Over enkele dagen wordt mijn topic afgesloten. Vooraleer dit gebeurt zou ik graag nog een verhaal vertellen, een verhaal over medemenselijkheid.
Er was eens….
Er was eens een oma die veel van haar kleinkinderen hield. Ze had er acht en ze waren haar allemaal even lief.
Toen, na vele jaren meldde zich opnieuw een kleinkindje aan. Lang werd er op haar gewacht en in stilte gehoopt.
Dit kleinkindje was voor oma en opa het eerste kleinkind dat hun eigen bloed had.
Mama en papa waren naar België gekomen en het kindje werd gezond en voorspoedig geboren.
Helaas, oma was ernstig ziek en mocht niet bij de mama met haar kindje, om hen ook niet ziek te maken. Opa vertelde uitvoerig van zijn bezoekjes en toen mama nog even met haar kindje thuis kwam logeren, mocht oma op afstand naar de kleine schat kijken.
De laatste dag vooraleer de jonge ouders met hun kindje naar huis vertrokken, mocht oma eindelijk haar kleinkindje in de armen nemen. Ze was zo klein, zo mooi en zo onschuldig.
Oma was heel dankbaar, maar ook wel een beetje verdrietig, want reeds ’s anderdaags, op een koude decembermorgen vertrokken zij terug naar hun warme land.
Oma’s zijn altijd gelukkig als het goed gaat met hun kinderen en kleinkinderen. Maar die keer was oma toch een beetje verdrietig omdat ze zo weinig tijd had kunnen doorbrengen met haar kleinkindje, omdat ze haar zo weinig had kunnen knuffelen.
Als oma’s verdrietig zijn gebeurt het dat zij soms een verhaaltje schrijven of een gedichtje. Zo werd oma’s eerste gedichtje over haar kleinkindje geboren.
Toen de kleine meid, in het verre land 1 jaar geworden was, vonden haar grootouders dat het tijd werd om hen te leren kennen. “ Ze vlogen hoog en ver….” Hun kleinkindje, hoe jong ook
besefte wat er gebeurde en naar enkele dagen speelde zij samen met oma en opa, “papoem”.
“De blokjes vlogen in het rond, papoem”. Opa straalde en oma had zo’n lekker warm gevoel van binnen, dat zij spontaan een gedichtje begon te schrijven.
Aan haar vrienden wou oma vertellen, dat ze niet meer verdrietig was, nu zij hun kleinkindje dicht bij hen hadden, zodat ze elkaar konden leren kennen.
Na het eerste, een beetje droeve gedichtje over haar kleinkindje, wilde ze nu aan iedereen vertellen hoe blij en dankbaar ze wel was. Ze dacht ook dat het een vrolijk gedichtje was, dat anderen misschien blij kon maken.
Maar er zijn veel mensen die graag hun verhaal doen en dat begreep oma wel. Daarom, als het gedichtje nu eens in een bundel mocht staan, dan kon iedereen het lezen. Want oma’s hebben vaak en groot en warm hart en ze staan altijd klaar als er moet geholpen worden.
Daarom begrijpen ze niet goed, dat alhoewel die vriendelijke drukker/uitgever het gedichtje mee zou opnemen, het toch niet kon, of beter niet mocht. Wat zijn grote mensen soms vermoeiend lieve kleine meid en wat verstaan ze weinig van een hart dat liefheeft.
Misschien is er toch wel iemand die oma zal vergeven dat zij, vooraleer zij hier vertrekt haar gedichtje wil laten lezen, aan hen die dat verlangen.
Eén jaar later – PAPOEM !
PAPOEM – papoem!
de blokjes vliegen in het rond;
Marieke speelt PAPOEM
ze vallen hier
ze vallen daar
ze vallen op de grond.
PAPOEM – papoem,
oma geeft jou graag
een dikke zoen:
niet meer van ver
maar van dichtbij,
oma is zo blij, zó blij
PAPOEM – papoem:
Marieke hoor jij dát gezoem?
Zo’n grote vlieger
bracht ons naar jou.
We reisden hoog en ver
en aan de donkere hemel
twinkelde een heldere ster.
PAPOEM, papoem
één dag later – op vava zijn knie
paardje rijden,
liedjes zingen;
toe Marieke, geef vava
een dikke zoen?
PAPOEM!
Je beentjes mollig
en lekker bruin
en op je hoofdje
een kroezelige kruin.
Je gezichtje fijn besneden
en oogjes helder klaar.
“Marieke“ wat draag je toch
een mooie Vlaamse naam.
PAPOEM – papoem,
lieve kleine kapoen!
In mijn dromen
heb ik jou gekoesterd,
lieve woordjes toegesproken
zacht gestreeld;
maar gisteren en vandaag
hebben wij samen
gelachen en gespeeld.
Mijn zuiders prinsesje,
oma geeft je nu een échte zoen,
PAPOEM!
Wij dragen jouw glimlach
met ons mee
naar je koude moederland.
Blijf jij het zonneke hier,
lach en stoei
speel en groei
PAPOEM!
En als wij weerkeren,
hier bij jou, staan
onze slippertjes dan klaar?
Oma droogt haar traantjes;
MARIEKE, wuiven maar…
Nog even ‘n laatste lieve zoen,
PAPOEM….!
Vava en Oma – januari 2007
Dank U lieve vrienden - mij topic sluit - misschien kom ik later nog wel terug. Dat laat ik nu in het midden.
Ik weet dat er mensen zijn die mij "belerend vinden" maar toch is er uit dit alles misschien een les te trekken, luisteren en lezen met de oren en de ogen van het hart.
Het mag U allen goed gaan, ria

Dank voor jullie vriendschap.
____________________________________________________________