Calvarie
In onbezochten hoek van nauwe,donkre steeg
staat grauw omschaduwd,groot,het zware,plompe kruis,
waarop de arme Christus stierf in stuipend smarten.
Van 't ruw geknakte hoofd dat moe,verwelkend neeg,
druipt traag het dikke bloed bij vochtig traangeruis
van regen,biddend vreemd door somber avondzwarten.
En diepe bukkend in de ruime mantelvouw
staan Moeder en Discipel,door het wee versteend,
nu zij de laatste snik zo snakkend hoorden scheuren.
Het vale lichtje schemert op de lieve vrouw
en op den lieveling,schuw wiggelend,of 't weent
in droeven avond om het ongetrooste treuren.
En 't wemelt tot de borste,waar de brede wond
een diepe,donkre weg naar 't bloedend harte mondt,
en 't duikt dan,bibberend voor wat het klaarde,neere.
Dof suizend soest de wind.De troppelende regen
schreit op vervallen huisjes van verlaten steegen
het laatste snikken na van d'armen lieven Heere.
Constant Eeckels
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht