zelf euthanasie

martinvg schreef:Over dit onderwerp is al veel gepraat.Volgens mij veel te sentimenteel.
Als men vooorzichzelf besloten heeft dat de tijd daar is volstaat een koord en een balk. Alleen komt het hard aan voor de nabestaanden
Maar zij kunnen toch niet oordelen of uw lijden afdoende is voor deze daad. Zij zullen alltijd uw trac hten te overhalen om uitstel als ze om u geven.
Zelf heb ik het geprobeerd met benzine en is tegen gevallen. De uilen van het ziekenhuis hebben het mij verhinderd. Na 3 maanden coma hebben ze tegen beter weten een monster van een persoon op de wereld gehouden.Zonder oren, zonder neus,met 1 oog, een scheef getrokken mond en het ergste zonder handen. Zo zit ik nu hier verplicht te revalideren. weest ervan overtuigd dat ik zodra ik in de mogelijkheid ben boven genoemde methode zal toepassen; binnen de 5 minuten zal ik perfekt gelukkig zijn.
Mijn naaste omgeving zal het daar heel moeilijk mee hebben maar ik ben ervan overtuigd dat het verdriet zal slijten , zoals bij elk overlijden maar daarna kunnen zij weer een normaal leven opbouwen terwijl ze nu constant geconfronteerd worden met mijn monsterachtig uitzicht en bovendien ben ik ook steeds zorgbehoevend. mijn echtgenote kan geen moment bij mij weg en ziet bijgevolg nog meer af dan als ik bij mijn eerste poging was overleden.Nogmaals volgens mij is het ziekenhuis hier ernstig in de fout gegaan.

martinvg schreef:Over dit onderwerp is al veel gepraat.Volgens mij veel te sentimenteel.
Als men vooorzichzelf besloten heeft dat de tijd daar is volstaat een koord en een balk. Alleen komt het hard aan voor de nabestaanden
Maar zij kunnen toch niet oordelen of uw lijden afdoende is voor deze daad. Zij zullen alltijd uw trac hten te overhalen om uitstel als ze om u geven.
Zelf heb ik het geprobeerd met benzine en is tegen gevallen. De uilen van het ziekenhuis hebben het mij verhinderd. Na 3 maanden coma hebben ze tegen beter weten een monster van een persoon op de wereld gehouden.Zonder oren, zonder neus,met 1 oog, een scheef getrokken mond en het ergste zonder handen. Zo zit ik nu hier verplicht te revalideren. weest ervan overtuigd dat ik zodra ik in de mogelijkheid ben boven genoemde methode zal toepassen; binnen de 5 minuten zal ik perfekt gelukkig zijn.
Mijn naaste omgeving zal het daar heel moeilijk mee hebben maar ik ben ervan overtuigd dat het verdriet zal slijten , zoals bij elk overlijden maar daarna kunnen zij weer een normaal leven opbouwen terwijl ze nu constant geconfronteerd worden met mijn monsterachtig uitzicht en bovendien ben ik ook steeds zorgbehoevend. mijn echtgenote kan geen moment bij mij weg en ziet bijgevolg nog meer af dan als ik bij mijn eerste poging was overleden.Nogmaals volgens mij is het ziekenhuis hier ernstig in de fout gegaan.