Iedereen heeft recht op waardig levenseinde

Goed nieuws! (voor mijn tante tenminste)

Mijn tante heeft vorige vrijdag eindelijk euthanasie gekregen. Ze was héél gelukkig en is al grappend 'ingeslapen'.

Vandaag hebben we definitief afscheid van haar genomen.



Een raad:
Als je euthanasie wenst en je situatie is niet écht levensbedreigend, aarzel dan niet om een goede psychiater te raadplegen!

Ik heb de reporage helaas niet gezien.
Maar het is inderdaad zo vergeetmijnietje er zijn schrijnende toestanden.
Het is natuurlijk uit welk standpunt je de situatie beziet, waar trek je een lijn?
Voor ons is het leven van een dementerende erg, maar is dat voor henzelf ook zo?

Ik vind als iemand met zijn volle verstand beslist dat voor hem psychisch of fysisch het leven niet meer doenbaar is, hij/zij geholpen moet worden. Uiteraard in overleg met familie en enkele artsen.
Wat dementie betreft: ik heb in mijn wilsbeschikking gezet dat ik bij dementie mijn leven niet meer verder wil zetten. Daarmee bedoel ik dat de dementie zover gevorderd moet zijn, dat ik geen enkele meerwaarde meer aan mijn familie of omgeving kan betekenen. Probleem blijft dus nog altijd dat het op het moment dat je dement bent niet meer voor jezelf kan beslissen of je al dan niet nog wil leven, dus kan er van euthanasie geen sprake zijn.

Afin ik vind het een onderwerp dat toch terug op tafel moet gebracht worden.

Zoals ik al eerder zei: als alle bejaarden, die in een situatie verkeren (fysiek of geestelijk) dat het leven voor hen niet draaglijk meer is, effectief uit het leven zouden kunnen stappen, zou het rusthuizentekort opgelost zijn. Voor mij moet er niemand uit het leven stappen, maar als ze het zelf zo beschikken, waarom niet?

Ik hoop in elk geval dat als het voor mezelf zover is dat de wetgeving aangepast is en de procedures toegankelijker zijn.

truuskwel schreef:... Wat dementie betreft: ik heb in mijn wilsbeschikking gezet dat ik bij dementie mijn leven niet meer verder wil zetten.

Daar ging juist dat programma over, iemand heeft te kennen gegeven dat hij eruit wil als hij dement is, maar als hij dan dement is, weet hij niet meer wat hij doet, en kan dus niet meer bevestigen dat hij nog steeds uit het leven wenst te stappen, en aangezien hij door die dementie, geen vreselijke pijnen heeft, kan de arts niet zelf beslissen.

Groetjes

Danny

ik heb de reportage ook gezien en inderdaad: we staan nergens, helemaal nergens.
ben laatst naar een voordracht door W. Distelmans geweest en mijn besluit is:
buiten een negatieve wilsverklaring kan je niets doen. Als je de pech hebt bij de verkeerde hulpverlening terecht te komen baat zelfs dat niet!

spijts de zogenaamde euthanasie wetgeving heb je nog steeds niet de beschikking over je eigen levenseinde, draai en keer het zoals je wil.

Zo is het Helena!
Wat kunnen we eraan doen?

op tijd de beslissing nemen, zoals Hugo claus het gedaan heeft. en daar is toch wel véél moed voor nodig. ik kan me best voorstellen dat artsen een nog vrolijk rondfietsende dementerende die zelf niet meer weet dat hij die wilsbeschikking geschreven heeft, niet zomaar een spuitje geven.

@hjb

De juiste beslissing.
Niet enkel voor jezelf ...maar ook voor de nabestaanden.En enkel jij ,jij alleen beslist.

op tijd de beslissing nemen, zoals Hugo claus het gedaan heeft. en daar is toch wel véél moed voor nodig

Geen aangenaam onderwerp om over te praten ..maar realiteit !!

Rustige avond aan allen.

truuskwel schreef:Zo is het Helena!
Wat kunnen we eraan doen?

Wat we er kunnen aan doen ?

Momenteel zijn er hoorzittingen bezig in de senaat.

Euthanasie bij wilsonbekwamen, zelfs als ze een voorafgaande wilsverklaring euthanasie hebben opgesteld, is momenteel wettelijk niet mogelijk.

Door het toevoegen van één zinnetje aan de wet zou dat wel mogelijk zijn: " ... die zijn hersenfuncties zodanig aantast of heeft aangetast of dat hij geen besef meer heeft van zijn eigen persoonlijkheid"

Maar voor euthanasie bij dementie, blijft er zeer veel weerstand binnen de publieke opinie.

Bijvoorbeeld:
http://www.leif.be/images/Artsenkrant_- ... -03-13.pdf

Indien dat niet kan worden aanvaard, zou men als alternatief dan minstens moeten mogelijk maken dat de "negatieve wilsverklaring" kan geregistreerd worden bij de overheid en dat dit vermeld wordt op de chip van de identiteitskaart.

@ ilussie

Door het toevoegen van één zinnetje aan de wet zou dat wel mogelijk zijn:

Wat één zinnetje toch kan doen .
Met de hoop dat het overige ook nog ,zelfs mét meerdere zinnetjes,in orde komt?
Soelaas voor vélen (menswaardig )

Dank om jouw toelichting.

hoshinkido schreef:we zullen zien wat er uit de bus komt ?
al denk ik niet veel
in de famillie zitten wij met dergelijke situatie
Euthanasie

Indien de lijdende nog wilsbekwaam is, kunnen er vooraf twee wilsverklaringen worden opgemaakt. En nog een deel andere maar deze zijn al helemaal niet sluitend ?

http://users.skynet.be/minerva/palvwmz.htm

Maar in hoeverre dat daaraan gevolg zal worden gegeven, is niet te voorzien ?

en zelfs als de lijdende wil gaan is er dikwijls nog de familie die vindt dat mama of papa hen dat niet kan of mag aandoen, mijn haren rezen ten berge toen ik zo een situatie hoorde utleggen:moeder vond dat ze genoeg had afgezien, maar dochter dacht er anders over. hoe eigengereid kan je zijn...

alleen achter blijven is niet fijn, maar als je partner het na jaren vechten voor gezien houdt dan heeft hij dat recht.

hoshi schreef hier hoger: "verder leven of laten leven als een plant? ik moet geen twee minuten nadenken".

ik ook niet, maar twee minuten nadenken: dat kan je wellicht nog bij beginnende dementie, en dat is dan ook het moment om te beslissen.
mijn papieren liggen bij de huisarts, en de naaste familie is op de hoogte van wat ik wil, mocht het zover komen.