Wat kan ik je geven
wat je savonds
achter je oogleden schuilt
en koestert in je slaap
om niet te vergeten,
als ik weerkom
ben ik zo teder
wees niet bedroefd
de kussen van de wind
smorgens in het gras
de vogel op de tak
die maar even blijft zitten
en de zachte glimlach
van een wolk
ben ik ook
de verre bestraling van lippen
en de warme traan in je oog
ik heb geen verdriet meer
ik zal in de lucht zijn
in de geur
in het sap van herinnering
in de zoete veiligheid
van avond samen
heb me lief...
Zag je ze niet, Lutim
die vele appeltjes
die blozend oogden
in de intieme boom
van je tuin,
waar doorheen
nauwelijks verhullende
gewaden
de hele wereld mee kan zien
hoe groen je dagen waren,
hoe pril het gras
en hoe je zachtjes ademde
zonder je droom te wekken.
Een doorn is ingedrongen
in mijn huid, daar waar dieper
mijn hart zit, ik laat het verdriet
en de afkeer uit mij ontsnappen
en dek met vingers
de tranen af,
maar het vergif van de struik
zoekt zijn weg, ik loop als
een waanzinnige vogel
door de heg en stoot mijn kop
en vleugels aan de takken lam,
en weet niet vanwaar
de duistere angst in mij kwam,
het is nacht en nacht is einde,
en ontwaken te aanvaarden,
niet meer dit zoekende praten
van een verdrietig man.
Om te verdrinken in jou, om éénmaal nog
open te barsten in stuifmeel en op te houden
te bestaan,
om verlaten en vermorzeld eenmaal nog
in je bevrediging te liggen,
offer en priester, bedienaar en altaar,
om éénmaal nog nauwelijks bewust
aan de oppervlakte van je onverschilligheid
adem te kunnen halen
en te zinken in je denken, mijn ziel
is ontsnapt, de kern van het zijn
is uit mij getreden,
is als een omwalde glimlach in je aan
het gloeien gegaan, ik kan nu weggaan
en me uitspreiden
tussen de herinneringen, ik moet niet meer
het begeren begaan, mijn lichaam is opgestaan,
mijn doen is gedaan.
Misschien schreien ze snachts en heimelijk
als ze je liefde gedenken en je zorgen,
misschien zijn ze zoals ik ook maar sponsen
die van jou doordrongen zijn,
misschien begrijpen ze niet dat jij in mij zijt
en voor mij om medeleven roept,
misschien gebeuren ze nog ooit en worden
als jij onbeperkt en wij zullen rusten
in het krijgen en in de deur staan
waar de zon op schijnt.
Zolang je het krijgen aanvaardt
neem ik het geven aan,
ik zal altijd ergens op jou
te wachten staan.