Beste Bosrankje,
De dag is nog jong, de ochtend al wat ouder.
Woorden wringen zich reeds van onder m'n vingers.
Als een nest jonge honden aan de voederbak.
Lees maar, er staat niet wat er staat.
Als ik nog een topic zou moeten openen, dan zou ik deze versregel lenen
van de dichter Martinus Nijhoff.
Of : "De dichter is een koe" van Gerrit Achterberg.
Want taal, beste Bosrankje is zo gevoelig als 'gevoelige mensen'.
Ook in die soort leeft er een hemelsbreed gamma aan nuances.
Ik geef je een voorbeeld.
Ik spreek je aan als: "M'n beste Bosrankje" of " M'n goede Bosrankje".
Vraag eens aan Alter wat de meeste indruk zou maken.
Volgens mijn aanvoelen is dat 'goed' in dit geval.
Waarom?
Want 'beste' is toch de superlatief van 'goed'. Met andere woorden: 'het maximale'. Goed, beter, best.
Het werd, helaas, te veel misbruikt. Is gedevalueerd.
Daarom spreek ik ook dikwijls al lachend van 'versleten superlatiefjes'.
En dit was nog maar de inleiding.
Vooreerst, ik voel me niet geroepen om wetenschappers als de geciteerde geleerden tegen te spreken.
Waarom zou ik? Ik heb hun kennis en praktijkervaring niet.
Zo wil jij weerleggen dat 'verliefdheid' een 'oogziekte' zou zijn. Wat niet nodig is.
Aangezien dat natuurlijk een heerlijke metafoor is, pure beeldspraak,
gebruikt door de psychiater om aan te tonen wat hij wil zeggen.
Jij veronderstelt ook dat de heer Bo Coolsaet niet zou weten wat 'verliefd zijn' betekent.
Ik heb op video twee uitzendingen bij hem aan huis, met Martin Simec, nog zo'n klepper. Google maar even.
Met wat een prachtige jonge geliefde woont die Bo samen.
Soms aan de strijk luister ik nogmaals naar een gesprek met hem in 'Titaantjes'.
Wat een wonderlijke man.
Het doet me terug denken aan een klasreünie
waarin de brave professor door enkele sjieke echtgenotes de grond in geboord werd.
Juist omdat hij zijn vrouw en kinderen voor deze geliefde verlaten had.
Tja, soms frequenteer ook ik wel eens een exquis milieu.
Uit mijn retorica groeide een gerenommeerd psychiater. Soms schrik ik, als ik zijn naam al eens tegen kom nav van een of andere vriendschap met biezondere mensen. Die hém loven.
Ik kan me inbeelden dat Coolsaet voor deze dames een bedreigende factor is. Voor die generatie is de status van de vrouw immers nog dikwijls een spiegelbeeld van de man.
En is het interessanter de vriendin te zijn van zo'n heer dan zijn ex.
Ik wijk af. En toch weer niet.
Bosrankje,
Ook Coolsaet werd niet gespaard.
'Un coup de foudre' is totaal iets anders dan 'vlinders in de buik'. Geloof me.
Ik wil en kan enkel uit eigen ervaring spreken.
Ikzelf ben meermaals verliefd geweest, maar had slechts één 'coup de foudre'.
Het is alsof het gisteren was zo duidelijk schuilt dit beeld nog in m'n ogen.
Het gebeurde nochtans in 1960.
Niets liet vermoeden dat die zaterdagavond anders zou zijn dan de andere. Samen met mijn zus zat ik aan een tafeltje in een dancing.
Het was nog vroeg op de avond. Er walste een deuntje over de dansvloer.
In het verlengde van mijn blik kwam een meisje aangewalst met in haar armen, haar moeder. Dàt wist ik toen nog niet. Maar was normaal in die tijd.
Zij kwam dichterbij en ik keek in haar ogen. En de bliksem sloeg in.
Meteen! Eén seconde voordien, niet. En toen binnen de eeuwigheid van die seconde, plots wél!
Verliefd zoals nooit te voren.
Ik bespaar je de verdere details
of mijn verhaal begint te lijken op dat van Saïdjha geschreven door Multatuli.
O, ik had nadien nog meermaals vlinders in de buik. Maar nooit meer un coup de foudre.
Vlinders komen eerder langzaam aangefladderd en vliegen weg zoals ze gekomen zijn.
Trouwens, volgens mijn aanvoelen, is 'vlinders in de buik' een typisch 'vrouwelijke expressie'.
Bij mannen fladderen die elders, vermoed ik.
Beste Bosrankje,
en zo zou ik kunnen blijven doorbomen.
Maar vermits ik al een serieus stuk uit m'n ochtend gezaagd heb, stop ik ermee.
Volgende keer zal ik trachten wat minder prozaïsch te zijn.
En wat meer poëtisch.
Verzorg je verliefdheid nog. Het is een teer plantje.
Met wat geluk bloesemt het nog lang en groeit er liefde aan.
Uvi
