Het weer is omgeslagen.

De magnifieke zomer is met stille trom vertrokken.

De ochtenden en avonden worden frisser, de nachten kouder.

Truien worden uit de kast gehaald, sokken uit de lade en jassen en sweaters duiken weer op.

Intuïtief stappen we over van het buitenleven naar de beschutting van de woonkamer. Buiten heeft de wind vrij spel, maar binnen is het knus en warm.

De schemerlamp verspreidt een diffuus licht en wij hebben alle tijd om weg te dromen.

Instinctmatig trekken we ons terug in onze cocon en nemen onze toevlucht tot zaligmakende muziek die aansluit bij onze gemoedsgesteldheid of grijpen terug naar literatuur, waarin poëzie of filosofie aan bod komen.

Omdat ik steeds een zwak heb gehad voor poëzie, herlees ik vaak mijn lievelingsgedichten.

En al zijn er talrijke heerlijke herfstgedichten geschreven, toch staat ‘De herfst blaast op de horen’ van Felix Timmermans met stip op één.

Voor wie dit prachtige gedicht niet kent, druk ik het even af:

De herfst blaast op den horen,
en 't wierookt in het hout;
de vruchten gloren.
De stilten weven gobelijnen
van gouddraad over 't woud,
met reeën, die verbaasd verschijnen
uit varens en frambozenhout,
en sierlijk weer verdwijnen.
De schoonheid droomt van boom tot boom,
doch alle schoonheid zal verdwijnen,
want alle schoonheid is slechts droom,
maar Gij zijt d’ Eeuwigheid!
Heb dank dat Gij mijn weemoed wijdt
en zegen ook zijn vruchten.
Een ganzendriehoek in de luchten;
nu komt de wintertijd.
Ik hoor U door mijn hart en door de rieten zuchten.
Ik ben bereid.

Felix Timmermans (1886-1947)

Wellicht vinden sommigen het oubollig, niet meer van deze tijd, want ook rijmen is tegenwoordig uit den boze.

Dan daag ik hen uit eens dergelijke zinnen op papier te zetten.

Natuurlijk zijn sommige woorden verouderd. Wie spreekt er nog over ‘gobelijnen’ of ‘horen’?

Maar je wordt gegrepen door de muzikaliteit van de verzen en de kern van dit prachtige gedicht is van alle tijden en universeel.

Op een niet te evenaren manier zegt de dichter dat alle schoonheid slechts tijdelijk is en dat alles onherroepelijk voorbij gaat.

Ook zijn tijd is bijna gekomen, gezien zijn hoge leeftijd. Daarvan is hij zich heel goed bewust.

Zonder afbreuk te doen aan het talent van de hedendaagse poëten, zou ik toch een lans willen breken voor onze klassiekers.

Er zitten pareltjes bij.

Viviane Burssens   

september 2025