BLACKJACK schreef:Iets wat ge moet doen is meestal tegen uw goesting. Natturlijk vervagen na zulk een lange tijd de slechte herinneringen en blijven de leuke hangen.
Onze commandant indertijd was Schulpen Fred.
In ieder geval bedankt voor de reaktie BLACKJACK! Ik geef je volkomen gelijk hoor "iets wat men moet doen", doet een mens met tegenzin.
Je hebt ook overschot van gelijk, wanneer je schrijft dat na een zekere tijd de "slechte herinneringen" vervagen en enkel de goede herinneringen blijven. Ik ga heel eerlijk zijn, eigenlijk beschouwde ik de periode in Lombardsijde voor drie maand dus en ook de periode in het Duitse Essentho als puur tijdsverlies. Maar ik heb steeds geprobeerd er het beste van te maken, want anders gaat een mens eraan kapot, of zoals zovelen, storten zich vele miliciens zich in een aanzienlijk bierverbruik, om nog te zwijgen van de "korte drank", die op ieder soldatenkamer te vinden was. Als je schrijft dat jullie een goede KRO luitenant hadden, waardoor jullie veel "buiten" de kazerne waren, dan zal dat "buiten de kazerne", niet geweest zijn om strandwandelingen te maken veronderstel ik, voor zover dit in Lombardsijde plaats had natuurlijk.
Voor de rest, moet ik eerlijkheidshalve ook toegeven dat menige beroeps met ons voetjes hebben gespeeld en zeker in Lombardsijde, in Essentho heerste meer een "familiale sfeer". Ik veronderstel BLACKJACK dat je ook kennis gemaakt hebt met de luchtpiste en de grondpiste in Lombardsijde en met "bewapening", ik verwijs hier naar mijn vroegere reply's van het verhaal van de "boefer" die als specialiteit had de FAL geweren in het zand te steken en we konden dan zorgen dat het "wapen" binnen de kortste tijd proper was. Zoiets noem ik met iemands voeten spelen. De stinkende refter in Lombardsijde, nee, dat vergeet een mens ook nooit meer, het gebrek aan comfort, zoals één toilet op een gang waar 50 miliciens lagen... De vernedering door de para's in Lombardsijde enz.
Maar ik zeg het hier nogmaals, Essentho heeft heel veel goed gemaakt!
Alhoewel, Essentho was meer gericht op boefers, de miliciens moesten er eigenlijk ook maar het "vuile" werk doen, patatten lossen en laden op Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart bijvoorbeeld, een hele dag zwoegen in de hitte om patatten af te halen en ze vervolgens ook weer in de kazerne te lossen.
Doch al bij al was het geen verloren tijd voor mij, ik heb kennis gemaakt met het Belgisch leger, waarin een groot aantal luieriken zaten, die, moesten ze in een "normaal" werk gezeten hebben al lang aan de deur zouden zijn gevlogen. Nooit vergeet ik de dwaasheden dat wij in volle oliecrisis, toen er autoloze zondagen waren, de "voertuigen" met mazoet moesten bespuiten dat het een lieve lust was...ongelooflijk.
Maar het was nog een tijd van "moeten", niet "mogen", nu mag alles, niets moet nog...Van één ding ben ik heel zeker, die beroeps hadden een mooi leventje met al hun voordelen in natura!
Mvg