Naast liefde en vriendschap beheersten journalistiek en wielrennen mijn actief leven. Het ene verbonden aan het andere. Maar eerst en vooral waren er de boeken en die zijn ook als laatste gebleven. Boeken kreeg ik al vanaf mijn plechtige communie cadeau, op dringend verzoek. In deze volgorde: Dik Trom, Pietje Bell, Baron von Münchhausen, De Witte. En toen mijn moeder besloot dat ze haar toilettafel niet meer in de slaapkamer wilde, maakte ik er een wankel boekenrekje van. Het ergerde mij alleen dat het nogal onecht oogde, vermits het… in het roze geschilderd bleef.
Toen we met de familie in diepe armoede belandden, spaarde ik elke frank die ik links en rechts al eens kreeg, tot ik er twintig had en een titel uit de toen populaire Prisma-pocketreeks kon kopen, nu van de hoogst geprezen auteurs uit de literatuur, Russen en Amerikanen.
Lezen werd, naast voetballen, mijn voornaamste bezigheid en is dat ook gebleven. Veel later is daar, in plaats van het voetballen, het schrijven bij gekomen. Mijn eerste boek publiceerde ik toen ik ongeveer op het hoogtepunt van mijn journalistieke loopbaan was aanbeland, steeds als verslaggever in het wielrennen. In 1985 leverde ik met een stevig werk over de Ronde van Frankrijk, mijn eersteling af. ‘Vreugde en Verdriet in de Tour’ heette die en kende een meer dan behoorlijk succes. Van bij het verschijnen ervan ontdekte ik die extra genoegdoening, die een boek je kan bezorgen: het in de hand nemen, het betasten, het als het ware (af)wegen. Dat is uiteraard het sterkst bij eigen werk, maar ik kreeg dat gevoel ook snel als ik er in de boekhandel eentje dat mij bekoorde uit de rekken plukte en zo weeral niet kon (en kan) weerstaan aan de drang om het te kopen. Ik denk dat vrouwen ook zo iets ervaren als ze een schitterende ring over de vinger geschoven krijgen, hoewel de dames natuurlijk zoiets ook met boeken kunnen beleven, aangekocht of zelf geschreven.
Mijn echtgenote Liliane zegt altijd dat ik, als we al eens door de stad struinen, alleen maar gelukkig lijk als ik voor vaak meer dan een uur kan rondsnuffelen in een boekhandel, van de Slegte langs de Standaard tot in die mooie Bookz&Booze in Gent.
Ik was aan het einde van mijn loopbaan aan een verdienstelijke, zelf neergepende, bibliotheek geraakt en maakte, eens gepensioneerd, de cirkel rond met het 680 bladzijden dikke ‘Van Koersen en Coureurs’, waarin ik een zo goed als complete geschiedenis van de koers schreef, gekruid met eigen belevenissen uit een 60 jaar lange aanwezigheid in het wereldje van de ‘Mannen met geschoren benen’. Wat trouwens de titel was van mijn voorlaatste werk.
Maar toen ervaarde ik dat ik over de koers zo goed als uitgeschreven was, maar wilde ‘de pen nog niet opzij leggen’, om het zo te zeggen. Ik moest mezelf niet al te fel stimuleren om te komen tot het realiseren van een droom die ik al sinds mijn zestiende koester: een roman schrijven. Dat was mij, ook door dat drukke beroepsleven dat ik achter de rug had, nog niet gelukt, nu kwam het redelijk vlot uit de vingers, vlot genoeg om te… twijfelen aan de kwaliteit ervan, zodanig zelfs dat ik vreesde dat mijn ‘Sukkelaar’ nooit een uitgever zou kunnen bekoren. Maar uitgeverij Partizaan wilde het wel, met zoveel geestdrift dat het aan recordtempo (en dus al een tijdje) op de markt kwam. En ik zopas nog dat onbeschrijfelijk genoegen van ‘een eigen boek in de hand’ kon ervaren. Voor dat debuut op bijna 82-jarige leeftijd.
Hier kan je 'Sukkelaar' bestellen.
