Ik kan er heel goed inkomen en me inleven in een deel van deze verhalen. Maar elkeen moest daar zelf de vrije wil over krijgen en de huisartsen, die de volledige dossier ook kennen, moesten daar veel meer vrijheid in krijgen. Elkeen heeft , volgens mij, het recht zijn leven te beeindigen, zeker als er geen vooruitzicht meer is op medisch vlak en de persoon in kwestie niets doet dan letterlijk en figurrlijk afzien. En dan neem ik voor een aantal jaren het voorbeeld van mijn eigen moeder. Bijna 90 jaar en ze werd ontslagen uit het ene ziekenhuis gezien er niets meer aan te doen was ( volledig verkankerd)e nze toch maar 3 weken meer te leven had. Ze werd dan in afwachting van de RVT afdeling nog eerst in een ander ziekenhuis gelegd dichter bij huis. Haar leven was dus daar in dat hospitaalbed te liggen zonder ook nog maar iemand te kennen, kende haar eigen kinderen niet meer maar wel mijn eega tot het laatste moment. Babbelen ging haast niet meer en ze leefde dus, nog steeds met helse pijnen ( aan haar zelf te zien), enkel en alleen op méér dan dubbele dosis pure morfine en dit tweemaal per dag. En dit heeft zo nog 13 maanden geduurd. Is dat dan een leven en moet mijn moeder daarvoor haar hele leven zo hard gewerkt hebben om dat te moeten meemaken op dergelijke ouderdom. Dus kom mij niet af met het gezegde : dat is haar leven geweest, want dat is flauwe zever. En voor dergelijke patienten moest er iets bestaan zoals : drie dokters die in eer en geweten beslissen wat er nog mogelijk is. En als dat nihil is de patient gewoon, zonder de familie ook maar te verwittigen, 's nachts een spuitje geven opdat ze van hun lijden verlost zijn. En de morgen nadien de famiolie op de hoogte stellen dat ze in de loop van de nacht ontslapen is. In mijn ogen veel beter dan maanden nog te moeten afzien, zonder dat ook maar enige oplossing voorhanden is.
Gisteren is historie, vandaag is weten, en morgen een misterie
)
