ria schreef:jij een kleinzoon in Senegal
ik een kleindochter in Mali (belgisch-burkinabais)
Wat is de wereld toch klein.
Mooi herfstgedicht uvi...
genietend mijn dag begonnen
dank je wel
ria
Dag Ria,
de wereld is zo groot als ons hoofd ...
Doe er nog maar twee gekleurde kleindochters bij ...
Ik hoop dat jouw lieveling(en) meer sociale protectie hebben dan de mijne...
Want die hebben er geen enkel...
Wat een poëzie!
Heb QUEESTE tienmaal gelezen, waarvan de laatste driemaal
luidop.
Het wordt alsmaar mooier.
Hoe doe je het UVI- hoelang duurt het het vooraleer deze twaalf
regels op papier staan - komt het misschien in een gezegend
inspiratiemoment in één penneruk op het blad ...
Van een GROOT bewonderaar,
Wat een poëzie!
Heb QUEESTE tienmaal gelezen, waarvan de laatste driemaal
luidop.
Het wordt alsmaar mooier.
Hoe doe je het UVI- hoelang duurt het het vooraleer deze twaalf
regels op papier staan - komt het misschien in een gezegend
inspiratiemoment in één penneruk op het blad ...
Van een GROOT bewonderaar,
denook
Goedenavond,
Ben even gaan kijken naar je profiel.
Wiskunde! Sjonge... dat is ander spek ... Poëzie van de getallen.
Altijd bang geweest van cijfers...
Hoe komt zo'n gedicht tot stand?
Raar.
Soms na een liefdevolle emotie.
Ben nog steeds een verliefd jongetje. Amper 65.
Dikwijls door het lezen.
Van een tijdschrift, een gedicht.
Daarna beginnen m'n vingers onrustig te worden...
Op straat ... al wandelend... raap ik zinnetjes op ...
goed kijken is een eerste voorwaarde.
O ja en zonder verwondering en bewondering gaat het ook niet.
Maar zoals dit:
vanmorgen schreef ik een reactie op een persoonlijk mailtje.
De eerste twee zinnen stonden er
voor dat ik het besefte. Zo uit m'n vingers gelekt.
Achteraf wist ik: hier moet ik iets mee doen.
Eén moment inspiratie en dan de transpiratie ...
Luisteren naar de woorden die groeien in je hoofd.
Schrijven, schrappen..., schrijven, schrappen ... schrappen ...
Zo ongeveer...
Dank voor je compliment.
Ik ben heel erg dankbaar je te kunnen raken ...
ja, juist zoals denook schrijft : het wordt alsmaar mooier!!
heb "queeste" ook al dikwijls gelezen, en al fluisterend luidop !
terwijl ik nu niemand stoor...
ik zoek nog verder,géén plaatje is mooi genoeg...
groetjes visje
ja, juist zoals denook schrijft : het wordt alsmaar mooier!!
heb "queeste" ook al dikwijls gelezen, en al fluisterend luidop !
terwijl ik nu niemand stoor...
ik zoek nog verder,géén plaatje is mooi genoeg...
groetjes visje
Laten we samen zoeken Visje
want dat is wellicht het leven ...
zoeken zonder te vinden.
Of zoals Bram Vermeulen zei:
"Als je gevonden hebt, dan heb je niet goed gezocht..."
Wel, het heeft iets. Zo'n writer's block.
Het biedt je zekerheid.
En terzelfdertijd, ook wat flou artistique.
Een kunstzinnige sjiek.
Want als het er niet meer is.
Dàn heb je het toch maar gehad.
En hebben staat hier ook voor zijn.
Je bent of was een schrijver.
Hoe kan je anders zo'n ding hebben.
Een schrijfkramp.
De vingers gaan in staking. In navolging van de hersenen.
Zij leveren niet meer. De handen willen niet meer.
En daar liggen die letters lamgelegd in hun depot.
Te gisten. Met een beperkte houdbaarheidsdatum.
Als schrijver ben je dan machteloos.
Je kijkt met weemoed en een beetje afgunst naar die heerlijke zinnen.
Die voorbij zeilen op het witte blad van een collega.
Het dobberen van blauwe gevoelens.
Woorden als meeuwen die schreeuwen om aandacht.
En jijzelf zit in een woestijn van wit.
Geen kemel aan de praat te krijgen.
Je berust in de rust. En verzindt een tactiek.
Een strategie om de staking te ondermijnen.
Je doet alsof. En schrijft over die spontane opstand.
En kijk, daar ze staan dan. Die eerste letters.
Je bent bang voor een punt. Het finale.
Maar je plaatst ze. Uitdagend. Dààr waar jij hen wil.
Meester over de interpunctie.
En zie, de rest volgt vanzelf.
Staking gebroken. Voorlopig toch...
Vanmorgen vloog ze nog... (De meeuw van Tsjechov).
Vandaag zag ik de eerste meeuw.
Zoals een zwaluw de lente in de lucht tekent,
zo brengen meeuwen het verlangen naar de eerste sneeuw.
Als lage wolken trekken ze over de Molenbeek.
Souvenirs van de zomer. Sporen van zee. Heimwee.
Bedevaarders in ranke rituelen. Bidden eentonig, heen en weer.
Hoeveel meeuwen lang zal ik nog leven?
Onder het behang van eeuwen.
Een traan in de ogen van de eeuwigheid.
Minuscuul onsterfbaar in het heden.
Bang voor het vergeten.
Van ogen, lippen, armen, ... En weten ...
