De reanimatie van de roos
Gewoon omdat ik het een mooie titel vind.
Zo zit ik in mekaar. Zo denk ik, zo pen ik.
Ik ben wat ik schrijf, ik schrijf wat ik ben.
Zopas, zoals gisteren,
was ik weer bezig met de palliatieve zorgen van het boeket rozen
dat mijn geliefde mij gaf nu al meer dan een week geleden.
Samen met de reanimatie kreeg ik een pak gedachten cadeau. Zo gaat dat.
Er waren enkele bloemen die in het midden van hun stengel zwart zagen.
Geen water en dus geen leven meer door lieten.
Ze waren duidelijk geknakt in hun jeugdig bestaan.
Ook voor rozen zijn de puberjaren blijkbaar erg belangrijk.
Toen ik die 'delinquentjes' in een apart vaasje wilde opvangen,
kreeg ik ze maar niet in een soepele ver-houding gezet.
Ze keerden elkaar de kelk toe.
Net mensen, dacht ik.
Of hoe de opvoeding van rozen al begint bij het plukken.
Geknakt krijgen ze later minder kansen.
En van de bloemen naar de mensen, de vergeten slogan indachtig:
"Bloemen houden van mensen."
Als nu de mensen nog van elkaar houden, dan zijn de bloemen ook gelukkig.
Nog nooit zoveel beweging op m'n speelplaats gehad.
Boeiend. Verhelderend.
Het virtuele leven zoals het is ...
Mensen verkleed in woorden. Da's internet.
Maar je mag het ook omdraaien.
Dan kijken die mensen in de spiegel van hun woorden.
En wie of wat zien ze dan?
Dankjewel, Bosrankje,voor je interventie,
O, maar voor mij mag alles blijven staan.
Laat er je kostbare slaap niet voor.
Ieder woord van mij, hier en elders, mag gewikt en gewogen worden.
Nooit wil ik iemand kwetsen. Zo ben ik in het échte leven ook.
Waarom zou ik mij dan in het virtuele leven anders gedragen?
Omdat er geen "drempel" is?
De afwezigheid van de aanwezigheid?
Geen ogen om in te kijken?
Scripta manent... o, dit doet me denken aan Visje.
Zo eerlijk als een 'goudvisje'. Wat ben jij hier onmisbaar, Visje!
En dit meen ik, geloof me. ik zal je ook uitleggen "waarom".
Schrijvers hebben we hier in overvloed.
Je kan er een melkwegstelsel mee plaveien!
Maar lezers?!
En toch zijn we daar naar op zoek. Wij, inclusief ondergetekende!
Zonder lezer, geen schrijver.
Want wie gaat ons dan vertellen: hoe goed we zijn?
Give, Ria, Tinneke, Robol, Bioske, Yelly-jeppo ... en zovele anderen ...
Wat zijn jullie schitterende lezers!
Mea maxima culpa, ik kan blijkbaar slechts schrijven. Sorry.
Mag ik tot slot nog een pleidooi houden voor "bewondering".
En dan spreek ik als ervaringsdeskundige.
Zoals jullie weten heb ik een "admiratie" voor:
Bernard Dewulf, Herman de Coninck, Luuk Gruwez, Leonard Nolens, Eddy van Vliet,
Paul Snoeck, Hugo Camps,
help, ... allemaal mannen .... Erwin Mortier, jongens nu kom ik al bij de 'andere kant' ...
enz. enz.
Het is een zalig gevoel te kunnen bewonderen.
En dat begint bij verwonderen.
En als je wat schrapt, dan kom je telkens bij het "wonder" terecht.
Mag ik jullie voor het weekend veel bewondering wensen.
Daarna mag het ook nog ...
Oei, voor alle duidelijkheid, en vooraleer ik beticht word van enige 'paasbloemachtige' kwaal:
bewondering voor échte schrijvers, bedoel ik, (dus niet voor deze jongen)
of gewoon
voor het blauw, het licht of het wit, een pluisje of een plekje schaduw, een glimlach of een krokus, een druppeltje dauw, in een vrouwenmantel of aan sprietje gras,
het mag ook een koolmees of een merel zijn, een nest of een villa ...
....
Uvi
Net nonkel pater
Iedere lezer is hier een graag geziene gast.
Met of zonder woorden.
En al diegenen die ik nog niet vermeldde,
denook, Soitke ... da's lang geleden ...
en ja ook jij die ik vergeten ben ... !
of is dit nu ludiek bedoeld??
