Reini schreef: Symboliek, symboliek.... mijn oor.
Ons werd ten strengste verboden om in de hostie te bijten, er kon wel eens bloed uit druppelen.
. . . / . . .
Kerkbezoek was echt wel heel plezant.
Tja, dat van die hostie
waar bloed uitkwam als ge erop beet werd ook aan onze kinderoortjes genaaid.
Maar een lokale pastoor deed overal nog een extra schepje bovenop.
Mogelijk geeft zo'n celibatair leven, voor mannen met een te hoog testosterongehalte, soms vreemde bijverschijnselen.
Zo stonden er mooie luxe-pluchen kerkstoelen op de eerste rijen, met een gegraveerd naamplaatje op. De Fons
een kwajongen uit ons groepje aspirant communicanten ging er stoutmoedig eens op zitten en kreeg prompt van de pastoor een klinkende oorveeg, die hol nagalmde tegen de zuilen van het hoge kerkgebouw. En in Fons zijn oor voor een urenlange echo zorgde.
Wat de uiteindelijke bedoeling was van die gefrustreerde zwartrok.
Voor de gewone stervelingen waren het stoelen met een keiharde in riet gevlochten zitting. Als we daar in onze korte broek en met blootje knietjes hadden opgezeten, stonden de strepen urenlang roodgloeiend in die knieën. Maar...de pastoor had ons wijs gemaakt, dat dit een vorm van versterving was.
Ps.: Als ge natuurlijk een persoonlijke band hebt met die GOD (
zoals EB), kunt ge dat instituut KERK straal negeren.
De TV-serie "De Borgia's" zou trouwens voldoende afschuw moeten opwekken, om die bende oplichters voor eeuwig de rug toe te keren.
Maar ja, ik heb ook kloosternonnen gekend die een trouwring droegen, omdat ze de bruid waren van die HEER. En ze hadden het ook over ZIJN LIEFDE, zodat ze 's nachts op zijn bezoek lagen te wachten...
Met mijn huidige kennis van zaken, zou ik zoiets een perverse afwijking durven noemen.
Maar als dat in iemand zijn geest zit ingehamerd, kan men dat ooit nog genezen?
sw
