sunset schreef:Johana-Maria schreef:
En ja , heel vaak is een liefdevolle stilte
een liefdevol zwijgen , het antwoord op vele dingen!
johanamaria
En wij zijn altijd onderweg naar onszelf. Want ons vinden doen wij uiteindelijk slechts op onze allerlaatste levensdag van ons allerlaatst leven.
Om ons te kunnen vinden moeten wij inderdaad stil kunnen blijven staan. En dat kan alleen in de ultieme Goddelijkheid. En tot zolang zijn wij groeiend in beweging en naar onszelf onderweg.
en nooit gevonden willen worden
laat ons daar heimelijk gaan
waar linden door winden gestreeld
stil in hun bladeren wiegen
de roos zich in de nieuwe morgen
het ‘t vroegste dauw weer steelt
waar vogels in de hoogste toppen dansen
om d’ allereerste zonnestralen
te bereiken en waar de lente jou begroet
met vuurwerk van wel duizend kleuren
gereed de zomer in te halen
’k zou willen nooit gevonden worden
en altijd daar te mogen blijven
enkel wat liefde op jouw lijf te schrijven
warmte en tederheid en wat jij nodig hebt
al trekt ons elke morgen weer
’t dagdagelijks leven uit de warme aarde
en doven dromen simpel uitgebrand
toch hunker ik steeds meer en meer.
**********
sunset 22-04-2007
**********
"ja , als ik m'n laatste adem uitblaas,
zal ik God kennen zoals Hij is
en mijzelf zoals ik ben"
Zei eens een oude monnik(weet niet meer wie)
Daar geloof ik zelf in!
Sunset ik wou je ook nog zeggen dat ik niet
gereageerd heb op je gedicht van je moeder
en op wat Visje zo ontroerend schreef,
gewoon omdat het te pijnlijk is,
het doet nog allemaal zo'n zeer.
Toch wil ik je zeggen voor mij is het één
van je mooiste gedichten...ik lees de pijn en het verdriet.
En...alles gaat niet voorbij,
misschien is de pijn wel de andere kant van de liefde?!
Lieve, lieve groeten
johanamaria
