Ook Viviane Burssens zet dit jaar geen kerstboom.
De kogel is door de kerk!
Na lang palaveren en discussiëren, zijn mijn wederhelft en ik tot de beslissing gekomen om dit jaar geen kerstboom in de woonkamer te zetten.
Hiermee wordt een traditie van een halve eeuw stopgezet.
Al jaren had ik mijn twijfels, want het is telkens een heel gedoe. Maar het doorslaggevender argument was eigenlijk het plaatsgebrek. De jaarlijkse kerstboom stond vier weken een beetje in de weg, pal voor het raam, omdat er geen andere mogelijkheid was.
En eigenlijk kijk ik liever naar de tuin dan naar een kunstboom.
Ook de beslissing om een nepboom in huis te halen had jaren geleden heel wat voeten in de aarde gehad.
Heel lang zweerden we bij een echte, groene, heerlijk geurende dennenboom met wortels, niet met zo’n zielig houten kruisje onder zijn stam. Telkens schuimden we diverse tuincentra af om het mooiste exemplaar te kopen, niet te klein, niet te groot, niet te breed… .
De boom werd kunstig in een netje gedraaid, zodat we hem goed met de wagen konden vervoeren.
Eenmaal thuis, gingen we op zoek naar de grote pot die een jaar ongebruikt in het tuinhuis had gestaan en vulde mijn man hem met aarde. Het was geen sinecure om de boom netjes rechtop (niet schots en scheef) in de pot te krijgen. Toen dat gelukt was, werd de zware vracht langs de grote terrasdeur in de woonkamer gesleept, de vuile voeten van mijn echtgenoot lieten een mooi slijkspoor achter op de vloer. Dus moest ik steevast met zwabber en dweil aan de slag.
Vroeger, hielpen de kinderen en nadien de kleinkinderen bij het optuigen van de boom. Maar nadien was de klus voor ons. Dat ging niet zonder slag of stoot.
Mijn man wilde gekleurde lampjes, ik koos de witte, mijn man haalde de gouden kerstballen uit de doos, ik wilde het bij zachtroze houden, mijn man hing een gouden guirlande, ik had liever de zilveren en ga zo maar door.
Uiteindelijk konden we ons allebei wel vinden in de versiering en konden we de hele maand december de feestelijke boom bewonderen. Dagelijks moest hij worden gegoten, maar na verloop van tijd begon hij toch nog zijn naalden te verliezen. Dat betekende iedere dag stofzuigen.
Na Driekoningen werden alle kerstattributen verwijderd. Weer moest de zware pot naar buiten worden gesleurd en belandde de kerstboom op het containerpark.
Enkele jaren terug besloten we een kunstboom aan te schaffen. De moeilijkste klus werd zo omzeild. De kleinkinderen kwamen vol enthousiasme het kunstwerk bekijken.
Maar nu dat kleine grut volwassen is geworden, hebben we gebroken met een jarenlange traditie. Wat zeg ik, een eeuwenlange traditie, want de Germanen waren de eersten die een echte boom in huis haalden als teken van vruchtbaarheid.
Als compromis kochten we een klein kerstboompje om op de kast te zetten.
Hopelijk wil mijn man niet weer gekleurde lichtjes en gouden bollen...
