Beste Johana-Maria en uvi,
Ook ik had een fantastisch leraar 'frans' in de humaniora.
Wat die man me allemaal bijgebracht heeft!
Ik was intern in het college. Hij was behalve priester
ook doctor in de romaanse talen en licentiaat geschiedenis.
In het vijfde jaar werd 'le petit prince' volledig 'voorgelezen',
met bijhorende commentaar om van te snoepen.
Intern zijn was toen nog echt intern zijn: éénmaal per maand
mochten we anderhalve dag naar huis. Ik maalde daar niet om;
de uren die ik met E.H. Vernaeve doorbracht zijn ontelbaar.
We beluisterden klassieke muziek, doorpluisden ettelijke
kunstboeken en vooral ... we speelden 'quatre-mains'.
Concerti voor orgel van Haendel, delen van symfonieën
van Mozart en Beethoven, duitse dansen van Schubert...
alles herschreven voor piano-vierhandig; we speelden
het allemaal en hadden er zóveel voldoening aan. Hij was
ook de leider van een leerlingenkoor, waar ik dan op het
orgel mocht begeleiden.
Tijdens het groot verlof mocht ik zijn platenspeler 'Ebner Perpetuum'
mee naar huis nemen, samen met twee volle tassen L.P.'s.
Ik word er even nostalgisch triest van. Met E.H. Vernaeve
ben ik ook na de humaniora nog lang contact blijven houden.
Hij was toen eerst nog leraar in Deinze en werd tenslotte pastoor
in een kleine parochie - wat altijd zijn droom was geweest.
We onderhielden nog een intense briefwisseling; sommige
brieven waren literair-geestelijke pareltjes; zo b.v. liet hij me in
een zesbladzijden lange zielsbeschijving tijdens een retraite
mee genieten van het schone in het Goddelijke, het menselijke,
het kind zijn in een wereld van liefde ... Ik heb deze brief nog
steeds bewaard en ook literair is hij 'af'.
De man ligt nu begraven op het kerkhofje van zijn parochie.
In de denkwereld en de ontwikkeling van vele leerlingen van
16 -18 jaar heeft hij zeker een positieve, beklijvende rol gespeeld.
Uvi, ik kan geen poëzie schrijven zoals jij; ik heb meer zinnen en
uitweidingen nodig om iets kenbaar te maken. Sorry.
groeten in vriendschap - -denook - -
Ook ik had een fantastisch leraar 'frans' in de humaniora.
Wat die man me allemaal bijgebracht heeft!
Ik was intern in het college. Hij was behalve priester
ook doctor in de romaanse talen en licentiaat geschiedenis.
In het vijfde jaar werd 'le petit prince' volledig 'voorgelezen',
met bijhorende commentaar om van te snoepen.
Intern zijn was toen nog echt intern zijn: éénmaal per maand
mochten we anderhalve dag naar huis. Ik maalde daar niet om;
de uren die ik met E.H. Vernaeve doorbracht zijn ontelbaar.
We beluisterden klassieke muziek, doorpluisden ettelijke
kunstboeken en vooral ... we speelden 'quatre-mains'.
Concerti voor orgel van Haendel, delen van symfonieën
van Mozart en Beethoven, duitse dansen van Schubert...
alles herschreven voor piano-vierhandig; we speelden
het allemaal en hadden er zóveel voldoening aan. Hij was
ook de leider van een leerlingenkoor, waar ik dan op het
orgel mocht begeleiden.
Tijdens het groot verlof mocht ik zijn platenspeler 'Ebner Perpetuum'
mee naar huis nemen, samen met twee volle tassen L.P.'s.
Ik word er even nostalgisch triest van. Met E.H. Vernaeve
ben ik ook na de humaniora nog lang contact blijven houden.
Hij was toen eerst nog leraar in Deinze en werd tenslotte pastoor
in een kleine parochie - wat altijd zijn droom was geweest.
We onderhielden nog een intense briefwisseling; sommige
brieven waren literair-geestelijke pareltjes; zo b.v. liet hij me in
een zesbladzijden lange zielsbeschijving tijdens een retraite
mee genieten van het schone in het Goddelijke, het menselijke,
het kind zijn in een wereld van liefde ... Ik heb deze brief nog
steeds bewaard en ook literair is hij 'af'.
De man ligt nu begraven op het kerkhofje van zijn parochie.
In de denkwereld en de ontwikkeling van vele leerlingen van
16 -18 jaar heeft hij zeker een positieve, beklijvende rol gespeeld.
Uvi, ik kan geen poëzie schrijven zoals jij; ik heb meer zinnen en
uitweidingen nodig om iets kenbaar te maken. Sorry.
groeten in vriendschap - -denook - -
kon niet op 
johanamaria
