Bij Viviane Burssens begint het te jeuken om een agenda voor volgend jaar aan te schaffen.

Oktober, de zomer heeft zich stilletjes teruggetrokken. Dit is de maand waarop de tuinstoelen worden opgeborgen, de tuin in gereedheid wordt gebracht voor de winterperiode en het huis een extra facelift krijgt, zodat alles cosy en gezellig wordt.

Maar het is ook het tijdstip waarop men zich begint te realiseren dat in de verte het jaareinde lonkt en daarna een gloednieuw jaarbegin.

Vandaar dat het in deze herfstmaand bij mij steevast begint te kriebelen om een kostbaar kleinood aan te schaffen: een agenda!

Een onmisbaar geheugensteuntje om alle belangrijke activiteiten en vreugdemomenten in op te slaan.

Ik neem er dan ook ruimschoots de tijd voor om de meest praktische agenda uit te kiezen. Meestal kies ik uit het ruime assortiment een handig Brepols exemplaar met op iedere bladzijde een rooster van zeven dagen die een goed weekoverzicht bieden.

Mijn kleinkinderen vinden dit een overbodige aankoop. Ik zie ze met hun ogen rollen als ze zeggen: ‘Maar oma, op je smartphone staat toch een kalender! Dat is toch veel gemakkelijker, die heb je altijd en overal bij de hand’.

Maar ik ben een digitale neanderthaler. Dus houd ik me koppig vast aan dit kleine boekje als leidraad voor het dagelijkse reilen en zeilen.

Het jonge volkje beseft niet hoezeer ik geniet van de hele procedure: het uitkiezen van een geschikt boekje, het om en om draaien en van dichtbij bestuderen, voorzichtig over de gladde kaft wrijven, bladeren door een maagdelijk wit schema en weten dat het op het einde van het jaar zal vol gekribbeld staan met duizend en één dingen, de neerslag van mijn leven.

De gouden cijfers van het jaar 2025 die uitnodigend op de zwarte kaft schitteren…

Dat alleen al is een feest en dan moet het belangrijkste nog beginnen.

Eerst neem ik de verjaardagkalender bij de hand en noteer zorgvuldig alle verjaardagen van familie en goede vrienden.

Nadien zet ik de feestdagen in de verf. Ook de vakantieperiodes worden gemarkeerd, want dan fungeren we vaak als oppas voor de kids en zetten we zo min mogelijk op ons programma..

De avondjes uit die reeds gereserveerd zijn: muziek, toneel, comedy, tentoonstellingen komen ook aan bod, etentjes met vrienden… Geen enkele uitstap mag ik missen!

Natuurlijk zijn er zoals bij de meeste zeventigers ook medische afspraken die niet uit het oog mogen worden verloren.

En zo komt het dat in september de agenda voor volgend jaar alles behalve  blank is.

Ik verheug me al op alles wat er staat te gebeuren in het volgend jaar.

Zoals het spreekwoord zegt: ‘Geluk zit in een klein hoekje, of liever een klein ‘boekje’’