We zijn allemaal nogal bezige bijen
en er is van alles wat we (moeten) doen.
Soms weegt dat wel eens zwaar.
In dat woordje "ongedwongen"
dat op de eerste plaats voor mezelf
geschreven is,
zie ik de warmte - de genegenheid -
de inzet van de volwassenen
die zich spontaan wegcijferden,
voor ons - vooral in die oorlogsjaren.
Méér moet je daar niet achter zoeken,
dan alleen het goede voorbeeld
dat wij op dat gebied kregen.
Als ik het woordje "moeten" vervang
door "ongedwongen"
en het op die manier probeer te beleven,
voel ik mij een blijer en gelukkiger mens
en ga ik niet onder mijn taak gebukt.
Ik schrijf op de eerste plaats voor mezelf,
niet om anderen te berispen
of een mening op te dringen.
Ik heb nu al een paar dagen
mij voornemen overtreden.
Dit is nu echt mijn laatste bericht.
Nog een mooie zomer
en tot in het najaar.
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
