Wat gebeurde met Adam en Eva eens ze uit het paradijs werden gezet?

“Lasciate ogni speranza…” om het met Dante Alighieri te zeggen.

Het moet een zielige aanblik geweest zijn, toen Adam en Eva plots zonder enige ontslagvergoeding als clochards buiten de paradijpoort kwamen te staan. Ze konden niet eens een beroep doen op het OCMW. Gelukkig voor hen stonden hen geen gluurders op te wachten met een spandoek “eigen schuld dikke bult”. Het moet beide schepsels radeloos gemaakt hebben.

Hun CEO had toch wel wat meer menselijkheid en begrip kunnen tonen voor hun situatie. Hij behoorde  te weten dat zijn schepsels onvolmaakte zwakkelingen waren. Maar neen dus.

Adam had ocharme niet eens geleerd hoe hij in zijn levensonderhoud moest voorzien. Hij kon niet jagen, zelfs niet vissen. Daar stonden ze dan te bibberen van de kou en te rammelen van de honger, als twee berooide schooiers. Zou dat lot  ook beschoren zijn aan  al hun nakomelingen?

Er moest nu dringend een oplossing gevonden worden. Ze konden hier zo maar niet blijven staan als een soort prehistorisch Fred en Wilma- koppel. Deze laatsten hadden tenminste nog iets om het lijf. Maar zij stonden in hun nakie. Dat had hun CEO in zijn overdrukke creativiteit gewoon over het hoofd gezien. Het beschavingsproject moest nog gelanceerd worden. Een valse beet van een adder en het nageslacht kon zijn evolutie voorgoed vergeten.  Hun woede afreageren door te bonken op de gesloten poort had ook geen zin.

De immer praktisch ingestelde, goedhartige Adam overwoog hoe ze aan eten konden geraken. Terwijl hij volop bezig was een tool te bedenken om een mammoet neer te leggen, stond Eva hem beteuterd aan te staren. Eventjes staken zelfs lichte verwijten de kop op : wie had de appel geplukt, wie had wie verleid om erin te bijten, wie was de oorzaak van die ellende?

 Ze was druk in de weer met haar eigen body te observeren, waaraan ze plots zovele onvolmaaktheden vaststelde. Zie me hier nu staan! Met vetrolletjes in mijn middel, rimpels op mijn voorhoofd, kraaienpootjes onder mijn ogen. Zo kan ik toch niet onder de mensen komen. Ik heb dringend een pels nodig om die onesthetische leeftijdssymptomen te camoufleren.

Daarmee was de toon gezet. Het zou voortaan “struggle for life” worden. Voortaan zou hun “life after” ontsierd worden door de littekens van kommer en kwel. Ze hadden trouwens niet eens een handleiding meegekregen over eerste hulp in hoge nood.   Zover was de CEO nog niet geraakt met zijn eeuwenplan. Maar hij had hen wel al een flinke dosis tederheid meegegeven.

Adam zag zijn Eva medelijdend aan en nam haar liefdevol in zijn armen. Met wat troost, wat begrip, wat tederheid voor elkaar, zou deze penibele situatie wel te overbruggen zijn.  Make yourself great again! Kijk dapper vooruit en pak je leven aan.

He, wat is dat daar? Dat lijken wel salamanders. Met wat wilde bessen en groene blaadjes werd dat hun eerste gastronomische lunch. Smakelijk!

Het is hoogst onwaarschijnlijk dat onze stamouders met zulke hachelijke avonturen te maken kregen. Het menselijk individu is een evolutionaire schakel in  een lange keten levende wezens. De mens is dus niet door een of andere grandioze goocheltruc op de planeet verschenen.

En precies die evolutietheorie van Charles Darwin maakt het voor de wetenschappers zo boeiend.

 Als we aannemen dat het leven op aarde uit een eencellige entiteit is ontstaan, de hoeveelste schakel is dan de mens? Welke andere evolutiestadia hebben de levende wezens doorgemaakt? Was  de mens een bedoelde, of eerder een toevallige verschijning in de evolutieketen? We zullen het waarschijnlijk nooit kunnen achterhalen, hoe goed onze vorsende wetenschappers ook hun best zullen doen.

Wij zijn op een of andere manier tot leven gewekt. En dat is op zich al een bijzonder geschenk van onschatbare waarde. Laten we het daarmee doen, zonder verder te piekeren over de evolutie van onze verre voorouders.

 Het leven is zeker de moeite waard, tenminste als je er iets van wil maken. De vraag onder welke gedaante onze verre nakomelingen hun weg zullen banen op de planeet aarde is niet zo relevant. Wij zijn bedoeld om vandaag gelukkig te zijn.