoon langs met zijn kar vol glazen flessen. Je zette de lege buiten, en hop, daar waren de verse flessen alweer! Soms met zo'n dikke roomlaag erop – puur genot. Nu moeten we met onze ‘ecologische’ boodschappentas door de supermarkt slenteren en op een pak melk lezen dat het ‘duurzaam verpakt’ is. Ach ja, vroeger noemden we dat gewoon melk.
De tikmachine met die heerlijke, stevige aanslag. Elke tik voelde als een overwinning. En als je een fout maakte? Dan moest je corrigeren met Tipp-Ex of een correctielint. Geen ‘delete’-knop, geen spellingscontrole, gewoon pure concentratie en een vaste hand. Nu tikken ze razendsnel met twee duimen op een scherm en laat ‘autocorrectie’ alles mislopen.
De klapstoel die je meenam naar het strand – dat was pas een staaltje vernuft. Met een eenvoudige beweging klapte je hem open en nestelde je je in het zand. Hij zat vaak niet erg comfortabel, maar dat gaf niet. En had je een versie met een ingebouwd parasolletje? Dan was je de koning van de kustlijn. Vandaag slepen ze opblaasbare strandbedden aan die meer weg hebben van een luchtkasteel.
De ouderwetse waslijn met houten wasknijpers – een tafereel uit de achtertuin dat nu bijna nostalgisch aandoet. De frisse geur van buiten gedroogde lakens, het ritueel van de was ophangen en weer afhalen… Tegenwoordig laat je de droger al het werk doen, en als je zegt dat je de was buiten hangt, kijken ze je aan alsof je in de middeleeuwen leeft.
De ouderwetse klapper van een encyclopedie. Weet je nog hoe we vroeger alles moesten opzoeken in een indrukwekkende rij boeken? Een opstel schrijven betekende bladeren, aantekeningen maken en zorgvuldig bronnen controleren. Nu googlen ze een halve zin en laten ze AI hun tekst in elkaar flansen. En wij dachten dat wíj het makkelijk hadden!
Dit is een persoonlijke mening van de auteur. Ze nodigt uit tot nadenken, niet tot gelijk krijgen.
