Het heden is niets meer dan een afspiegeling van wat we ooit waren. Fietsen doe ik alleen voor mijn plezier en knielast daar heb ik geen weet van. Van prostaatkwellingen heb ik ook geen detailkaart van meegekregen, alleen wil het al eens lukken dat ik mijn rug moet rechten.
Afzien op de fiets, ja dat kan erbij komen maar meestal doe ik de landschappen alle eer aan. De buitenlucht doet ieder goed na zo’n lange turbowinter en die laat ik me welgevallen. Wat kan er meer je leven beïnvloeden dan dat vehikel, dat ros dat zijn rossepaarse kleur niet gestolen heeft? Iedereen is tegenwoordig besmet geraakt van dat virus dat de verkoop de hoogte injaagt. Voor ieder is er een geschikte fiets ter beschikking, je moet hem alleen maar weten te vinden en te waarderen. Het materiaal dat je door berg en dal kan drijven moet aan je verlangen voldoen en om naar de bakker te fietsen heb je meestal genoegdoening aan je stadsfiets. Is niks mis mee, zolang je hem maar gebruikt en in orde houdt. Ook is het zo, wanneer men teveel blessures bij een ander sport heeft opgelopen, kan men nog dikwijls de weg vinden naar de bike. Mensen die op leeftijd zijn, je komt ze tegenwoordig overal tegen. Niemand die nog tussen de muren moet blijven schilderen, iedereen kan gordelen of een knooppunt onthouden. Als het WK voetbal is afgelopen, blijft er nog een ander sport over om naar uit te zien, het wielrennen. De Tour die begint bijna uit zijn voegen te kraken en menig gefascineerde wielerfanaat, hoopt ooit in zijn leven de hand te mogen drukken van zulke god op twee wielen. Je kan de vele emoties van de renners die de Giro en de Tour doen, op de eerste rij meebeleven. Afzien en nog eens afzien en je hebt er geen medelijden mee, neen, ze zoeken zelf die vermaarde glorierijke klassieke bergen op. Is goed voor hun imago, zo denk ik dan en conditie hebben ze ook te over, gewicht en uitstraling hebben ze in de aanbieding. Wielertoeristen kunnen nu hun materiaal evenwaardig als hun grote favorieten kopen. Niemand blijft in de kou staan want bij een verjaardag of een ander gelegenheid wordt meestal gezegd: “denk eens aan een koerstrui of een nieuwe zeemvelbroek.“ De profs op de weg, de elitetroepen, ze mogen er best wezen. Ooit wilde ik dat ik met zo’n meute kon mee optrekken, je zweet laten afdruipen door achter zulke goden aan te fietsen maar je moet op de juiste plaats geboren zijn daarvoor. Waren we in deze tijd op de wereld gekomen, het zou voor sommigen anders uitgelopen zijn. Een ander beroep, een ander toekomst tegemoet. Wie zou er niet graag in een Ferrari zoals Schumacher willen rijden of in zo’n wilde Mer-ce-des als Montoya. Nu bestaat de wereld niet alleen uit race auto’s want je komt niet zoveel van die op straat tegen. Het wemelt wel van de amateuristen langs de kanaalbedding waar je algauw snelheden van 40 kan halen. Van Lanaken tot Visé kan je het jaagpad gebruiken om je hart op los te laten, je voeten zullen wel volgen. Tegenwoordig fietsen velen met de look van Moreau, Kachechskin en we willen ook dezelfde trendhopper bezitten als Moncoutie en O’Grady. Aan je voeten dezelfde Sidi’s voelen als het peloton waar iedereen zo naar opkijkt, een droom gewoon. Je droomt in je gedachten al over een fietscomputer die Armstrong bezit en de rest van het Discovery Channel Pro Cycling team. Voelen dat je goed zit op de onderdelen van carbon die Landis bij Phonak heeft, goddelijk gewoon. Laat je dromen niet een droom blijven, jaag ze even na op een jaagpad, wees even een god onder de goden maar vooral, geniet ervan. Je hebt het voordeel dat je ook steeds fitter en gezonder door het leven crost. Het geeft je het gevoel van snelheid en efficiency, van gewoon oog hebben voor iets anders. Een nieuw doel in het leven hebben, als men al eens de moed verloren heeft. Verder wens ik iedereen, zonder uitzondering een fijne tocht, waar ook dat mogen zijn, veel sportiviteit en vooral veel plezier in het velotrappelen. En remmen, dat doen we elegant, eerst links dan rechts.
Tot in Schaffen!
Afzien op de fiets, ja dat kan erbij komen maar meestal doe ik de landschappen alle eer aan. De buitenlucht doet ieder goed na zo’n lange turbowinter en die laat ik me welgevallen. Wat kan er meer je leven beïnvloeden dan dat vehikel, dat ros dat zijn rossepaarse kleur niet gestolen heeft? Iedereen is tegenwoordig besmet geraakt van dat virus dat de verkoop de hoogte injaagt. Voor ieder is er een geschikte fiets ter beschikking, je moet hem alleen maar weten te vinden en te waarderen. Het materiaal dat je door berg en dal kan drijven moet aan je verlangen voldoen en om naar de bakker te fietsen heb je meestal genoegdoening aan je stadsfiets. Is niks mis mee, zolang je hem maar gebruikt en in orde houdt. Ook is het zo, wanneer men teveel blessures bij een ander sport heeft opgelopen, kan men nog dikwijls de weg vinden naar de bike. Mensen die op leeftijd zijn, je komt ze tegenwoordig overal tegen. Niemand die nog tussen de muren moet blijven schilderen, iedereen kan gordelen of een knooppunt onthouden. Als het WK voetbal is afgelopen, blijft er nog een ander sport over om naar uit te zien, het wielrennen. De Tour die begint bijna uit zijn voegen te kraken en menig gefascineerde wielerfanaat, hoopt ooit in zijn leven de hand te mogen drukken van zulke god op twee wielen. Je kan de vele emoties van de renners die de Giro en de Tour doen, op de eerste rij meebeleven. Afzien en nog eens afzien en je hebt er geen medelijden mee, neen, ze zoeken zelf die vermaarde glorierijke klassieke bergen op. Is goed voor hun imago, zo denk ik dan en conditie hebben ze ook te over, gewicht en uitstraling hebben ze in de aanbieding. Wielertoeristen kunnen nu hun materiaal evenwaardig als hun grote favorieten kopen. Niemand blijft in de kou staan want bij een verjaardag of een ander gelegenheid wordt meestal gezegd: “denk eens aan een koerstrui of een nieuwe zeemvelbroek.“ De profs op de weg, de elitetroepen, ze mogen er best wezen. Ooit wilde ik dat ik met zo’n meute kon mee optrekken, je zweet laten afdruipen door achter zulke goden aan te fietsen maar je moet op de juiste plaats geboren zijn daarvoor. Waren we in deze tijd op de wereld gekomen, het zou voor sommigen anders uitgelopen zijn. Een ander beroep, een ander toekomst tegemoet. Wie zou er niet graag in een Ferrari zoals Schumacher willen rijden of in zo’n wilde Mer-ce-des als Montoya. Nu bestaat de wereld niet alleen uit race auto’s want je komt niet zoveel van die op straat tegen. Het wemelt wel van de amateuristen langs de kanaalbedding waar je algauw snelheden van 40 kan halen. Van Lanaken tot Visé kan je het jaagpad gebruiken om je hart op los te laten, je voeten zullen wel volgen. Tegenwoordig fietsen velen met de look van Moreau, Kachechskin en we willen ook dezelfde trendhopper bezitten als Moncoutie en O’Grady. Aan je voeten dezelfde Sidi’s voelen als het peloton waar iedereen zo naar opkijkt, een droom gewoon. Je droomt in je gedachten al over een fietscomputer die Armstrong bezit en de rest van het Discovery Channel Pro Cycling team. Voelen dat je goed zit op de onderdelen van carbon die Landis bij Phonak heeft, goddelijk gewoon. Laat je dromen niet een droom blijven, jaag ze even na op een jaagpad, wees even een god onder de goden maar vooral, geniet ervan. Je hebt het voordeel dat je ook steeds fitter en gezonder door het leven crost. Het geeft je het gevoel van snelheid en efficiency, van gewoon oog hebben voor iets anders. Een nieuw doel in het leven hebben, als men al eens de moed verloren heeft. Verder wens ik iedereen, zonder uitzondering een fijne tocht, waar ook dat mogen zijn, veel sportiviteit en vooral veel plezier in het velotrappelen. En remmen, dat doen we elegant, eerst links dan rechts.
Tot in Schaffen!
want de kinderen hé 
den eene zit bijna altijd in het buitenland voor zaken hé en den andere is naar de limburg getrokken 
ik had men kot al lang verkocht maar ja ik ben niet alleen hé we zullen maar verder dromen zeker 
