
Na een laatste defilé in de straten van Luik was het gedaan met het 14e linie.
Dit was een samenraapsel van verschillende eenheden, zo ging ons hymne, een stukske van hier, een stukske van daar, het 14e linie is daar. Onze leuze was qui s’i frotte s’i pique
voor hen die geen Frans verstaan, geen kat om zonder handschoenen aan te pakken.
Donderdag 20 Mei was het zover!! Uitrusting binnenbrengen, en een weekend in verlof.
De helft van het bataljon vertrekt naar verschillende garnizoenen in Duitsland, de anderen blijven in Belgie.
Dinsdag vertrek om 3 uur naar Siegen waar we rond 22 uur aankomen, om 12 in bed.
Eerste indruk, ja, zo’n kamer met 8 man is wel tof, ’s anderendaags een eerste verassing,
werd aangesproken met mijn voornaam, het was een dorpsgenoot die op 14 jarige ouderdom naar de Limburgse mijnen getrokken was. Een andere zei, hé bleuken hoeveel maanden nog ,
toen ik hem antwoordde ”nog zes” droop hij stilzwijgend af.
Het systeem om elke nieuwkomer te doen betalen voor de radio op de kamer was wel goed.
Ons eerste werk was; op rapport bij de dokter, met inspectie grendel!!! Na goedkeuring voor de dienst, afhalen van uitrusting en voorstelling aan de kie comandant van de staf kie, cpt com
De Mol en dan naar de MTO waar de papieren van een jeep in mijn handen gestopt werden met de woorden , volgende week scholing, en wat voor een!!! Met cpt Toissoul naar Trubach, met steile hellingen en op modderwegen met diepe wielsporen.
Dat Trubach zullen we nog dikwijs zien bij dag en bij nacht.
Had ik in mijn opleiding mijn sportbrevet gehaald, een bataljonsmarch van 35 km was voor ons chaufeurs en de speciale diensten met ongetrainde spieren toch wat veel. Ondertussen had ik nog een vrachtwagen 3 ton gekregen, “ mijne F6” en moest ik bollen met het voetruig dat ze nodig hadden.
Ik werd gekozen om deel uit te maken van en groepje voor de kadermaneuvers.
Om 8 uur vertrekken we in voorwacht om een kamp op te slaan bij een boerderij, in de omgeving van Bremke, waar het ligt weet ik niet meer maar er was een historisch stadje in de buurt , Cdt Blomme en cdt De Bakker zouden hun examen doen . Ik ben de chauffeur
en ordonance van cdt Blomme, ga met hem op verkenning in de omgeving , met de stafkaart in de handen zoeken we alle mogelijke hindernissen voor de “vijand”
De rest van de dagen breng ik door bij de boer, die had o zo’n mooie dochter maar ik was veel te schuw om een woordje tegen haar te zeggen , heb in mijn dagboek geschreven”
We zitten hier zeer goed en zou hier willen blijven
De dag van de waarheid was aangebroken en een zenuwachtiger mens als mijn kapitain heb ik nog nooit gezien, ik moest zijn schoenen dichtknopen zijn beenbeschermers aandoen en zijn mooi geblancoteerde centuron met koppelriemen goedleggen.
Tijdens het examen bleef ik op enkele meters afstand alles volgen, met een verrekijker in de handen moest hij van op een hoogte uitleggen hoe hij met zijn bataljon de aanvallen van de vijand zou afslagen. De examinatoren waren niemand minder dan brigade generaals Piron en Tromme, hun zenuwachtigheid was wel niet nodig want ze waren beiden geslaagd.
Met “spijt “ hebben we afscheid genomen van onze gemüdliche familie.
Hierbij enkele foto’s van deze toffe tijd
niet wat ge zegt telt maar hoe ge het zegt.