Clair-obscur

Ben even komen buurten, uvi, de vaat moet maar zichzelf doen, heb hem een spons gegeven. En die laatste stoel mag het stof bewaren, dan zie ik of er iemand geweest is. Het is al wat geleden hé uvi! Mijn tijd verdaan met 't bekijken van lange zomerdagen zonder zon. Maar 't is er gezellig bij jou: de kopjes op de tafel nog met een likje herinnering aan gisteren en vrienden. Heb door je morgenraam de stad gevoeld waarvan de hartslag nooit verlaagt en de duiven op het standbeeld. Stef Bos.. wat hoor ik hem graag. Dag uvi.. tot nog eens, ik breng dan een fles mee..

Hoe doet het de kleinzoon, uvi?

blauw,blau,blue,azul,bleu....
van blauw is men nooit beu.
blauw verzacht melancholie
en helpt bij de meditatie.....

Kleur van veel planten en bloemen,
Lavendel, maagdenpalm, cichorei...
Indigo, korenbloem en akelei......
En nog zoveel om op te noemen.

Des bleus à l'âme........

Lang geleden, Uvi... hoe gaat het met jou
en je kleinzoon?

Had ineens zin om te komen lezen over de
kleur van de hemel, de zee, de ogen........

En kon het niet laten om even te rijmen of
versjes schrijven of.... dichten (zou ik het zo
durven noemen ? )

Liefs van Bosrankje

Numquam duo...

Ja, uvi, ook grootgeworden op internaat ,geen kleinseminarie maar toch, net 50 jaar geleden. We gaan het deze winter vieren met de mensen van ons rethorica die er nog zijn.
-Wat heeft die Robbe hier herinneringen wakker gemaakt!-
Helemaal nieuw was het niet, er waren me al een paar broers daar voorafgegaan. Maar die eerste keer, uvi.. herinner het me nog alsof het gisteren was. Net of ik naar 't gevang moest. De dag voordien was ik afscheid gaan nemen.. van de buren en de vrienden (het gedichtje zomerkinderen gebeurde die dag) en van mijn geliefkoosde plaatsjes in het veld. En het was toen nog drie maand, uvi.. een eeuwigheid voor een kind. Omwille van de zwarte koffer-die bleef nadien in de school tot na rethorica- zou de koster, de enige die 'n auto bezat in de straat toen, een zwart T-Fordje, mij en m'n broer wegbrengen, hij was laatstejaars. Wij waren er al vroeg. In de oeverloze slaapzaal van de kleintjes zat heel alleen 'n boerenjongen ergens uit de Kempen. Hij was blijkbaar gelukkig dat hij die dag geen patatten moest rapen en blij met gezelschap. Bij elk bed, in drie ellenlange rijen, hingen kaartjes met de namen. Ik lag ergens helemaal achteraan op de derde rij. Frans die zijn nieuwe kameraad niet zomaar wilde laten ontsnappen, wisselde de kaartjes, ook op ons kleerkastje: "Die weten dat toch niet meer, die paters!" orakelde hij. Het klopte nog ook. In plaats van uit te pakken ging wij de hele school en 't klooster verkennen en keken wij als anciens neer op de nieuwe die nu in bosjes, zwaarbeladen binnenvielen. In de traphal stond er eentje tranen met tuiten te huilen in de armen van mama. "Papkinderen" zei Frans en hij haalde een zak boven met 'rode neuzen', weet je nog. Hij is er maar een jaar geweest.. beetje te ondernemend voor een internaat en gewoon van vierkant zijn gedacht te zeggen. Veel later kreeg ik 'n zus van hem als collega in school en 'n broer ontmoette ik als pastoor op een buurtparochie. Stevig, gezond volk. Tja.. maar hij is niet oud geworden hoorde ik later. Maar als ik 'rode neuzen' zie liggen ergens in 'n winkel dan denk ik aan hem en 'papkind' wilde ik niet zijn. Mijn heimwee was over evenals 't dorp en de mensen uit mijn kinderjaren die ik zes jaar later en veertig cm. groter als onbekend terugvond.

De belevenissen daar die zes jaar wil ik de komende maanden eens neerpennen. 'n Boekje met wat oude foto's als herinnering voor de klasgenoten die nog kunnen komen. Give