Wie zoekt wat op dit moment de toeristische streek is met de grootste groeicijfers, dan denken grote reisoperatoren en slimme toeristen meteen aan de Puglia, in de hiel van Zuid-Italië.
Het is een regio waar er ontelbare velden zijn met die typische olijfbomen, kilometerslange domeinen met druivenvelden, fruitbomen….hier en daar onderbroken door witte dorpjes of kleine steden met nauwe steegjes, kwetterende dames op een kleurrijke markt waarbij zelfs het aanbod en de kleuren van de groenten en het fruit mooier zijn dan de kraampjes op een typische markt in de Franse Provence.
In de zomer is het er heel warm. De temperatuur loopt gemakkelijk op tot 40 graden. Daarom hebben heel wat Pugliëzen een buitenverblijf in hun velden. Dat zijn de traditionele trulli’s, witte huisjes meestal met een rond puntvormig dak. Wie Alberobello intikt op zijn computer, zal meteen een reeks voorbeelden krijgen. Wie geen buitenverblijf heeft, zorgt er wel voor dat er een airco in huis is.
Het heerlijke van de Puglia is de sfeer. Mensen leven nog buiten. De keuken is er super op twee vlakken: gastronomisch en sociaal. De Puglia beschikt over grote stranden, aan de Adriatische zee en aan de Middellandse Zee. De hotelinfrastructuur is nog niet zo uitgebreid als de kust van Napels, Sorrento en Amalfi, maar de rust en de natuur zijn daardoor precies veel aantrekkelijker.
De Puglia is op dit moment in volle euforie. Binnen twee weken, op zaterdag 22 maart, is er de wielerwedstrijd Milaan- San Remo. Je kan het van sfeer vergelijken met onze Ronde van Vlaanderen.
Op donderdag 13 en vrijdag 14 mei zijn er twee etappes van de “ Giro d’Italia “ die de Puglia doorkruisen. En zijn dat nu twee evenementen die in een rustige streek als de Puglia zorgen voor een enorme sfeer.
Milaan- San Remo is een oeroude klassieker. Wie als Italiaan daar wint, gaat voor eeuwig in de geschiedenisboeken. Elke Italiaan zit die dag voor zijn tv-toestel.
De Giro die passeert in de Puglia is een evenement dat nu reeds alle gemoederen daar bezig houdt. Werkgroepen zijn nu al bezig hoe de straten het mooist versieren, waar er animatie moet komen….Hotels en restaurants zullen tijdens die twee dagen gouden zaken doen.
Als kleine jongen beleefde ik ook die Italiaanse wielergekte. Mijn vader, afkomstig van Francavilla-Fontana in het hart van de Puglia, beleefde die twee wedstrijden nog meer dan elke Vlaming. Hij zag niet alleen de wielerwedstrijd maar ook de streek waar hij was geboren en die hij had verlaten. Alhoewel hij een Vlaamse vrouw had en drie kinderen die hier school liepen ….De wielerwedstrijden op Italiaanse bodem waren meer dan anders de aanleiding om over de Puglia te spreken, over de familie ( zijn ouders, broer en zussen)...en te vertellen over zijn kwajongensstreken, de traditionele feesten in zijn stad,....Een ‘immigrant’ mag nog zo goed geïntegreerd zijn in Vlaanderen, toch zijn er momenten waarop men snakt naar “ thuis “ ( Is men nog immigrant als men 70 wordt en hier vanaf zijn twintigste woont en werkt?)
Er is een moment dat je beseft dat ook jij zo’n halve’ immigrant’ bent. Je blijft hunkeren naar het zuiden van Italië, naar Francavilla-Fontana. Maar je beseft ook dat je meer Vlaming bent. Elke dag zie je hier je vrienden. Je kinderen en kleinkinderen wonen op een boogscheut en je beleeft elk moment van hun vreugde of van hun tranen als de kleintjes weer eens met de fiets gevallen zijn.
Maar één ding weet ik zeker….op zaterdag 22 maart en die twee Giro-dagen in mei zal ik, net zoals mijn vader, voor de televisie zitten.
De verhalen in deze rubriek zijn persoonlijke getuigenissen en weerspiegelen de individuele ervaringen en gevoelens van de auteur of getuige. Ze zijn informatief en inspirerend bedoeld en bevatten geen algemeen advies of objectief oordeel van de redactie.
