Toen hadden de mensen blijkbaar nog tijd zat. Een babbeltje slaan, een pijpje roken, een pintje drinken, krantje lezen. Ze zorgden zelf voor een aangename verpozing. Vandaag durven we iemand beleefd vragen: heb je even tijd voor me? Want “time is money” geworden en “tempus fugit” veel té snel!
De speelbal van Chronos
Zijn we ons ervan bewust dat we vaak de speelbal zijn van de tijd? De tijd domineert onopvallend ons leven. Wie durft vandaag nog in zijn timing te schrijven “luieren en genieten”? We dwingen onszelf van uur tot uur nuttig bezig te zijn. Alles moet tijdig gebeuren, zelfs eten en slapen. Het is haast ondenkbaar de dag door te brengen zonder de klok in het oog te houden.
“Zijn we niet een beetje gefrustreerd omdat we de tijd niet onder controle hebben? Die stiekemerd glipt ons telkens weer door de vingers.”
De deal met de tijd
Onze voorouders leefden op hun eigen ritme en dat van de natuur. De moderne mens laat zich strikken door de tijd. We zetten zelf deadlines uit en forceren ons levensritme om de tijd te behagen.
Het vraagt wat moeite om in harmonie te leven met de tijd. Omdat we niet zonder kunnen, sluiten we best een deal. Laten we wat vaker “de tijd uit het oog verliezen” en wat meer inzetten op de kwaliteit van leven.
Gezelligheid kent immers geen tijd! We kunnen de tijd nooit naar onze hand zetten, maar wel leren hem naar onze zin te gebruiken. Gun jezelf daarom wat meer… tijd. Probeer hem vooral niet te “doden”. Dat ergert hem enorm!
