Ik hou het meest van de zee in mijn hoofd.
Als ik een meeuw hoor over land.
Of als wind door de radio waait.
In de luisterhaven van m'n oren.
Ik verlang naar de zee. Voor even.
Als ze moe is. En alleen. Achter gelaten.
Door tonnen toeristen, die bruin gebraden,
voor een jaar achter hun tv verzanden.
Dan is de zee van mij.
Beklim ik de tijd. Als een dijk.
Kijk ik over de duinen.
Naar de verte van het verlangen.
Morgen.
Daar ligt mijn leven te wachten.
Op mij.
Vandaag blijf ik nog even bij mezelf.
Met averij.
Lichtvoetig, was de titel.
Het leek mij een 'epitheton ornans' voor een Griekse god.
Liefst een godin.
Maar hij, mijn blauwe god, gebruikte het als titel voor een column.
Hij schrijft lichtvoetig. Teder. Alsof het met een pluim gebeurt.
Niet met een pen.
Die krast in papier. Als een kraai in de lucht.
Neen, eerder als een spiritueel wolkje waarop een mystica glimlacht.
Wellicht woont daar ergens in de buurt de Muze wel.
Wazig als een aangedampte spiegel waarin de dichter zich meent te herkennen.
Want een Muze moet zoiets zijn als een Engel. Zonder geslacht.
Voor mij is ze een verre vrouw. Gekleed als een herfstige ochtend.
Wat gerijmd spinrag tussen de haren. Kastanjeogen. En lippen van letters.
Maar voor een dame zal dat, vermoed ik,
een zeldzame prins zijn. Misschien wel op een wit paard.
Een gekuste kikker net terug van z'n reïncarnatie.
Misschien beledig ik mijn blauwe ridder nu wel.
En ziet hij zich eerder als een helmboswuivende krijgsheer.
Die gedurfde gedachten kleedt in tot aan de kin geharnaste letters.
Ze infiltreert met puntige spitstechnologie in een wedloop van gewapende woorden.
In de kosmos van het alfabet.
Maar neen, zo kén ik hem toch niet.
Sommige mannen vechten tegen de tederheid.
Alsof het de pest betreft. Of iets minder, een vrouwenkwaaltje in de menopauze.
Want een man moet een macho zijn. Een beschermheer van vrouw en heerd.
Zo val ikzelf buiten de boot.
Geen gulden spoor te bekennen. Geen veldslag. Geen tromgeroffel.
Maar letters geparfumeerd met dauw. Gesluierd onder het ochtendlicht.
Dat aarzelend een dag opent.
Liefst lichtvoetig. Als een zacht kabbelende zee.
Waar ik straks langs de kustlijn stappen schrijf in het zand.
Zo lichtvoetig dat ze verdwijnen voor ik ze heb opgetekend.
UVI, ik heb respect voor eenieders overtuiging, zolang die oprecht is
en ook getuigt van respect voor andersdenkenden.
Zolang zitten wij wel op elkaars golflengte denk ik.
Toch voel ik hier af en toe een zekere pijn,
neen, niet bij U,
maar wel bij mezelf,
omdat U, vrijwillig afstand doet
van wat het grootste goed is in mijn leven
(en gelukkig nog van vele andere mensen)
" God aanvaarden en verbonden proberen
te leven met Hem, en door Hem
met de medemensen op mijn weg."
Waarschijnlijk komt U niet op mijn topic,
toch zou ik U durven vragen
om deze keer eens een uitzondering te maken.
Ik wil niemand iets opdringen,
maar anderen verwoordden daar voor mij
wat ook het doel is van mijn bestaan.
(vooral in de 3 laatste teksten).
Ik wens U een weg die U gelukkig maakt,
mag ik eens een gebedje voor U doen?
Dank UVI, voor prachtige teksten van uw hand
die ik hier mocht vinden.
Maria-Christina
De Tien Geboden, zijn geen verboden,
maar wegwijzers!
Even reageren,
zonder in discussie te willen gaan.
ZEKER NIET.
Ik wou gewoon zeggen dat, als ik uvi lees,
dat ik dan blij ben iemand te ontmoeten met een
zó vrije geest, die kan beroeren en ontroeren
en dat vind ik prachtig!
En éénieder van ons heeft z'n diepe pijn en verdriet,
zijn vreugden en ogenblikken van geluk,
zijn geheim=mysterie , zijn Weg,
ZIJN EIGEN WEG , ZIJN EIGEN LEVEN.
En dààr heb ik zo'n enorm grote eerbied voor!
Er is in de mens zijn diepste "zijn", zijn diepste wezen
waar wij nooit mogen binnendringen.
Ieder heeft het RECHT om dat te bewaren!
Met m'n grote eerbied voor jou Maria-Christina
en voor jou uvi.
(Verontschuldiging als ik het niet zo goed kon uitdrukken,
het is ook zo delikaat, zo delikaat....
Mag men er eigenlijk wel aan raken?
Ik hoop dat u me begrijpt uvi en me vergeeft als ik het mis had
misschien mocht ik het wel niet schrijven?)