Ook ik heb geen noemenswaardige problemen gehad met zowel beroeps en miliciens en kroo's en kro's. Althans niet in Essentho. In Essentho was dat eigenlijk zo'n familidorp waar iedereen iedereen kende. Let wel, er waren ook soms speciale bij hoor, zeker onder de beroeps. Maar met de KRO's of de KROO's heb ik nooit mizerie gehad.
Met de beroeps kon ik het in Essentho zeer goed stellen. Dat was wel eventjes anders in Lombardsijde! Daar moet ik eerlijk zeggen dat die daar met ons kl......gespeeld hebben en wanneer ik zo nadenk zou ik er nu nog sommigen onder hen een patat in hun gezicht kunnen geven. In Lombardsijde waren we echte sukkels. De eerste drie maand van mijn legerdienst waren als het ware een hel voor mij. We werden onderworpen aan de meeste vernederingen die men zich kan voorstellen. Zo een beetje zoals in amerikaanse films met mariniers die men ook slijk liet eten.
Ik had in Lombardsijde een hekel aan 'bewapeningstechniek', wegens een slecht wapen, een fal. Het was onmogelijk om met dat wapen deftig te werken. En die chef van bewapening, ik ken zijn naam niet meer, die had er werkelijk zijn geneugten in. Telkens als mijn wapen voor de zoveelste keer niet werkte, het bleef altijd "hangen", stuurde hij me naar de wapenmaker. Op de duur was ik daar ook zo gekend dat die chef daar in het wapenatelier de taktiek door had en ik ben er 100% zeker van dat die twee chefs onder één hoedje speelden. Het kwam zelfs zover dat die wapeninstructeur, mijn wapen op het strand van Lombardsijde in het zand stak en dit was natuurlijk altijd op een vrijdagnamiddag, dé namiddag wanneer we dus naar huis mochten. Dan had ik met die vent altijd mizerie, hij wist dat het haast tijd was om ons klaar te maken om naar huis te vertrekken en op het allerlaatste ogenblik deed hij ons nog een smerige oefening doen, genoeg dus om mijn wapen weer te doen haperen. Hij vond er dan niets beters op dan mijn FAL met de loop in het zand te duwen. Heel het wapen onder zand, ik moest er voor zorgen dat mijn wapen dan "blonk" gelijk een spiegel, jullie weten wel, het kuisen met die twee verschillende oliën. Ik moest me dus altijd ontzettend haasten om toch klaar te geraken om mee met de tram naar Oostende te rijden, dit in gezelschap van mijn andere kameraden.
Hij heeft me het leven zuur gemaakt en een mens draagt dat zijn hele leven mee...toen ik dan eindelijk naar Essentho mocht was ik tevreden dat ik verlost was van die ellende. Ook de beroeps die LO gaf, was een niet te onderschatten boeferke. De maandagmorgen hadden we altijd de eerste twee uren LO, dat kon binnen zijn in de sporthal of buiten zijn op de para-piste. Soms baadde ik in angstzweet uit, toen we die luchtpiste moesten doen, ik had gewoon hoogtevrees, heb ik trouwens nog altijd.
Om die redenen was ik ontevreden over de leiding in Lombardsijde. In Essentho kenden we dat allemaal niet. Aldaar werd ik zelfs topschutter, daar waar ik in Lombardsijde door een slecht wapen altijd heb gefaald.
Ik was blij dat ik eind april 1974 naar het verre Essentho in gezelschap van nog twee andere 'vuurleiders' mocht vertrekken, ik was er tevreden, ik had er heimwee, jawel, maar dat kwam soms door de verveling. Maar de band die ik er gehad heb met beroeps, was uitstekend. Sommige KRO's in Lombardsijde deden ook wat "uit de hoogte", dit waren dan voornamelijk de universitairen, ik herinner me het geval waar ik bloed moest afgenomen worden, die KRO moest me bloed afnemen, hij vond de ader niet, hij begon met zijn naald te draaien gelijk men een schroevendraaier hanteert, het bloed spatte toen bij manier van spreken tot aan het plafond, hij probeerde dan bloed op te vangen met zijn drie buisjes, maar hij was zodanig van de kaart dat het niet ging. Ik begon meer en meer bloed te verliezen, de dokter kwam er eindelijk bij, maar toen was ik reeds in een andere wereld terecht gekomen, ik was knock-out en werd onwel en viel in zwijm...de rest van de dag, hebben ze me dan vrij van dienst gezet...
In Essentho, was van dat alles geen sprake, in Soest nam men mij ook eens bloed af, dat gebeurde zonder enig probleem.
Nogmaals de verhouding in Essentho, milicien-kro-kroo was er uitstekend, een ware familie, het waren echter de miliciens zelf die soms moeilijkheden zochten met sommige beroeps of KRO's of KROO's...
Nog een goeie avond.
PS: mochten er vrouwelijke militairen zijn die deze topic volgen, gelieve eens te reageren, tot nu had ik geen vrouwelijke reacties...
De Peet
Met de beroeps kon ik het in Essentho zeer goed stellen. Dat was wel eventjes anders in Lombardsijde! Daar moet ik eerlijk zeggen dat die daar met ons kl......gespeeld hebben en wanneer ik zo nadenk zou ik er nu nog sommigen onder hen een patat in hun gezicht kunnen geven. In Lombardsijde waren we echte sukkels. De eerste drie maand van mijn legerdienst waren als het ware een hel voor mij. We werden onderworpen aan de meeste vernederingen die men zich kan voorstellen. Zo een beetje zoals in amerikaanse films met mariniers die men ook slijk liet eten.
Ik had in Lombardsijde een hekel aan 'bewapeningstechniek', wegens een slecht wapen, een fal. Het was onmogelijk om met dat wapen deftig te werken. En die chef van bewapening, ik ken zijn naam niet meer, die had er werkelijk zijn geneugten in. Telkens als mijn wapen voor de zoveelste keer niet werkte, het bleef altijd "hangen", stuurde hij me naar de wapenmaker. Op de duur was ik daar ook zo gekend dat die chef daar in het wapenatelier de taktiek door had en ik ben er 100% zeker van dat die twee chefs onder één hoedje speelden. Het kwam zelfs zover dat die wapeninstructeur, mijn wapen op het strand van Lombardsijde in het zand stak en dit was natuurlijk altijd op een vrijdagnamiddag, dé namiddag wanneer we dus naar huis mochten. Dan had ik met die vent altijd mizerie, hij wist dat het haast tijd was om ons klaar te maken om naar huis te vertrekken en op het allerlaatste ogenblik deed hij ons nog een smerige oefening doen, genoeg dus om mijn wapen weer te doen haperen. Hij vond er dan niets beters op dan mijn FAL met de loop in het zand te duwen. Heel het wapen onder zand, ik moest er voor zorgen dat mijn wapen dan "blonk" gelijk een spiegel, jullie weten wel, het kuisen met die twee verschillende oliën. Ik moest me dus altijd ontzettend haasten om toch klaar te geraken om mee met de tram naar Oostende te rijden, dit in gezelschap van mijn andere kameraden.
Hij heeft me het leven zuur gemaakt en een mens draagt dat zijn hele leven mee...toen ik dan eindelijk naar Essentho mocht was ik tevreden dat ik verlost was van die ellende. Ook de beroeps die LO gaf, was een niet te onderschatten boeferke. De maandagmorgen hadden we altijd de eerste twee uren LO, dat kon binnen zijn in de sporthal of buiten zijn op de para-piste. Soms baadde ik in angstzweet uit, toen we die luchtpiste moesten doen, ik had gewoon hoogtevrees, heb ik trouwens nog altijd.
Om die redenen was ik ontevreden over de leiding in Lombardsijde. In Essentho kenden we dat allemaal niet. Aldaar werd ik zelfs topschutter, daar waar ik in Lombardsijde door een slecht wapen altijd heb gefaald.
Ik was blij dat ik eind april 1974 naar het verre Essentho in gezelschap van nog twee andere 'vuurleiders' mocht vertrekken, ik was er tevreden, ik had er heimwee, jawel, maar dat kwam soms door de verveling. Maar de band die ik er gehad heb met beroeps, was uitstekend. Sommige KRO's in Lombardsijde deden ook wat "uit de hoogte", dit waren dan voornamelijk de universitairen, ik herinner me het geval waar ik bloed moest afgenomen worden, die KRO moest me bloed afnemen, hij vond de ader niet, hij begon met zijn naald te draaien gelijk men een schroevendraaier hanteert, het bloed spatte toen bij manier van spreken tot aan het plafond, hij probeerde dan bloed op te vangen met zijn drie buisjes, maar hij was zodanig van de kaart dat het niet ging. Ik begon meer en meer bloed te verliezen, de dokter kwam er eindelijk bij, maar toen was ik reeds in een andere wereld terecht gekomen, ik was knock-out en werd onwel en viel in zwijm...de rest van de dag, hebben ze me dan vrij van dienst gezet...
In Essentho, was van dat alles geen sprake, in Soest nam men mij ook eens bloed af, dat gebeurde zonder enig probleem.
Nogmaals de verhouding in Essentho, milicien-kro-kroo was er uitstekend, een ware familie, het waren echter de miliciens zelf die soms moeilijkheden zochten met sommige beroeps of KRO's of KROO's...
Nog een goeie avond.
PS: mochten er vrouwelijke militairen zijn die deze topic volgen, gelieve eens te reageren, tot nu had ik geen vrouwelijke reacties...
De Peet