Ha Peetje, die luchtpiste herinner ik me nog, ik vond het echt heerlijk om daar de aap te mogen uithangen, ik herinner me die twee balken die in het verlengde op enkele meters hoog stonden met een gat ertussen van 1m of iets meer (?) Ik ging er ook al eens stiekem naartoe. Owee als je er naast sprong... En heb je ook nog weet van die koepel waar je naar een geprojecteerd vliegtuigje electronisch kon schieten. Man ! heb ik me daar uitgeleefd. En dat men daar streng was, was juist...maar de kroo's kwamen hier nogal goed onderuit. Ik herinner me nog die bewuste nachtdropping in "Bachten de kupe". Er werd vooraf gevraagd op zijn "legers" van waar we waren, niemand van ons peloton kwam uit die streek of naaste omgeving, ik zie nog dat triomfantelijke lachje van chef Van den Berghe...jullie gaan op dropping en het eindpunt was een café(!) in Beauvoorde naast het kasteel. Ik kon met veel moeite in mijn jeugdigheid een lachje onderdrukken, en in tegenstelling tot mijn open karakter kneep ik ook tegenover mijn vrienden de lippen stevig op elkaar, want niemand wist dat ik daar kortbij minstens 10 jaar de zomervakantie doorbracht, en daardoor de streek beter kende dan mijn eigen streek rond Ninove. En ik wist ook dat het daar indertijd donker was als de hel. Men dropte ons op een wegel net buiten Leisele, waar ik al tientallen keren was. De Frans vloekte luid, en dacht dat hij daar de rest van zijn legerdienst ging ronddwalen. Toen lachte ik en bekende dat ik de streek kende en met mijn ogen toe naar Beauvoorde kon lopen. Ik zal het gezicht van chef Van den Berghe nooit vergeten toen wij nauwelijks een klein uurtje later binnenvielen, hij liet bijna zijn pint vallen ...maar ik werd verraden door de dochter des huizes, ze herkende me en in haar sappig Westvloms kwam ze me even omhelzen, de chef dacht dat ik hem voor de gek gehouden had, en met veel moeite kon ik hem uitleggen hoe de vork in de steel zat. Jongens...We waren allen in beschonken toestand en we verklaarden dat de chef toch nen toffen was, en waarlijk niet gelogen !!! We werden omhelst door de chef voor we in de camion stap..euh kropen, en de laatste kreeg er nog een kus bovenop. Zucht...Nu zit ik hier op mijn ruime kamer achter mijn pc, kom niets tekort...maar wat zou ik deze dropping nog dolgraag eens willen overdoen. Als jonge man met mijn toenmalige vrienden...én de chef...én de lieve knuffel van de cafédochter...dream on Willem...volgende week wordt je 50. Koester je herinneringen en deel ze met die andere jongens die je voorgingen of nakwamen...Mannen...glimlach even...ik weet dat jullie nu ook even het hoofd schudden over dit gemeenschappelijke verleden.
Gr Willem
Gr Willem