ook al ben ik geen poëet, uvi , en kan ik niet schrijven....(hoe jammer ook !!!),een trouwe lezer ,zal ik altijd blijven ! en schrijf en schrijf maar voort ..
een warme groet van visje
.................
zuiver wit ..., blauw heb ik ook nog om te schenken.
Gisteren passeerde ik een man met kerstlichtjes in z'n ogen.
Ze knipperden vrolijk. Misschien had hij wel pas promotie gehad.
Of een sms-je van z'n lief. Dat kan.
Wat verder keek ik in de ogen van een vrouw.
Dof van ellende. Vijvers brak verdriet.
Muren rondom eenzaamheid. Dat kan.
Ik kijk altijd in de ogen van passanten. Mensen.
Dat kan gevaarlijk zijn. Niet dat je verliefd zou worden.
Hoewel dat kan. Maar voor sommigen is het een blijk, een blik van agressie.
Het scherm waar je nu voor zit, zijn ogen.
Die van jou en van mij.
Je kijkt binnen in m'n hoofd en m'n ziel.
Dat mag.
Want wat ik wil verbergen, zet ik wel vlug opzij.
Zoals wanneer een onverwachte gast aanklopt.
Heel even wat orde over de chaos strooien.
Als dat nog kan.
Beste lezer-es,
In dit oude lichaam huist een jongetje.
Dat is geen gemakkelijke combinatie.
De ogen die hem ontmoeten verwachten een wijs man.
Daarom struikelen ze nogal eens over z'n korte broek.
Hij speelt nog in de klas. Droomt door het venster naar buiten.
Het stond dikwijls woordelijk geschreven in mijn schoolrapport.
En ik heb het nooit afgeleerd.
Daarom verwacht van mij geen geleerde gedachten.
Geen dogma's of axioma's. Ik weet niets.
Tracht je niets te verkopen. Geen stellingen, geen wetten.
Zelfs niet "dé waarheid". Want die "bezit" ik niet.
Ik ben maar 'un petit prince'.
Z'n enige "talent" is verwondering.
En die muteert in bewondering. Voor het "wonder".
Waarop dan weer "dankbaarheid" groeit. Zomaar.
Een veldboeketje. Voor sommigen: onkruid. Om te wieden.
Geen reden van bestaan.
Ik moet heel wat mensen dankbaar zijn in m'n leven.
M'n ouders. Sommige leraren. Enkele medestudenten.
De mensen die mij graag zagen.
En hen waar ik mocht van houden.
Maar ook enkele zangers en schrijvers.
Un diseur zoals Willem. Een zanger zoals Herman.
Een klepper zoals Stef.
En dan die tedere Dewulf. Vooral als hij papa is.
Of geliefde.
Ontelbare momenten van ontroering regen ze als bollekes
aan m'n paternoster van geluk.
Het waren nochtans niet meer dan woorden en wat noten.
Maar meer dan mensen had ik ze lief.
Ik weet dat het kan. Ik hoop dat het mag.
Uvi
PS.
Misschien verander ik later, hier en daar, nog een woord of een zin ...
Dat zou kunnen.
Ik hoor ook heel graag composities van Léo Ferré, al of niet door
hem gezongen.
Hoeveel vlamingen weten b.v. dat een klassieker als "het dorp" van
Wim Sonneveld, een creatie is van Ferré?
Om 4:15 uur ben ik gewoonlijk niet van deze wereld.
Een mooi maar droevig liedje...
Maar Ferré had een "s" meer nodig dan Dalida :
Dalida:
Merci, pas pour moi
Mais tu peux bien les offrir à une autre
qui aime les étoiles sur les dunes
Moi, les mots tendres enrobés de douceur
se posent sur ma bouche mais jamais sur mon cœur
Encore un mot juste une parole
Parole, parole, parole
Léo Ferré:
Paroles
avec le temps...
avec le temps, va, tout s'en va
l'autre qu'on adorait, qu'on cherchait sous la pluie
l'autre qu'on devinait au détour d'un regard
entre les mots, entre les lignes et sous le fard
d'un serment maquillé qui s'en va faire sa nuit
avec le temps tout s'évanouit
Ik wist niet dat de appelaar van de buurvrouw zover over je tuinmuur hing. Er kan dan in zo'n winter die zijn naam vergeet, nog altijd eentje vallen, rakelings.. laat die maar, de merels merken wel of het 'une pomme' is. Wettelijk mag je ook snoeien, maar dan ga je die vreemde bloesem missen.
Het grote lege huis zuigt weer de stilte op gevlucht voor kinderstemmen en 't rode kraken van geschenkpapier. Van de broers die nog de tijd weten beet te nemen, lazen we dankbaar de gezichten en achter de rimpels de warmte nog steeds en de onbestemde geur van jong en thuis.
Wij dronken geurige wijn van vriendschap die beter wordt met de jaren, maar zeldzamer. En op de lege plekken nog de randjes waar hun flessen stonden en hoe zij smaakten.
Ja, uvi , als je alleen bent mag je de geschenken strelen met lichtjes in je ogen en aarzelende handen. Tussen de wijn uit verre landen en blauwe zomers een prachtig geschenk van de oudst levende broer: een gouden laarsje, een pennenhouder van grootmoeder naast de warme tekeningen van haar achter-achter-achterkleindkinderen. En van een lieve vriendin een geschenk voor vele avonden herlezen: ''Blauwziek'.
Dag uvi, luister maar mee naar Bach's preludium en naar Denook die dromend de noten en de toetsen streelt even en overtollige registers sluit.
Het leven is mooi soms, ik hou ervan. Daag.
Ik heb inderdaad vanavond een klein Präludium van Bach voor u
gespeeld. Heel eenvoudig, niet te lang, maar zangerig en speels
terzelfdertijd. Het was Präludium in g, BMW 558. Die BMW is geen
auto, zoals je wel direct hebt verstaan, maar een nummering der
werken van Bach.
Ik heb warm genoten van je ontboezemingen hierboven.
Mag ik bekennen dat ik op een positieve manier sterk jaloers ben
van uw schrijfstijl. Je eindigt met 'het leven is soms mooi'. Ik
denk dat jij het leven mooi vindt op een manier zoals weinigen
dat kunnen. Ben ik verkeerd? Dat is dan ook weer iets om
jaloers van te zijn.
Wil je mij bij uvi verontschuldigen dat ik zijn topic even gebruikte
om met jou te babbelen.
Ik ben m'n weg kwijt in dit huis.
En m'n dochter. Ze is haar geur achterna.
Afrika.
Orde herstelt zich. Het stof schuift schuw naar hoeken en kanten.
Straks zal ik weer vaardig regeren over m'n onderdanen.
Koning van vaat en stofdoek. Septer in de hand. Vlag en dweil.
Dochters worden mama's. Vrouwen moeder.
Mannen verdwalen daarin.
Denken aan een meisje. Voor ze moeder waren.
Mannen blijven man. Ook als ze vader zijn.
