het beeld wat je schept
heb je ons niet mee genept
taste en zoeken naar zinnen
je moet er maar mee beginnen
ik ben spontaan verast
wat je doet met woorden en een kwast
Welkom hier
groetjes herman
Wees aardig voor een ander...is een ander aardig voor jou
het beeld wat je schept
heb je ons niet mee genept
taste en zoeken naar zinnen
je moet er maar mee beginnen
ik ben spontaan verast
wat je doet met woorden en een kwast
Welkom hier
groetjes herman
Dag Herman,
Je deed me opwippen
van het schrikken
Zo maar jezelf spontaan 'verassen'.
Naar het hiernamaals verkassen.
Liever had ik je me zien verrassen...
een volgende keer misschien.
Dankjewel voor je poëtische passen
en tot een wederzien...
zou je het erg vinden als ik hier nu en dan
een dagboek zou posten?
Zoiets als :
De tuin ligt groen geboetseerd. Roerloos te rusten.
Mijn vingers zoeken het pad van het woord.
Vogels draaien een blad om in m'n hoofd.
Hoeveel letters vullen een lege avond?
De tuintafel treurt over afwezigen.
En hoe het vroeger was. Een tafel vol.
Een huis dronken van gasten. Leegte gevuld.
Toen de jaren jong waren en de dagen zich achteloos verloren.
uvi, pas nu ontmoet.
het was de moeite
even te wachten
en hier en nu
een tipje van je gedachten
te proeven.
't is niet dat vele woorden
hoeven,
in stilte lees ik jou.
WELKOM
ria
Robol schreef:Architectuur van vertwijfeling....prachtige beeldspraak !
En daar achter weer een mooi plaatje van ons Tinneke, dat wordt hier echt een gezellig topic !
Je weet, beste Uvi, voor goede raad kan je altijd bij ons terecht !
qua inkleuren van teksten, plaatsen van plaatjes, enz...
vriendelijke groetjes
Robbe
Dag Robbe,
Ik hou nogal van de eenvoud van soberheid.
Wil liever het woord laten primeren.
Maar ben blij met jullie commentaar.
Val ik in herhaling als ik zeg:
Een schrijver wacht op z'n lezer als op z'n geliefde.
Dankje
uvi
En uvi is een letterwoord dat staat voor :
un voyageur immobile
zo voel ik me...
PS.
Raar maar ik ontvang in mijn brievenbus géén mailtjes meer om te verwittigen.
Hoe regel ik die kleurtjes toch correct ..?
Dit zou blauw moeten zijn.
Da's al een hele boterham vragen Robbe ...
Ochtend en kinderstemmen in de zon.
Ik luister naar de koelte van de kindertijd.
Nog voor de verschroeing van het volwassen zijn.
Mijn God, waarom doen kinderstemmen zo'n pijn?!
De korte broek en de korte visie.
Die van de ochtend tot aan de avond.
En daartussenin de eeuwigheid.
De traagheid van de dagen.
Jaren die pas tellen bij het verjaren.
Kindertijd. Alles duurt.
Niets mag en alles moet.
Waarom dan die stekende pijn in mijn ziel?
Mijn herinnering traant.
Alles moest nog beginnen.
Je kon ongehinderd dromen. Tot aan de hemel.
Prinsessen groeiden aan bonenstaken. In overvloed.
Je had maar te kiezen.
En later ... de pijn van het verlaten... en zijn ...
Mijn God, laat kinderstemmen zwijgen.
Vooral in de koelte van de ochtend ...
Als je nog heel even wil bestaan ... zonder te weten...
Huid als grens. Tastbaar overschreden.
Geboeide stilte. Gedachten verlaten het zwijgen.
Het ledikant luistert. Het bed geeft zich over.
Helft en wederhelft. Eén teder territorium.
Hoofd bakent imaginaire grenzen.
Vingers worden woorden. Ze strelen je lichaam.
Van papier. Ik schrijf tederheid op je witte vlakte.
Ik ben je immigrant. Gastarbeider van de liefde.
Je weent verleden.
Verdriet dat je achterliet.
Je emigreerde.
Beste senioren,
jullie zullen het ook al gemerkt hebben.
Hoe moeilijk de weg is tussen schrijver en lezer.
Vandaar deze bedenking.
Schrijver en lezer.
Hoe
wij elkaar ook vasthouden
als gesloten haakjes.
Naar elkaar luisteren
als berg en dal.
Elkaar vertrouwen
als de ochtend en de avond.
Jij en ik. Samen.
Toch
blijven we apart.
Jij leest niet
wat ik schrijf.
Maar proeft de inkt
van je eigen woorden.
Luistert naar de stem
binnen je eigen herinnering.
Jij verdwaalt
in mijn pleintjes en straten .
En zoekt de weg
met de landkaart van jouw eigen leven.
Nooit zullen we elkaar
volkomen verstaan.
Gescheiden
door de interpunctie
van ons beider bestaan.
En toch
zullen we elkaar raken:
de inkt,
de ogen,
en dat witte blad.
