gedichten - achtergronden- roerselen

[ria]

Het leven kan hard zijn, zo hard.
Soms brengt de pen enige verlichting.
Het uitschreeuwen met woorden
die gelezen worden, of niet.
Het leven kan hard zijn en meedogenloos,
Zou Ilse ooit opnieuw kunnen glimlachen
tegen het leven?

Als je Ilse ontmoet, wens haar van mij veel sterkte,
ria

[uvi]

EUCHARISTIE


Zie ze gaan

Elke week opnieuw
een dood pelsdier
rond hun nek

Trouw als
valse honden
op hun vaste plaats
vooraan in de kerk

Borst vooruit
en kin omhoog
Het hoofd
hooghartig
in de lucht

Als iedereen maar
heeft gezien!

Alles voor de schijn
Alles voor de politiek
en niets voor het geloof


(ilse)

Wrang proeft het gedicht in mijn mond.
Een beetje aandoenlijk démodé, zelfs, als ik mag.

Al jaren kniel ik niet meer op de communiebank.
Ik wist niet dat er nog pelsdieren vooraan zaten.

Toen ik klein was, ja... jaja, toen wel.
Maar dat maakte deel uit van de 'folklore'.

Stanske, links, vrouwen zedig gescheiden, op haar rode pluche.
Betaalde haar 'stoeltjesgeld' per jaar. Vooraf.
De schaal passeerde haar hooghartig.

Maar zij was dan ook de vrouw van Jules, de hoofdonderwijzer.
Haar ega rechts gezeten. Op gelijke hoogte.

Zij had dan ook iets hoog te houden. Status.
Niet alleen haar missaal. En hoed. Of de pluim erop.

En Meester Jules die zo statig ter communie kon stappen. Schrijden.
Blindelings. Hoe deed hij dat toch?
Met de handen devoot gevouwen. Tot onder zijn kin.
Akkoord, zijn hoofd nijgde naar zijn gestrekte vingers.

Monumenten waren het. Naast de heiligen in de kerk.
En iedereen keek er nog naar op.
Want naast de pastoor was hij de baas van het dorp.

De ene zorgde voor het zieltje.
De andere voor het verstand.

Veel en graag zou ik hem vergeven.
Want nooit vergeet ik die zomeravond op de processieweg.
Hij vertelde vader "dat ik geweldig kon schrijven".
Veertig jaar geleden (ik overdrijf) nog zo iemand in de klas.

Ik zie ze nog wandelen door mijn hoofd...
Stanske, het voile voor haar gelovige ogen.
Jules, pardon, Meester Jules, kop naar links gebogen.

uvi



PS.
Ik wens Ilse een volgend stadium in haar verdriet.
Dat van lankmoedigheid en deemoed.
Mààr, voor zover mij bekend, komt dat slechts met de jaren ...

Sterkte en troost voor nu. Ondertussen.

[GIVE]

Wat mooie muziek opgezet om de wollige weemoed van pijn en oud verdriet buiten mijn kamer en mijn hoofd te houden. Is het wel goed, Denook, te blijven steken in het waarom, zover terug? De 'Stanske's' en de pluche stoelen uit mijn kindertijd zijn er al lang niet meer of opgepoetst in antikware ramen. De blauwe vossen van schone schijn zijn er helaas nog altijd, meer dan ook zonder gotiekbogen. Maar lijk uvi heeft geleerd ze zijn er ook nog, als toen, de tedere vingers van meedogen en de warmte van nabijheid. Dat geeft me hoop en uitzicht op een morgen en toekomst. De kamer ruikt verse koffie en de hond schudt de druppels donker uit haar pels.. ze ruikt een vriendje. Ik moest er maar eens uit om mensen te horen. Groetjes. Give

[uvi]

Wat mooie muziek opgezet om de wollige weemoed van pijn en oud verdriet buiten mijn kamer en mijn hoofd te houden. Is het wel goed, Denook, te blijven steken in het waarom, zover terug? De 'Stanske's' en de pluche stoelen uit mijn kindertijd zijn er al lang niet meer of opgepoetst in antikware ramen. De blauwe vossen van schone schijn zijn er helaas nog altijd, meer dan ook zonder gotiekbogen. Maar lijk uvi heeft geleerd ze zijn ook nog, als toen, de tedere vingers van meedogen en de warmte van nabijheid. Dat geeft me hoop en uitzicht op een morgen en toekomst. De kamer ruikt verse koffie en de hond schudt de druppels donker uit haar pels.. ze ruikt een vriendje. Ik moest er maar eens uit om mensen te horen. Groetjes. Give

Dag Give, Dag Denook, Dag toevallige passanten,

Ik hoop dat ik jullie niet gekwetst heb met mijn reactie
op het verdriet van Ilse. Dat was zeker de bedoeling niet.

Mijn jaren hebben niet alleen weemoed verzameld,
maar ook deemoed.

Aanvaarden van wat op je weg komt.
Soms met de vuisten gebald in de zakken.
Maar vooral met ingehouden tranen.

En ik besef dat niet elke reiziger dezelfde weg volgt.
Ik heb makkelijk praten... nog geen kind verloren ...


Give,

Asjeblief laat mij niet zoeken naar woorden
om te beschrijven hoe mooi dit antwoord van jou is.

Klasse, man!

uvi

[Alterego1]

Voor mijn Poëzievriend Denook heb ik
mijn wensen hier in deze topic geplaatst.


Nieuw jaar

't Is weer zover............

We draaien de laatste bladzijde
van het boek "2006" weldra om.
Ooit zullen we er in gedachten nog
wel eens in terugblikken,
met gemengde gevoelens wellicht,
want vreugde en verdriet durfden
elkaar wel eens af te wisselen.
Geen mens ontkomt er aan!

We beginnen met z'n allen aan
het nieuwe boek "2007",volledig
maagdelijk blank nog.En hoe we
dat gaan invullen blijft voorlopig
nog een vraagteken......?
Al heeft ieder van ons vandaag
het vaste voornemen om dat
naar best vermogen te doen.

Wij hopen dat ieder van u er
in lukt om voldoenig te vinden op
elke bladzijde.
Wij wensen iedereen het allerbeste
voor het nieuwe jaar.Een jaar
boordevol goede gezondheid,
met zo weinig mogelijk droefenis,
maar met zoveel mogelijk vreugde
diep in 's mensen hart!

Bosrankje en Alterego

[denook]

Tot gisteren was de topic-naam hier: Eric-Emmanuel Schmitt.
De naam hadden de mensen van Sennet er zelf aan gegeven naar
aanleiding van een vraag van mij over de schrijver E.E.Schmitt; vraag
waarop ik meerdere antwoorden kreeg, waarvoor nog eens dank.

Alhoewel deze topic uiteraard geen 'hit' was op het forum heb ik er toch
enkele boeiende mensen mee leren kennen.

Omdat er reeds lang geen sprake meer is van E Schmitt in de schrijf-
sels heb ik Tilly gevraagd om de naam te veranderen in, zoals je boven
leest: 'gedichten - achtergronden - roerselen'.

Ik tracht hier nu en dan een gedicht te brengen (-voorlopig niet van
mezelf-); soms voorzien van wat eigen commentaar of 'roerselen',
zoals de topic vermeldt.

Ik wil luchtig beginnen met een werkje van Ben Cami.
De man was samen met o.a. Hugo Claus actief in een tijdschrift voor
Vlaamse poëzie.

Glimlach je mee?


Aan de aardappel

De aardappel heb ik lief daar hij,
strevend naar volkomen rondheid,
altijd anders rond is,
en oogjes heeft
als van een blindgeboren diertje.

Ik heb hem lief daar hij, zo lekker,
door de Groten wordt miskend;
daar zijn kruid zo lelijk
en zijn bloem zo onaanzienlijk is.

En vooral daar hij
(alsof hij wist dat hij in vrouwenhand belandt)
bescheiden en beschaamd
zijn klootjes
verborgen houdt onder het zand.

... tot later ... denook

[uvi]

En later is dan nu.

Want wat doe ik met morgen,
als ik vandaag niet koester.

Niet treuren om gisteren dus.
Dat kan morgen nog.

Uvi

[nijntje]

Alles is heimwee
Wolken en water
Alles is heimwee
Naar vroeger - naar later
Vroeger is over
Later - een ster
Gisteren is oud
En morgen nog ver

Toon Hermans

[denook]

Vlaanderen Feest 2003 kreeg als bijkomende titel 'POËZIE' mee.
Naar aanleiding daarvan gaf de 'Beweging Vlaanderen-Europa'
in samenwerking met de vzw '11-daagse Vlaanderen-Europa'
een bloemlezing uit.

Gekozen uit 300 gelegenheidsgedichten, geschreven
door Vlaamse feestdichters, bevatte de bloemlezing een
100-tal werkjes die ieder op een eigen manier het begrip
'feest' moesten naar voor brengen.

Uit de grote verscheidenheid, hier een eerste mooi gedicht
van Herman Candries, ons nog bekend van ....


GOUD

Er zijn er
die het weten
ik hou van bomen
van paarden
en van sommige mensen
die als bomen zijn
steun en lommer schenken
als paarden trouw
de lange weg mij dragen
ja al die tijd verdragen
wat rest er mij nu nog te vragen
alleen de tijd
de kans
om dank te zeggen
dank in duizendvoud
nu word ik oud
ik zie de einder
goud


tot later - - denook - -

[denook]

Op deze poëziedag nog een werkje uit de bundel
'Feest' ( - zie hoger voor meer uitleg -).


LEEF

Dans op de melodieën
van vreugde.
Bespeel de snaren
van hoop.
Achtergelaten
glimlachen
omhelzen
de mantel
van liefde.

Handdrukken
overkoepelen
de eenzaamheid.
Stemmen
glimlachen
de zorgen
weg.
Stilte
fluistert.

- - Marie Godderis - -

[denook]

Deze namiddag heb ik een meisje uit het vierde jaar
van de humaniora wat bijgewerkt voor wiskunde.

Anke is een zeer sympathiek kind doch heeft het
heel moeilijk met wiskunde.
Op het einde van de les maakte ze me er schuchter
op attent dat ze gisteren op school een prijs had
gewonnen voor poëzie; na veel aandringen mocht
ik het lezen.
Ik vond het mooi en wil het hier graag neerpennen.


STILTE

Omheen de koekjestrommel
de kopjes in de kast
stilte bij de koffiekan.

De deur is vast
alles geniet.

t'Is nacht
de secretariaatsmadammen
slapen zacht.


poëziedag 2007 - vierde jaar humaniora;

dank je wel anke

[Bosrankje]

Beste Denook

Niet iedereen is goed in wiskunde !

Lief van jou om het gedichtje van je leerling hier te publiceren .

Ik wens haar veel succès in de literatuur !

Lang geleden , Denook dat ik iets bij jou geschreven heb , maar

alles is eindelijk weer in orde met Internet en ons leven een beetje

rustiger dus....... tot ziens

Lieve groetjes van B srankje en A.

[denook]

Tijdens mijn ganse humaniora heb ik alleen
priester-leraars gehad - op twee leraars na.
De eerste was een turnleraar en de tweede
een germanist die - voor die tijd - wel modern
overkwam.
Zo lazen we in het vijfde jaar een dichtbundel
met als titel ' Erotische Gedichten '.
De dichter - je raadt het nooit- was P.C.Hooft.

Ik wou nu een mooi sonnet hieruit neerpennen
maar met mijn recente verhuis is het boekje
(-hopelijk voorlopig-) zoek.

Kent iemand anders ondertussen ook dit boekje?
Let op: uitgave is meer dan 50 jaar oud.

Wordt zeker vervolgd.

denook

[kruimel]

Ken het boekje niet. Wel weet ik dat je op www.nederlands.nl onder kopje gedichten en dan keuze poëzie een aardig aantal gedichten van P.C.Hooft kunt vinden.


Kruimeltje

[denook]

Beste kruimeltje,

Dank voor je reactie.
Ik heb het boekje zelf; alleen is het op
dit ogenblik volledig zoek.
Het had een stevige kaft - was niet zo
volumineus - en is minstens 50 jaar
geleden uitgegeven.

Ik zie zo nog voor mij onze leraar
die vol gloed de werkjes voorleest.

groetjes in vriendschap - -denook - -