Er was een tijd dat onze reislust zich geregeld liet gelden en dat wij ieder jaar één of meerdere reisjes planden.
De nieuwjaarsfeesten waren nog maar net achter de rug of we repten ons al naar het reisbureau om reiscatalogi af te halen. Vanaf dan begon de voorpret. Urenlang bladerden we door de veelbelovende vakantiebestemmingen. We lieten ons bekoren door Zuid-Europese landen waar naar ons gevoel de zon altijd scheen. De keuzestress sloeg steevast toe. Hoe kon je nu kiezen tussen landen als Tunesië, Turkije, Marokko, Ibiza, Tenerife, Spanje, Griekenland, Kreta, Malta…?

En als de keuze dan eindelijk gemaakt was, begon de zoektocht naar het hotel dat het best aan onze voorwaarden voldeed en ook nog eens binnen ons budget paste. Weken waren we er zoet mee. We probeerden ook steeds van de vroegboekkortingen te profiteren. En dan was het toeleven naar de vertrekdatum. Op de bewuste dag bracht een taxi ons naar de vlieghaven.

De vertrekhal van Zaventem had na al die jaren iets vertrouwds. De aanslagen hadden nog niet plaatsgevonden. Nadat we waren ingecheckt – meestal zonder lange wachtrijen – slenterden we rustig naar de gate, nadat we eerst nog een koffietje hadden gedronken. Toen was er amper sprake van frustrerende vertragingen, stakingen of op het laatste nippertje geannuleerde vluchten. Het leek wel alsof alles op rolletjes liep, al zal het er achter de schermen niet zo kalm aan toegegaan zijn.

Na enkele uren kwamen we aan op onze bestemming en kon de vakantie beginnen.

Nu we al ettelijke jaren op de teller hebben, gaat het er totaal anders aan toe. We volgen tegenwoordig het principe: “My home is my castle” of “Home, sweet home”, wat eigenlijk zoveel betekent als “Oost west, thuis best”.

Geen hoofdpijn meer bij het zoeken naar een reisbestemming. Geen moeilijkheden meer om vluchten te boeken. Geen stress meer bij het pakken van de koffers, want dat was het moment waarop je als vrouw vaststelde dat je niets had om aan te trekken op vakantie. Er zat dan niets anders op dan winkels af te schuimen op zoek naar de geschikte vakantiekledij. Nadien merkte je dan dat je budget een flinke knauw had gekregen.

Tegenwoordig blijven de koffers netjes staan in de berging. De strenge regels rond handbagage zullen ons een zorg wezen.

Op de dag van de grote uittocht liggen wij zalig in bed en denk ik aan de drukte die heerst in menig huisgezin: Zijn de koffers gepakt en gelabeld? Heeft iedereen zijn identiteitskaart? Wie heeft de vliegtickets? Zijn de deuren goed afgesloten? Zijn alle elektrische apparaten uitgeschakeld? Heeft iemand de buren gevraagd om de brievenbus leeg te halen? Heeft iedereen zijn oplader mee?

Oei, de taxi is reeds gearriveerd! Het is pas 5 uur. Was hij niet voorzien om 5u30? Ah, er is een omleiding gemeld op de weg en we mogen niet te laat in Zaventem zijn. Vlug, vlug, vlug, niet meer treuzelen!

Terwijl ik me dit tafereeltje voorstel, draai ik me nog eens gelukzalig om in bed en prijs ik me gelukkig dat ik nog minstens twee uur in dromenland mag vertoeven.

Na het ontwaken slof ik rustig naar de keuken, zet een kopje koffie en geniet van een zachtgekookt eitje. Het potje Griekse yoghurt brengt me in gedachten naar het verre Hellas. Als ik de eerste hap in mijn verse croissant neem, waan ik me in Frankrijk en denk ik aan de zielenpoten die in het vliegtuig op smalle stoelen met veel te krappe beenruimte moeten zitten met een miniem plastic bakje voorverpakt voedsel.

Ik stap naar buiten, snuif de frisse buitenlucht op, ruik de zoete geur van seringen en luister glimlachend naar het gezang van de vogels in de tuin: zwartkopjes, vinkjes, merels… wetende dat de reizigers met 140 medepassagiers opgesloten zitten in een vliegtuig met het constante gezoem van de motoren.

Ontspannen begin ik aan het middageten. Vandaag heb ik zin in een vegetarisch gerecht met couscous. Kruiden zoals kaneel en ras el hanout geven het een zuiders tintje. Al kokend waan ik me in Marokko.

Wellicht staan de reizigers nu aan de band te wachten op hun bagage – tenminste, als de koffers niet verloren zijn geraakt of als het bagagepersoneel niet staakt.

Na de middag trek ik me terug met een boek in een gemakkelijke ligzetel onder een parasol in de tuin. Een glaasje porto mag niet ontbreken. Zo is Portugal niet ver weg.

Wellicht zijn de vakantiegangers nu in het hotel gearriveerd en begint het handdoekengevecht om een goed plaatsje aan het zwembad. Wat natuurlijk niet lukt in de namiddag, want daarvoor moet men vóór dag en dauw uit de veren.

Op het einde van de dag ben ik volledig zen, vertoefde ik in gedachten in menig Zuid-Europees land en bekruipt me een echt vakantiegevoel. Mijn staycation is alvast volledig geslaagd.

Viviane Burssens
mei 2025